Written with Love Written Speciaal

Een bijzondere reis

 

Column door Simone Awhina

© augustus 2010

Simone
www.justsimone.com  
Simone in La Louvesc
   

Als jong plattelandsmeisje dacht ik niet echt na over waar het leven mij zou brengen. Ik was zeventien toen ik mijn vriend leerde kennen en het was vanzelfsprekend dat wij samen gingen wonen en dat gebeurde dan ook. Nooit heb ik erbij stil gestaan dat ik door deze man de smaak van het reizen en het avontuur te pakken zou krijgen. Na drie jaar samenzijn vertelde hij mij namelijk dat hij graag wilde emigreren en wel naar Nieuw Zeeland. Na een vakantie in dit bijzondere land heb ik er ja op gezegd en op mijn 21ste vertrokken wij. Heerlijk vond ik het aan de andere kant van de wereld. Totdat mijn vriend na vijf jaar ernstig ziek werd en een maand later aan een hersentumor overleed. Nog twee jaar ben ik in Nieuw Zeeland gebleven maar keerde tenslotte weer terug naar Nederland, het land van mijn wortels.

Anderhalf jaar heeft het geduurd voordat ik mij weer een beetje thuis voelde en twee jaar later kwamen de reiskriebels weer. Dit keer vertrok ik naar Amerika; nu alleen. In dit grote land voelde ik mij enorm thuis en ik genoot van mijn avontuurlijke leven. Ik kocht een huis, ging met een grote camper op tournee en maakte de meest geweldige dingen mee. Dit was mijn land, hier wilde ik voor altijd blijven. Maar zo eenvoudig lag dat niet. Een werkvisum voor drie jaar heb ik met veel moeite gekregen. Toen die afliep heb ik het, na het neertellen van nog eens € 4000, -  voor een jaar kunnen verlengen. Mijn zangcarrière in het land van ongekende mogelijkheden verliep niet als gepland en ik raakte financieel en emotioneel aan de grond. Ik zat tegen een burn-out aan, was moe, sliep slecht, huilde veel en wist niet meer hoe het verder moest. Wilde zelfs niet meer zingen. Uiteindelijk raadden kennissen toen aan om de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella te lopen.

En zo kwam het dat ik twee weken later vanuit het kleine dorpje St. Jean Pied de Port aan de voet van de Franse Pyreneeën aan een nieuwe reis begon. Dit keer geen uitbundige, avontuurlijke reis die vooral naar buiten gericht was. Nu was het een eenvoudige reis maar wel één die de mogelijkheid gaf om naar binnen te keren. Her-ontdekken wie ik nou werkelijk was en wat ik nu eigenlijk wilde. Mijn intentie was om alles los te laten wat niet meer bij mij paste en, zoals ik regelmatig ervaar, kreeg ik precies waar ik om vroeg. Tijdens de ruim 800 kilometer was er genoeg tijd om mijn leven, mijn gedachten, patronen en overtuigingen onder de loep te nemen. Het was echt niet altijd prettig om mijn beperkingen onder ogen te zien. Om bijvoorbeeld te ontdekken dat ik weinig tijd nam om gewoon even stil te zitten, even niets te doen. Of me te realiseren dat ik verslaafd was. Niet aan alcohol of drugs. Nee, ik was verslaafd aan piekervaringen. Mijn geluk hing af van ‘wauw’ momenten. Au.

Of te beseffen dat ik eigenlijk in een droomwereld geleefd had. Niet zo fijn om te ontdekken maar het gaf mij wel de mogelijkheid om te veranderen. Stap voor stap ging de reis naar Santiago, stap voor stap kwam ik dichter bij mijn doel, stap voor stap keerde ik steeds meer terug naar mijzelf. Vijfendertig dagen ben ik onderweg geweest. Vijfendertig dagen lopen hebben mijn leven aanzienlijk veranderd. Bij aankomst in Santiago had ik mijn besluit genomen. Ik wilde geen avontuur en uitdagingen meer. Ik verlangde naar stabiliteit, zekerheid maar vooral naar rust; innerlijke rust. Bij terugkeer in Amerika heb ik mijn spullen gepakt, mijn huis te koop gezet en ben opnieuw naar het land van mijn wortels teruggekeerd. Dit keer had ik geen moeite om te wennen. Ik voelde mij eindelijk thuis in mijn hart. Met regelmaat denk ik terug aan de vele bijzondere reizen die ik gemaakt heb, maar de meest bijzondere reis was toch wel de reis naar binnen.