Written with Love Written Speciaal

In the spotlight

 

Column door Simone Awhina

© april 2010

Simone
www.justsimone.com    
Simone in La Louvesc

Stel je eens voor, je staat op een podium, het spotlicht is op jou gericht, de gordijnen wijken uiteen en er kijken en luisteren duizend mensen naar je? Hoe voel jij je? Voel je zelfvertrouwen en vind je het fijn dat jij een deel van jezelf met anderen kan delen? Of sta je daar met knikkende knieën je af te vragen wat je in godsnaam op dat podium doet en kan je niet wachten totdat deze vreselijke ervaring voorbij is?

Als kind vond het ik het heerlijk om met de radio mee te zingen. Ik kende ieder lied uit mijn hoofd en voelde totaal geen remmingen om mijn stem te laten horen. Dat veranderde abrupt toen ik zeventien jaar was en mijn moeder hard brulde dat ik vals zong toen ik heerlijk met Eros Ramazotti aan het meegalmen was. Acuut besloot ik om niet meer te zingen als anderen mij konden horen. Pas jaren later heb ik weer kleine stapjes kunnen zetten om mijn angst hiervoor te overwinnen. Mijn innerlijke drang om te zingen was uiteindelijk zo groot dat ik niet anders kon dan er mijn beroep van te maken. Maar dan?

Dan sta je op dat podium en komen mensen speciaal om naar jou te luisteren. Ze betalen er zelfs voor. Angsten als: ik kan het niet, ik ben niet goed genoeg, wie denk ik wel niet dat ik ben, kwamen allemaal voorbij. Voordat ik het podium opstapte, pompte ik mezelf helemaal op. Ik kan het, zei ik dan terwijl ik met mijn ene vuist in de palm van mijn andere hand sloeg om mijzelf kracht te geven. Ik kan het. Ik kan het. Zo moest ik mijzelf overtuigen. Vaak als ik naar mijn publiek keek, zag ik oordelende gezichten. Het maakte me nog onzekerder. Vinden ze het wel mooi, doe ik het wel goed? Wat als ze het nou niets vinden? Met knikkende knieën stond ik daar. Help, ik vind dit niet leuk. Ik was zelfs aan het aftellen tot ik eindelijk weer van het toneel af mocht. Waarom kon ik niet gewoon genieten van een optreden?

Dat kwam omdat ik steeds het idee had dat ik vooral iemand moest zìjn en dat alles perfect zou gaan. Toen ik mij realiseerde dat het gewoon om het muziek maken en delen gaat en ik los kon laten dat ik perfect moest zijn, veranderde mijn ervaring. Alle spanningen vielen van mij af en het leek alsof de muziek door mij heen stroomde. Ik hoefde alleen mijn mond maar open te doen en de rest ging vanzelf. Het was niet meer Simone, maar iets veel groter dat op het podium stond. Wat een overweldigend gevoel. Nog steeds is het zo dat wanneer ik het gevoel heb dat ik iets moet presteren, dat ik aan verwachtingen moet voldoen, die spanning er weer is. Kan ik dat loslaten en er gewoon Zijn, is zingen en op een podium staan voor een publiek maar ook in het dagelijkse leven een heerlijke ervaring.