Nada Kronieken Written with Love Native American

Voorbij de sluiers/De andere kant van het leven

Beyond the veils/Life's other side

John Cali & Spirit

www.greatwesternpublishing.org

Vertaling: Irene Brockhuis

Harmony key


Voorbij de Sluiers; de andere kant van het leven.

Op een koude winternacht, 10 jaar geleden, was ik nog laat aan het werk in mijn kantoor  in de heuvels van het Los Padres National Forest in Californië. De telefoon deed me opschrikken uit mijn kalme gemoedstoestand. Een onheilspellend teken, zo’n laat telefoontje, dacht ik nog.

Ik herkende nauwelijks de gespannen stem van mijn broer aan de andere kant van de lijn. “Johnny,” zei hij, “Phil is gestorven.” Ik kon zijn woorden niet geloven. Daarom vroeg ik: “Paul, wat zei je?” Hij herhaalde: “Phil is dood.”
 
Mijn gedachten en emoties wervelden rond in een duizelingwekkende, vreemde mist. Hoe was dit mogelijk? Ik had een paar dagen geleden nog met Phil gesproken. Hij klonk prima die avond, gezond en gelukkig. Hoewel ik moet toegeven dat zoiets niet gebruikelijk was in zijn geval.  

Phil, een vriend van Paul en mij vanaf dat we kinderen waren, was klaarblijkelijk vermoord op de ranch van Paul in noordwest Wyoming. Ik zei tegen mijn broer: “Ik kom morgen.” En in de donkere, vroege uren van de volgende ochtend was ik onderweg naar Wyoming.
 
Na de begrafenis gingen Paul en ik naar de ranch. Met z’n tweetjes. Ik weet niet waarom. Ik denk dat we samen gewoon even alleen wilden zijn op die plek. Het was een ijzige, grijze februaridag en een koude, straffe wind waaide over het kale landschap. Toen we hoog in de heuvels de ranch naderden, hing er een mystiek, mistig waas van wolken somber boven de bergen.

Paul moest nog wat zaken afhandelen met een van zijn buren. Buren wonen vaak kilometers uit elkaar hier in dit wilde, weidse gebied. Hij zou wel een tijdje wegblijven. Daarom vertelde ik hem dat ik naar de plek zou gaan waar Phil was gestorven en een begin zou maken om de troep op te ruimen die daar achtergelaten was.

Het was ongeveer anderhalve kilometer lopen vanaf het hoofdgebouw van de ranch, maar ik was dankbaar voor die tijd om daar simpelweg te kunnen lopen en mijn gedachten te ordenen.
Terwijl ik daar liep dwaalden mijn gedachten terug naar onze jeugd en het kleine boerenstadje in het westen van de staat New York waar Phil, Paul en ik opgegroeid waren.

Paul en ik zijn opgegroeid in een warm, gelukkig en liefdevol gezin. Phil niet. Hij droeg de zware droefheid van zijn jeugd met zich mee tot in zijn volwassenheid. Ik kende hem het grootste deel van zijn leven. En dat was altijd een bittere, zware strijd geweest. Niet veel vrolijkheid te vinden. Hij was een wijs en krachtig man, maar wist niet hoe hij plezier in zijn leven kon vinden.

En dus stierf hij zoals hij geleefd had; zwaar en verdrietig.

Al deze gedachten draaiden rond in mijn hoofd toen ik de plek naderde waar Paul het lichaam van Phil gevonden had. Ik stond een poosje te kijken naar de overbekende plek.  Maar nu leek het er vreemd en onbekend.

Toen werd alles anders. De energie van de hele plek veranderde; het voelde plotseling zonnig en vrolijk.

Phil stond voor me, lachend, en hij had kennelijk de grootste lol. We spraken een paar minuten. Hij verzekerde me dat hij op een goede plek was en meer pret en vrede voelde in de dood dan hij ooit had gevoeld toen hij nog leefde.

Ik wandelde vermoed ik, ongeveer een halve meter boven de grond, terug naar het hoofdgebouw. Ik wist dat Phil in orde was. Meer dan in orde: hij was veilig en hij was thuis.

Hier is Spirit:

De dood, mijn lieve vrienden, bestaat niet. De dood zoals jullie het ervaren, bestaat eenvoudigweg niet. Het is een sluier die jullie over je leven gooien, een sluier van illusie. Achter die sluier bevindt zich de andere kant van het leven.

Er is geen dood. Er is alleen leven: eeuwig leven. Jullie, jullie zielen, weten dit. Jullie, de mensen, weten het niet.

We realiseren ons dat jullie vaak uitdagingen en trauma’s tegenkomen in je fysieke incarnaties. Maar het is belangrijk voor jullie om te weten; wat ook de fysieke levensomstandigheden aan het begin van jullie huidige incarnatie waren (dus bij je fysieke geboorte), die omstandigheden werden door je ziel gekozen.

Jullie ziel koos die omstandigheden omdat die ervaringen beschikbaar zouden kunnen maken die voor jou heel waardevol zijn. Je ziel voelde geen angst, geen vrees, geen wantrouwen omdat jij - als je dat zou willen - uit deze omstandigheden ervaringen van grote vreugde en overweldigende groei zou kunnen putten.

Zoals zo vaak gebeurt bij mensen: jullie vergeten de missie. Zodra jullie een poosje op aarde zijn, verliezen jullie het zicht op waarvoor jullie hier kwamen. En kritischer bekeken; jullie verliezen het zicht op wie jullie zijn

Zo vaak blunderen jullie door het leven alsof jullie slachtoffers van de omstandigheden zijn die geen controle hebben over wat er met je gebeurt. Phil had al vaak tegen John verteld dat zijn leven voornamelijk bestond uit het ‘rollen van de ene crisis in de andere’.
 
En zo was het voor Phil. En zo is het voor velen. Niet voor iedereen, maar voor velen.

Maar zo hoeft het niet te zijn. Het leven is niet voorbestemd of voorbeschikt. Jullie, mijn lieve vrienden, mogen kiezen, òf door een weloverwogen keuze, of doordat je het gewoon laat gebeuren wat je levenservaringen ook zullen zijn. Dat is inclusief je relaties, je mate van financiële overvloed, je werk, je gezondheid.

Alles in jullie leven heb je zelf gecreëerd, òf weloverwogen door een bewuste keuze, ofwel doordat het gewoon gebeurde als je je eigen kracht niet erkent en bezit.

En zo, na dit allemaal gezegd te hebben, zeggen we nu dat je een puinhoop van dit leven hebt gemaakt en dat je voor altijd verdoemd bent? Zeker niet, zeker niet!
Want, lieve vrienden: je kunt niet mislukken. Je kan je leven nooit verkeerd laten gaan. Je kan niet verdwalen.

Oh, ja, we realiseren ons dat jullie vinden dat je een enorme bende van een bepaald leven kunnen maken. Maar jullie ziel kan zelfs daar het belang in vinden en dat op waarde weten te schatten.

Jullie bestaan eeuwig en voor altijd en één leven bepaalt niet wie je bent. Noch bepaalt het je lot. Het is slechts een klein en nogal interessant punt in het eindeloze en eeuwige spectrum van je leven.

Jullie zielen, lieve vrienden, bestaan in een staat van voortdurende gelukzaligheid, ze leven in een plaats van extase en blijheid die jullie menselijke breinen niet kunnen beginnen te bevatten.

En als jullie je lichamen achterlaten, zoals jullie al ontelbare keren hebben gedaan gedurende vele aeonen, keren jullie ogenblikkelijk terug naar je originele staat van zijn. De staat waarin je ziel leeft tot in de eeuwigheid.

En dat is een staat van blijdschap, van perfecte gelukzaligheid en vreugde omdat je geen begin en geen eind hebt. Je bestaat voor eeuwig.

terug

Beyond the veils; Life's other side

One cold winter’s night ten years ago, I was working late in my office in the foothills of California’s Los Padres National Forest. The phone startled me out of my soft, quiet mood. An ominous sign, a phone call this late, I thought.

I barely recognized my brother’s strained voice on the other end. "Johnny," he said, "Phil’s dead." I couldn’t believe his words. So I asked, "Paul, what did you say?" He repeated, "Phil’s dead."

My mind and emotions whirled in a dizzy, crazy fog. How could this be? I’d just talked to Phil a couple nights earlier. He’d sounded really good that night, happy and healthy. Although, I must admit, that was not typical for him.

Phil, a childhood friend of Paul’s and mine, had apparently been murdered on Paul’s ranch in northwestern Wyoming. I said to my brother, "I’ll be there tomorrow." In the dark early hours of the next morning, I was on my way to Wyoming.

After the funeral, Paul and I went out to the ranch. Just the two of us. I don’t know why. I guess we just wanted to be alone together out there. It was an icy, grey February day, and a cold, lonely wind was blowing over the hard landscape. As we approached the ranch far up in the high country, a mystical, misty shroud of clouds hung darkly over the mountains.

Paul had some business to take care of with one of the "neighbors." Neighbors out here in this wide, wild country are often miles apart. He’d be gone a while. So I told him I’d go over to the place where Phil had died, and start straightening up the mess left behind.
It was about a mile from the ranch headquarters, but I was grateful for some time to just walk and gather my thoughts.

As I walked, my thoughts wandered back to our younger days and the little farm town in Western New York State where Phil, Paul, and I had grown up.

Paul and I grew up in a warm, happy, loving family. Phil did not. He carried the heavy sadness of his childhood into adulthood. I’d known him most of his life. And most of his life had been a bitter, hard struggle. Not much joy there. He was a wise and powerful man. But he didn’t know how to find joy in life.

And so he died as he had lived–hard and sad.

All these thoughts were twisting and turning in my mind as I approached the place where Paul had found Phil’s body. I stood there for a few moments taking in this familiar place I’d seen many times over the years. But now it seemed strange and unfamiliar.

And then something shifted. The energy of the whole place changed–it suddenly felt bright and happy.

Then there was Phil in front of me, laughing and obviously having one hell of a good time. We talked for a few minutes. He assured me he was in a good place, and feeling more joy and peace in "death" than he’d ever felt in life.

I walked–about two feet off the ground, I suspect–back to ranch headquarters. I knew Phil was okay. More than okay–he was safe and he was home.

Here's Spirit

Death, dear ones, does not exist. Death, as you perceive it, simply does not exist. It is a veil you cast over your lives–a veil of illusion. Beyond the veil is life’s other side.
There is no death. There is only life, eternal life. You, your souls, know this. You, the human beings, do not.

We realize you often face challenges and traumas in your physical incarnations. But it’s important for you to know this: Whatever your physical life circumstances were at the beginning of your current incarnation (that is, at your physical birth), those circumstances were chosen by your soul.

Your soul chose those circumstances because it saw value in the experiences those circumstances would make available to you. Your soul felt no fear, no trepidation, no doubt that it–you–could extract, if you will, from those circumstances experiences of deep joy and tremendous growth.

As often happens with humans, you forget your mission. Once you’ve been on the planet for a while, you lose sight of why you came here. And, more critically, you lose sight of who you are.

So often you blunder through your lives as if you were victims of circumstances, having no control over what happens to you. Phil had often told John his life consisted of "reeling from one crisis to another."

And so it was for Phil. And so it is for many. Not all–but many.

But it does not have to be so. It is neither preordained nor predestined. You, dear ones, get to decide, either by deliberate choice or by default, what your life’s experiences will be. That includes your relationships, your level of financial abundance, your work, your health. Everything in this lifetime you’ve created either deliberately by conscious choice–or by default, if you do not acknowledge and own your power.

And so, having said all that, are we saying if you’ve screwed up your life this time around, you’re doomed forever? Not at all–not at all!

You see, dear ones, you cannot fail. You cannot get your life wrong. You cannot ever go astray.

Oh yes, we realize you can make what your human minds may consider one huge mess of any particular lifetime. But your soul can find and extract value even from that.
You exist eternally, forever–and one lifetime does not define you. It does not define your destiny. It is merely one tiny and rather interesting point on the endless, eternal spectrum of your life.

Your souls, dear ones, exist in a state of perpetual bliss–they live in a place of ecstasy and joy your human minds cannot even begin to imagine.

And when you leave your bodies behind–as you’ve done countless times over the eons–you instantly return to your natural state of being. That state in which your soul lives for all eternity.

And that is a state of joy, of perfect bliss, of delight in knowing you have no end and no beginning. You are forever.

back