Written with Love Written Speciaal

Een bijzondere ontmoeting

 

Column door Simone Awhina

© januari 2012

Simone
www.justsimone.com    
Simone in La Louvesc

Dieren kunnen een geweldige spiegel voor de mens zijn. Een paard bijvoorbeeld, kijkt dwars door je heen, scant als het ware je energie en zal dat reflecteren.

Ik ben opgegroeid met paarden, ben zelfs naar een paard vernoemd. Het eerste paard van mijn ouders heette Simone. Als tweejarige zat ik al op een groot paard, voor mijn zesde verjaardag kreeg ik een pony en weer later heb ik diverse paarden gehad waar ik wedstrijddressuur mee reed. Ik als perfectionist en streber trainde hard en eindigde meestal ook bij de eerste drie. Als het paard eens niet goed liep, pakte ik het aan, sporen erin, desnoods de zweep erbij. Niet aftuigend maar wel mijn wil opleggend. Hieraan terugdenkend schaam ik mij. Het arme paard. Maar ik wist niet beter. Zo ging je met paarden om. Ze moesten luisteren en vooral doen wat ik wilde.

Door alle prestatiedrang raakte ik op een gegeven moment het plezier in paardrijden kwijt. Ik voelde dat dit niet oké was en heb de wedstrijdsport los gelaten, ben toen lekker in de bossen gaan rijden en kwam Natural Horsemanship op mijn pad. Dit kun je vergelijken met de paardenfluisteraar. Door al mijn reizen en het volgen van mijn zangcarrière werd het lastig om voor mijn paard te zorgen en heb ik het aan een lieve buurvrouw verkocht. Ik sloeg een nieuwe weg in, om te ontdekken wie ik nu was.

Als je eenmaal met het paardenvirus besmet bent, raak je er nooit van af, wordt er gezegd. En zo is het volgens mij ook. Een paar jaar geleden begon het weer te kriebelen. Ik verlangde er weer naar om te rijden. Ik kwam een lieve jonge vrouw met drie prachtige paarden tegen en sindsdien rijd ik een paar keer per week. Heerlijk vond ik het maar toch had ik het gevoel dat de manier waarop ik reed nog niet de ultieme eenheid tot stand kon brengen. Toen hoorde ik over het boek Natuurlijk Paardrijden van Klaus Ferdinand Hempfling en heb deze meteen aangeschaft. Deze man heeft de wilde paarden in de Pyreneeën bestudeerd en als er iemand is die via lichaamstaal met paarden kan communiceren, is hij het wel.

Een nieuwe wereld openbaarde zich voor mij. Op je ademhaling een paard stil laten staan, via subtiele bewegingen het paard uitnodigen om mij te volgen. Dit keer geen dwang of mijn wil opleggen. Dan werkt het juist niet. Een ruimte scheppen waarin een ware ontmoeting plaats kan vinden en gisteren heb ik voor het eerst echt een dergelijk ontmoeting ervaren.

Womack is een grote merrie waar ik niet echt een klik bij voel. De andere twee paarden spreken mij meer aan maar ook zij heeft aandacht nodig dus ik neem haar mee de bak in. Ze volgt braaf, staat ook netjes stil als ik dat vraag maar kijkt daarna gewoon om zich heen. Dit betekent dat ze niet volledig met haar aandacht bij mij is en mij dus nog niet als leider ervaart. Dit zegt niets over haar maar alles over mij want, zo zegt Klaus, het paard doet nooit iets fout. Het ligt altijd aan de ruiter. Au! En ik vroeger steeds mijn paard de schuld geven als het niet goed ging. Dat ik zelf niet lekker in mijn vel zat of te dwangmatig bezig was, en dat het paard daarop reageerde, kwam niet in mij op. Inmiddels ben ik al een aantal jaren het pad van bewustzijn ingeslagen en weet ik dat ik mijn vinger niet meer hoef te wijzen naar een ander maar juist mag kijken naar wat mijn bijdrage is. Zo ook bij het paard. Ik haal een paar keer diep adem, breng mijn aandacht terug naar mijn centrum en het hier en nu en sta gewoon stil. Ik hoef niets. Het paard begint te gapen, wel vier keer achter elkaar. Een goed teken, volgens Klaus, want dit geeft aan dat het paard ontspannen is en het kan zich alleen maar ontspannen als het zich veilig voelt. Toen gebeurde het… Ze draait haar hoofd naar mij toe en kijkt mij recht aan. Niet een paar seconden maar minuten lang, recht in mijn ogen. Alsof ze diep in mijn ziel kijkt. De wereld om mij heen bestaat niet meer. Ik ervaar rust, totale acceptatie van wie ik ben. Zij en ik, één, een ware verbinding. Wauw!

Ik zet haar op stal en voel lichte kriebels in mijn buik, alsof ik verliefd ben maar wel en ander soort verliefdheid. Dit gaat dieper, is groter, niet gericht op een ander of veroorzaakt door een ander. Het is een staat van zijn, een euforie! En dit door een ontmoeting met een paard waar ik niet echt een band mee had.

Zou het zo kunnen zijn dat als we niets willen van een ander, als er geen eigenbelang is of iets nodig hebben, als we niet met onze fysieke ogen kijken maar met ons hart, onze ziel, als we niet willen forceren maar de ander uitnodigen om ons te ontmoeten, zo’n zelfde soort ontmoeting met iedereen plaats kan vinden? Ik heb nu ervaren dat dit mogelijk is.