Written with Love Written Speciaal

Oeps, toch weer een oordeel

 

Column door Simone Awhina

© oktober 2010

Simone
www.justsimone.com    
Simone in La Louvesc

Een oordeel hebben zegt meer iets over jezelf dan over het onderwerp van je oordeel. Ja, ja, ik weet het, doorzie het, ben mij er (meestal) van bewust als ik aan het oordelen ben en corrigeer mezelf dan zo snel mogelijk, maar soms, zo af en toe, schiet er zomaar eentje tussendoor. Het oordeel, de mening is er, nog voordat ik er erg in heb.

Zo waren mijn lief Yme en ik heerlijk op vakantie in Frankrijk. We hadden het plan opgevat om een deel van de Katharen route te gaan lopen, maar toen deze toch een stuk inspannender bleek dan gedacht, hebben we op een gegeven moment besloten om verder te liften naar ons reisdoel: de Mont Segur. We hadden geluk, meestal stopte er een auto niet lang nadat de duim opgestoken werd en zo kwamen we steeds weer een stukje dichterbij ons einddoel. Opgepropt in een klein, oud peugeootje met zijn vijven, maar ook heerlijk weggezakt in de lederen bekleding van een luxe Jaguar met vrouwelijke chauffeur die ons de oren van het hoofd kletste.

Zo ongeveer halverwege stopt er een op het oog nogal sportieve auto. Dankbaar voor een nieuwe rit lopen wij naar de auto  en  kijken elkaar aan als we in de achterbak een paar handvaten zien liggen. ‘Vast van een of ander sportapparaat,’ fluisteren we elkaar toe.  We stappen in en de chauffeur, een breedgeschouderde man van midden veertig, heeft leren handschoenen aan. Bovenop zijn stuur zit nog een klein leren stuurtje.

‘Oh jee, dit wordt een snelle rit,’ denk ik en doe mijn gordel meteen stevig vast. Ik doe in gedachten snel een schietgebedje voor een veilige aankomst. Heb namelijk weleens eerder een lift gehad die meer op een dodenrit leek. Met extreem hoge snelheid inhalen vlak voor een bocht, één hand aan het stuur, kletsend en opzij kijkend. Ik deed het bijna in mijn broek van angst. Ik heb geen enkele behoefte aan nog zo’n rit en bereid mij mentaal en emotioneel voor. Yme, die aardig Frans spreekt, zegt; ‘U bent een sportieve man, n’est-ce pas?’. De chauffeur kijkt hem aan en zegt, ‘Was dat maar waar. Ik heb twintig jaar geleden een motorongeluk gehad en ben verlamd. Met dit extra stuurtje kan ik schakelen en gas geven. Zonder deze auto kom ik nergens.’

Je kunt je misschien wel voorstellen hoe wij ons voelden na deze uitspraak. Ik kon wel door de grond zakken en hoopte maar dat de goede man geen gedachten kon lezen. Verlamd! Niks geen gerace in de auto. Onze chauffeur rijdt keurig netjes, houdt zich aan de snelheid en wil ons zelfs een prachtig meer laten zien, dat niet eens op de route ligt. Bij het bereiken van onze bestemming bedanken we hem hartelijk en geeft Yme hem één van de hartjesstenen die wij onderweg gevonden hadden. We zwaaien de chauffeur vriendelijk na, kijken elkaar aan en doen elkaar serieus de belofte voortaan voorzichtiger te zijn met het klakkeloos invullen van het plaatje.

Oordelen, het gebeurt meestal voordat je er erg in hebt. Je ziet iets, plakt er een label op. Een ander voorval, iemand of een bepaalde situatie, die zo op het eerste gezicht lijkt op datgene wat je al eerder ervaren hebt en hup, weer een label. We oordelen niet alleen over een ander, maar vaak nog het hardst over onszelf. Dit doe ik fout, dat is een slechte gedachte, dit had ik niet moeten zeggen, wat ben ik toch onaardig/lelijk/dom en zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Waarom hebben we eigenlijk de neiging om te oordelen? Als ik naar mezelf kijk, weet ik dat ik oordeel wanneer ik mij onzeker voel of de behoefte heb om mijzelf te beschermen. Want zolang iets aan die ander fout is, ben jij goed of in ieder geval beter dan die ander, toch? Maar hoe zou het zijn als er geen goed of fout meer is, als het gewoon Is? Heb je ooit ervaren hoe het voelt als een ander gewoon naar je luistert of kijkt zonder oordeel, zonder er iets van te vinden? Dat jij met dat wat er op dat moment in jou speelt, er gewoon helemaal mag zijn? Dat is liefde, echte onvoorwaardelijke liefde en zouden we niet allemaal graag op die manier door de ander benaderd willen worden? Dit geeft je tegelijkertijd de kans om zachter, liefdevoller naar jezelf te zijn. Als je die zachtheid voor jezelf ervaart, kun jij ook je oordelen over anderen makkelijker loslaten. Weet dat ieder handelt naar zijn of haar kunnen en dat ieder zijn eigen pad mag bewandelen met de lessen die daarbij horen. Zo heelt liefde werkelijk alle wonden, ook de wonden die veroorzaakt zijn door oordelen. Dank je wel, lieve chauffeur, voor de mooie les en voor wie je bent.