Written with Love Written Speciaal

Gedachten zijn als een octopus

 

Column door Simone Awhina

© januari 2010

Simone
www.justsimone.com    
Simone in La Louvesc

Gefrustreerd zit ik op een bankje voor de herberg in Burgos, een stad in het Noordwesten van Spanje. Ik heb namelijk drie grote, rode, ontstoken blaren op mijn voet waardoor ik mijn pelgrimstocht naar Santiago de Compostella even niet voort kan zetten. De dokter heeft gezegd dat ik pas weer mag gaan lopen als ze volledig genezen zijn. Geen leuk bericht. Ik wil helemaal niet op een bankje zitten. Ik wil verder, op weg naar mijn doel. De man die de herberg runt spreekt geen Engels en mijn Spaans komt ook niet veel verder dan Buen Camino, goede reis, maar via het woordenboek en gebarentaal ontvang ik van hem een prachtige boodschap.

“Simone, tranquila aqui,” hij wijst naar mijn hoofd, “ampollas mas mejor. No tranquilla aqui, ampollas no major.” Rust in je hoofd en je blaren zullen genezen, begrijp ik. Geen rust in je hoofd en je blaren worden niet beter. “Je bent misschien niet meer aan het lopen maar je bent nog wel op reis,” zegt hij wijs. Natuurlijk heeft hij gelijk maar helemaal overgeven aan dit lot lukt mij op dit moment nog niet. Ik voel onrust, ik wil verder. Ik kan zelfs geen klein blokje om dus het bankje wordt de komende dagen mijn wereld. Verdrietig kijk ik naar alle mensen die, kriskras door elkaar, voorbij lopen. Ik zie grote, kleine, dikke, slanke, jonge en oude mensen. De één loopt snel, de ander langzaam. Sommigen lopen doelbewust, anderen kijken om zich heen. Terwijl ik deze mensen observeer en er meteen een label aan vastplak, die is blond, die draagt een bril etc., realiseer ik mij dat deze wandelende mensen veel overeenkomsten vertonen met mijn gedachten. Die zijn ook allemaal verschillend en gaan ook kriskras door elkaar. Als ik, net als bij deze mensen ook meteen een label op mijn gedachten plak en er daardoor aandacht aan besteed, is het nogal logisch dat ik zo weinig rust, zo weinig stilte in mijn hoofd ervaar.

Eigenlijk zijn mijn gedachten als een octopus die overal zijn tentakels vastzuigt, denk ik. Een inzicht? Ik sluit mijn ogen en visualiseer dat ik die inktvis ben die zich aan iedere gedachte, iedere overtuiging, ieder oordeel, ieder verlangen vastzuigt. Nu visualiseer ik dat ik al mijn tentakels losmaak en deze terugbreng naar mijn kern. Meteen ervaar ik een ongelooflijke rust. Alles wordt stil en ik voel mij helemaal verbonden met mijn essentie. Geweldig! Deze oefening is zo simpel en zo effectief. Probeer het maar eens. Als ik mijn ogen weer open en opnieuw naar alle mensen kijk, zie ik ze nog wel maar ik kan nu naar ze kijken zonder er zelf in meegezogen te worden.  Zonder de behoefte te voelen om een label te plakken.

Dankbaarheid vult mijn hart. Had ik geen last van mijn blaren gehad, was ik niet gedwongen om op dit bankje te blijven zitten en had ik deze ervaring waarschijnlijk niet gehad. Alles ‘ieieiessss good’, de woorden van een Franse pelgrim die mij al eerder duidelijk maakte dat alles een reden heeft.

Na zeven dagen op het bankje doorgebracht te hebben, kan ik eindelijk mijn pelgrimstocht voortzetten. Iedere keer als ik voel dat ik mij in mijn gedachten dreig te verliezen, denk ik terug aan de inktvis, maak mijn tentakels los en ervaar opnieuw die innerlijke rust en stilte. Ik ben deze tocht gaan lopen met het verlangen om Santiago de Compostella te bereiken maar mijn werkelijk doel is de intentie om alles los te laten wat niet meer bij mij past. Ik heb beide doelen bereikt!

Deze intensieve tocht heeft werkelijk mijn leven veranderd alhoewel ik het nog steeds lastig vind om rust en stilte in mijn dagelijkse leven te integreren. Er zijn zeker nog momenten dat ik mij door mijn gedachten laat meeslepen naar een wereld van angst, onrust of onzekerheid. Omdat ik mij hier nu veel meer van bewust ben kan ik er eerder voor kiezen om daar niet in mee te gaan. Hierdoor ervaar ik steeds vaker een diepe rust.

Tijdens de workshop “De Bevrijdende Kracht van jouw Stem,” die ik samen met mijn lief  Yme geef, hebben wij bewust voor een aantal oefeningen gekozen die de deelnemers naar die rust terugbrengt. Het maken van klanken alleen al is heel effectief. Sluit je ogen maar eens en maak een aantal keren de oeh klank. Het hoeft niet mooi te klinken, voel gewoon de resonantie in je lichaam. Houd, na de laatste oeh, dan even je ogen gesloten en voel wat er met je gebeurt. Kun je voorstellen wat het met je doet als je vijf minuten of langer een klank maakt. Zo zijn er allemaal simpele oefeningen die je kunnen helpen om weer even helemaal in het NU te komen, want daar gaat het werkelijk om. In het NU is rust, is stilte.

Simone Awhina