Written with Love Written Speciaal

Een boek schrijf je niet; het wil geschreven worden

Column door Simone Awhina

© maart 2011

http://www.ze.nl/lezen/Ik-ga-op-reis-En-laat-achter-WIN/3238/
http://www.libelle.nl/2011/03/ik-ga-op-reis-en-laat-achter-boekenweek-winnen-boekenclub-simone-awhina-jessica-menheere/
Simone

www.justsimone.com

 

 

Simone in La Louvesc
   

Schrijven is een heerlijke manier om dat wat er in jou leeft tot uiting te brengen. Schrijven doe je in eerste instantie voor jezelf. Een boek of verhaal kun je niet vanuit je hoofd schrijven, het moet gevoeld worden. Net als zingen is schrijven ook een belangrijk onderdeel van mijn leven.

Als jong meisje hield ik een dagboek bij. Veel schreef ik er niet in maar ik kon er wel lekker mijn hart luchten. Toen ik op 21 jarige leeftijd met mijn verloofde Nico naar Nieuw Zeeland emigreerde, werd schrijven het middel om met familie en vrienden in Nederland onze ervaringen in het verre land te delen. Geen email en een hoog telefoontarief, dus iedere avond schreef ik wat wij die dag meegemaakt hadden. In een ander land met een vreemde cultuur was alles nieuw voor ons, dus ik had meer dan voldoende materiaal. Ik schreef niet op een computer want die hadden we toen nog niet. Alles werd op losse velletjes papier met een ballpoint geregistreerd. Een keer in de week ging de hele stapel in een envelop en deze viel weken later bij mijn ouders in de brievenbus. Tijdens verjaardagen gingen mijn nieuwsbrieven het hele gezelschap rond en genoot ieder van onze avonturen. Mijn moeder heeft alles bewaard en dat zou een boek op zich kunnen worden.

Na het overlijden van mijn verloofde Nico, schreef ik brieven aan hem. Hier kon ik al mijn pijn en verdriet in kwijt. Ook had ik het gevoel dat ik zo toch nog met hem kon converseren. Niet lang na zijn overlijden vertelde een helderziende mij dat ik ooit een boek zou schrijven. Ik heb dit onthouden, maar er verder niets mee gedaan. In 2002 na het lanceren van mijn eerste cd Journey through my soul stelde de producer voor om een boek te schrijven over mijn ervaringen tijdens en na Nico’s overlijden. Ik herinnerde mij de woorden van de helderziende en ben toen begonnen.  Het ontbrak mij aan inspiratie, dus ben ik op een gegeven moment gestopt. Ik kan nu zien dat ik meer vanuit mijn denken aan het creëren was in plaats van uit mijn hart.

In 2004 vertrok ik naar Amerika, een nieuw avontuur tegemoet en weer schreef ik nieuwsbrieven, dit keer op de computer. Dat ging toch wel een stuk makkelijker. Deze stuurde ik regelmatig per mail naar dierbaren en de mensen op mijn mailinglijst. Een keer in de maand werd er een stuk in de locale krant geplaatst en zo bleven ook de dorpbewoners op de hoogte van de bijzondere dingen die ik allemaal meemaakte.  Toen ik in mei 2008 terug naar Nederland kwam, tegen een burn-out aan zat en de pelgrimstocht naar Santiago ben gaan lopen, heb ik weer alles opgeschreven wat er in mij omging en wat ik ervoer. Tevens had ik een voicerecorder mee, zodat ik ook in het moment een registratie kon maken. Ik voelde heel duidelijk dat deze tocht het einde van een fase in mijn leven zou zijn. Nico’s overlijden was toen tien jaar geleden en het afsluiten van deze fase zou het perfecte einde voor een boek zijn. Het begon te kriebelen en bij thuiskomst ben ik alles in de computer gaan verwerken. Vrij snel realiseerde ik mij dat ik hulp nodig had als ik een goed boek wilde schrijven. Ik heb de kosmos om de perfecte persoon gevraagd en nog geen twee dagen later kreeg ik een mailtje van Jessica Menheere. Laat ik even uitleggen wie Jessica is. Voor mijn tocht naar Santiago kreeg ik een email van een vrouw die het boek Gewoon Bijzondere Vrouwen had geschreven. Zij wilde een gelijksoortig boek schrijven over vrouwen met een inspirerend levensverhaal en was via google op mijn website terecht gekomen. Mijn verhaal deed iets met haar en zij vroeg in de mail of ik wilde meewerken aan haar nieuwe boek. We zijn een dagje gaan wandelen en al snel bleek dat mijn levensverhaal niet in een enkel hoofdstuk beschreven kon worden, dus we lieten het voor wat het was.

En ineens was er een mailtje van Jessica waarin zij schreef: ‘Simone, ik moet steeds aan je denken en heb het gevoel dat we nog niet klaar zijn met elkaar’. ‘Dat klopt’, dacht ik en heb haar mijn idee over het boek gemaild. Jessica was meteen enthousiast en zo kwam een prachtige samenwerking tot stand die inmiddels tot een bijzondere vriendschap uitgegroeid is.
Nadat ik alles in de computer verwerkt had, kreeg ik meer en meer inspiratie, werd ’s morgens om vijf uur wakker en zat dagen tot 12 uur in mijn pyjamaatje te schrijven. Het leek wel alsof het boek geschreven wilde worden. Het kwam gewoon, ik hoefde er weinig voor te doen.

Jessica is een enorme steun geweest. ‘Simone, je dwaalt af’ (ik had natuurlijk heel veel te vertellen) ‘kom weer terug bij de tocht naar Santiago.’ ‘Kun je hier meer uitleg aan geven?’ ‘ Wat bedoel je precies?’ ‘ Kun je de omgeving beschrijven?’ Het wonderbaarlijke was dat wij echt op een lijn lagen. Er is geen moment verschil van mening geweest. Wat was het heerlijk om zo samen te werken en ook om heel veel te leren. Ik schreef dan wel nieuwsbrieven maar een boek schrijven is natuurlijk wel iets anders.

Tja en dan hoop je op een uitgever die het wil publiceren. Via via kwamen we bij Maria Rutgers terecht. Zij was meteen heel enthousiast en wist ook haar werkgever Uitgeverij The House of Books te enthousiasmeren. 27 februari 2011 was het zo ver: Ik ga op reis en laat achter werd gelanceerd. Naarmate de dag dichterbij kwam,  schoot ik steeds meer in de angst. Ik had mezelf toch wel aardig blootgegeven in dit boek en was ineens heel bang om daar op afgemaakt te worden. Dat had ik al een keer eerder bij Holland’s Got Talent ervaren en ik zat niet op een herhaling hiervan te wachten.  In die periode werd ik er weer even aan herinnerd mijzelf te accepteren zoals ik ben. Want als ik mijzelf goed genoeg vind, maakt het niet meer uit wat anderen van mij vinden. Heerlijk om ook dit door het uitbrengen van het boek te mogen ervaren. Angst is er niet meer. Alleen maar dankbaarheid en eerlijk gezegd ook wel een bescheiden portie trots. Ik heb het toch maar mooi gedaan. Twee weken geleden zag ik tot mijn grote verrassing het boek bij de locale boekhandel liggen. Dan gaat er wel wat door je heen. Vorige week bleek het al uitverkocht. Ongelooflijk. Laat ik je een voorproefje geven.

Inleiding
Ik heb net mijn roze slipje en kousjes verbrand en zit op een rots op de meest westelijke punt van het vasteland van Europa. Ik kijk uit over de Atlantische Oceaan, de lucht is helderblauw en er staat nauwelijks wind. De dag loopt ten einde en langzaam kleurt de zon alles rozerood. Dit is niet zomaar een plaats om naar de zonsondergang te kijken. Deze plek wordt ook wel ‘De Oude Wereld’ genoemd en ligt bij het kleine Spaanse plaatsje Finisterre, letterlijk het einde van de wereld. Jacob zit op een andere rots een stukje bij mij vandaan, hij trekt aan zijn sigaar, drinkt uit zijn fles rode wijn en luistert naar ‘My Way’ van Frank Sinatra. Voor me staat een stelletje. Hij kust haar. Normaal gesproken voel ik dan weemoed. Dat wil ik ook, daar verlang ik ook naar. Nu niet. Voor mij is dit het moment om de afgelopen tien jaar van mijn leven af te sluiten. Ik ben werkelijk niet meer wie ik was.

Boven op de rotsen staat een vuurtoren. De vuurtoren is er om schepen binnen te loodsen. In weer en wind schijnt hij zijn licht om ze naar de juiste plek te begeleiden. Ik heb vragen over mijn eigen levensdoel; mag ik ook voor anderen dat lichtpuntje zijn?

Mijmerend zie ik de zon achter de horizon verdwijnen en ik ervaar een gevoel van innerlijke rust en eenheid. Wat een geschenk! Toen ik deze pelgrimstocht begon, nu precies vierendertig dagen geleden, ging het niet goed met mij. Ik was totaal op, sliep slecht en huilde de dagen aan elkaar. Totale teleurstelling over wat mijn leven geworden was. Toen ik merkte dat ik het zelfs amper kon opbrengen om te zingen, was het duidelijk dat het zo niet langer kon. In mij schreeuwde het: dit is niet goed, Simone, dit is zelfs heel erg fout.

Ruim twee maanden eerder

Ik ben zo moe en voel me erg verdrietig. Weet echt niet meer wat ik wil en denk er zelfs over om te stoppen met zingen. Ben het hele organiseren, het nastreven van bekendheid en erkenning, de regelmatige teleurstelling, het steeds weer zoeken naar nieuwe mogelijkheden en onder dat alles optimistisch blijven werkelijk zat. En dan ook nog die financiële onzekerheid. Ik kan het niet meer en wil alles achter mij laten. Misschien moet ik eens een tijdje weg, uit mijn normale leven stappen, de rimboe in om vrijwilligerswerk te doen of iets dergelijks. In ieder geval niet zo verder. Ik zou vanavond een concert moeten geven en merk voor het eerst dat ik eigenlijk niet wil. Ik kan het simpelweg niet opbrengen. Ben helemaal leeg. Wat heb ik de mensen nou te bieden in zo’n wanhopige staat? Hoe kan ik nou mooie nummers zingen en mijn inspirerende verhaal doen als ik op dit moment eigenlijk zelf inspirerende woorden nodig heb?

 Ik bel de locatie op waar ik zou zingen en vraag of we dit concert kunnen annuleren. Ik red het niet en heb anderen even niets te bieden, maar de eigenaren staan erop dat ik toch kom. Ik baal. Onderweg ernaartoe kan ik niet stoppen met huilen. Door de waterval van tranen lopen er lange zwarte strepen mascara over mijn wangen. Dikke ogen en een rode snotneus zijn het gevolg. Ooit een mooie huilende dame gezien? Prachtig in een film, zo’n serene, melancholieke huilende vrouw met betraande wangen. De realiteit ziet er in mijn geval een stuk minder charmant uit. Verkreukeld op weg naar het podium. Ik ben emotioneel, voel me niet in staat om mijzelf tot de orde te roepen, en dan rest mij eigenlijk maar één ding: eten, liefst veel. Ik stop ergens onderweg, prop me vol, raap mezelf weer bij elkaar, vouw mijn gezicht terug in de plooi en tover een glimlach tevoorschijn. Ik herinner me in een boek van Shirley MacLaine gelezen te hebben dat huilen als het ware een reiniging van de ziel is. Hierdoor leef je langer, schreef ze. Wat zal ik lang leven.

Vraag me niet hoe, maar het concert wordt al met al toch nog een succes. Het verbaast me altijd weer hoe ik zodra ik op het podium sta, op de een of andere manier toch kracht en energie krijg om er iets moois van te maken. Ik heb wel eens een concert gegeven terwijl ik ziek was. Ongelofelijk verkouden was ik, mijn neus helemaal dicht zat; ik moest voortdurend hoesten en had koorts. Toch wilde ik het concert door laten gaan en op het moment suprême had ik nergens last van en heb ik geen enkele keer gehoest. Na de laatste toegift kwamen de symptomen weer terug. Echt wonderbaarlijk vind ik dat. Het is alsof ik op zo’n moment even energie van een hogere macht krijgt.

Na afloop zit ik nog even met de eigenaren en wat bezoekers iets te drinken. Zij aan de borrel, ik aan het water. Ondanks het fijne concert kan ik niet nalaten te praten over hoe ik mij overdag heb gevoeld en ik vertel over alle twijfels waar ik mee rondloop en over mijn zangcarrière die maar niet van de grond wil komen. Al jaren ben ik mijn eigen manager en agent. Ik baal ervan mezelf steeds weer te moeten verkopen en ik heb er genoeg van dat ik te weinig inkomsten heb om de schulden die ik heb opgebouwd af te lossen. Zingen kan ik als een nachtegaal, maar de zakelijke dingen eromheen staan me enorm tegen.

De eigenaren vertellen mij dat ze al vier jaar op rij de pelgrimstocht naar Santiago de Compostella in Spanje lopen en ze raden me aan om ook eens op pad te gaan. Vanochtend heb ik in al mijn wanhoop omhoog gekeken en de kosmos gevraagd om duidelijkheid en nu komt dit antwoord. Is dit wat ik werkelijk nodig heb? Weg van alle rompslomp, eindelijk weer tijd voor Simone zonder aan een zangcarrière te hoeven denken. Een aantal weken later besluit ik een paar dagen te gaan wandelen, als voorproefje. Twee weken later zit ik in de trein naar Schiphol, het begin van een pelgrimstocht op zoek naar mijzelf. Een zoektocht naar de ware Simone.

En die zoektocht heeft mij zoveel inzichten en helderheid gegeven dat mijn leven totaal veranderd is. Een van de resultaten, een boek dat niet alleen geschreven, maar ook dolgraag gelezen wil worden!

Een inspirerende groet,

Simone Awhina