Loslaten NL

Letting go GB

John Cali & Spirit


www.greatwesternpublishing.org
Copyright © 2008 Great Western Publishing



Loslaten

Vorige week had ik technische problemen met het versturen van mijn nieuwsbrief. In één van de daaropvolgende mails bood ik mijn excuses aan voor de puinhoop die ik beschreef als ‘een dag in de hel’.
Die opmerking maakte een vloed van E-mails los. Jullie zeiden me dat ik te hard voor mezelf was. Hier zijn enkele van jullie commentaren:

• “Probeer niet te hard voor jezelf te zìjn, we maken het goed.”
• “Bedankt voor het ijverige en onbaatzuchtige werk van jou en Joseph.
• “Je hoeft je niet te verontschuldigen voor jouw geschenken.“
• "Ik ben ECHT blij in goed gezelschap te verkeren – om mens te zìjn!”
• "Maak je niet druk. Je bent tenslotte ook maar een mens. Dit soort kleine foutjes zorgt ervoor dat wìj ons beter voelen, dus, dank je wel voor de moeite.”
• "GRAPPENMAKER! Het is grappig te horen dat jouw versie van ‘hel’ het drie keer verzenden van een nieuwsbrief is.”

Jullie brieven maakten me pijnlijk duidelijk dat ik het mezelf te moeilijk maakte, veel te moeilijk! Ik klampte me hardnekkig vast aan iets wat buiten mijn macht lag en hoopte wanhopig dat ik het kon oplossen door er onvoorwaardelijk intens tegenaan te gaan.

En dat, vrienden, werkte natuurlijk niet. Wat niet verwonderlijk was; dat werkt nooit.
Het is basiskennis die Joseph en ik al jaren uitdragen. Maar vorige week was ik alles even vergeten. En dat, kan ik je verzekeren, maakt een mens erg bescheiden.

Ik ben heel dankbaar voor al jullie liefdevolle vriendelijkheid en aanmoediging van vorige week. Net zoals gedurende al die jaren dat Chief Joseph en ik dit werk doen. Allemaal zijn we zowel leraar als leerling. En vorige week waren jullie leraar en ik was leerling. Ik voel me gezegend met jullie allemaal om me heen.

Toen ik vorige week uiteindelijk de boel de boel liet, loste het zichzelf allemaal op met nauwelijks enige actie van mijn kant. Alle technische problemen, inclusief een paar waar ik niets over heb gezegd, waren de volgende morgen verdwenen.

Een goede vriend uit Canada die gedurende zijn leven vele uitdagingen, waarvan enkele levensbedreigend, te boven kwam, schreef me: “Het leven is alleen maar een tijdelijke toestand.”
Dat vind ik nou geinig. Neem het leven niet al te serieus; het zou leuk moeten zijn!

Spirit zegt:

Zoals John zei: Neem het leven niet al te serieus; het zou leuk moeten zijn!
Als er een manier was om deze woorden permanent in je menselijke brein te graveren, zouden we dat doen. Want dan zou je nooit zo in de knoei raken als John vorige week overkwam.

Je zou simpelweg een mentaal stapje terug kunnen doen en tegen die situatie, die ‘knoei’, aankijken zoals het in werkelijkheid is. Je zou het kunnen bekijken als was het opnieuw een geweldige mogelijkheid om te groeien.

Als je je eenmaal realiseert dat al jouw ‘situaties’, of ‘knoeien’, alleen maar door jou zelf zijn gecreëerd, zul je dat als een bevrijding kunnen ervaren. Nog bevrijdender is de gedachte dat steeds wanneer je een probleem hebt, klein of groot, je automatisch een grote wens ervaart om die op te lossen. Op hetzelfde moment dat die wens zich aandient, geeft het Universum je antwoord. Ogenblikkelijk is de oplossing van dat probleem naar jou onderweg. Ogenblikkelijk!

Maar wat zo vaak gebeurt, net zoals met John vorige week, is dat je om een antwoord verlegen zit maar je blijft maar rondom het probleem zelf draaien. In plaats van te vertrouwen en te weten dat het antwoord zal komen, blijf je je hardnekkig aan het probleem, aan het dilemma zelf, vastklampen.
Raad eens wat er dan gebeurt. Helemaal niets! Je zal toch eerst het probleem moeten loslaten voordat het Universum ook maar iets voor je kan doen.

Dat is hoe krachtig jullie allemaal zijn. Jullie kunnen, als je dat wilt, het Universum ‘op stel en sprong’ laten stoppen. Je kunt het zomaar blokkeren om datgene te doen wat het wel voor je zou willen doen.
Maar zodra je het loslaat, zoals John uiteindelijk deed, komen de resultaten snel en bevredigend.
Zoals wij het zien, vrienden, is het vaak een zaak van dat je over alles en iedereen controle zou willen hebben.

Zoals John zo treffend zei: “Ik klampte me hardnekkig vast aan iets wat buiten mijn macht lag en hoopte wanhopig dat ik het kon oplossen door er onvoorwaardelijk intens tegenaan te gaan.“
Opnieuw, jullie zijn krachtige scheppers. Maar de beste – en echt, de enige – manier om je heilige creatieve krachten uit te oefenen is niet door actie, maar door toe te staan.

Je creëert je levenservaringen niet door actie, maar simpelweg door toe te staan om waarom je hebt gevraagd, naar je toe te laten komen.

Of, in vier simpele woorden, door los te laten.


Letting go

As you may recall from last week’s newsletter, "Listening To Your Inner Voice," I had technical problems getting it properly sent to all of you. In one of my emails apologizing for the mess, I described it as "a day from hell!"

That remark unleashed a flood of emails from you. You said I was being too hard on myself. Here are some of your comments:
• "Try not be so hard on yourself, we are fine."
• "Thank you for your diligent and selfless work that you and Joseph do."
• "No apologies necessary for sharing your gifts with us."
• "REALLY glad to know I am in good company -- being human!"
• "No worries. After all, you are human. Such little goofs make the rest of us feel better; so thank you for that service."
• "You're FUNNY! I love that your version of "Hell" is having to send out a newsletter 3 times."

Your letters made me painfully aware I was being hard on myself -- too damned hard! I was tenaciously clinging to something out of my control, desperately hoping I could resolve it with sheer, intense action.
That, of course, didn’t work. No surprises there. It never works.

This is basic stuff Chief Joseph and I have been teaching for years. Yet last week I totally forgot it all. A most humbling experience!

I deeply appreciate all of you for your loving kindness and support last week. And also through all the many years Chief Joseph and I have been doing this work. We’re all teachers and all students. Last week you were the teachers and I was the student. I am blessed to have you all in my life.

Once I let go of last week’s mess, it resolved itself with almost no action from me. All the technical glitches, including some I didn’t tell you about, had vanished by the next morning.

A dear Canadian friend who’s endured many challenges in his life, some life-threatening, wrote me, "Life’s just a temporary condition."

I love that! After all, life ain’t that serious. It’s supposed to be fun!
Here’s Chief Joseph.

Spirit says:

As John said, life is not serious -- and it’s supposed to be fun.
If we could find a way to permanently engrave those few words on your human brains, we would. For then you would never get caught in a "mess," as John did last week.

You would simply take a mental step back, and see the situation (the "mess") for what it really is. You would see it as another grand opportunity for growth.

Once you realize all your "situations" (or "messes") are created only by you, that realization will be most liberating. Even more liberating is the realization that whenever you have a problem, big or small, you also automatically have a strong desire to have it resolved. In that moment of that desire, the Universe has answered you. Instantly the resolution to your problem is on its way to you. Instantly!

What so often happens though, as with John last week, is you ask for the answer but you keep hanging onto the problem. Instead of trusting and knowing the answer is coming, you’re "tenaciously clinging" to the problem, the dilemma.

Guess what happens then. Nothing! You gotta let go of the problem before the Universe can do anything for you.

That’s how powerful you all are -- you can, if you will, stop the Universe "in its tracks." You can prevent it from doing what it wants to do for you.

But once you let go (as John finally did), the results are quick and satisfying.
As we see it, friends, it’s often a matter of you thinking you have to control everything and everyone. As John put it so well, "I was tenaciously clinging to something out of my control, desperately hoping I could resolve it with sheer, intense action."

Again, you are all powerful creators. But the best -- and, really, the only -- way to exercise your divine creative powers is not through action, but by allowing.

You do not create your life experiences through action, but by simply allowing what you’ve asked for to come to you.

Or, in three simple words, by letting go