Written with Love Written Speciaal

Wolkenlucht

 
  Tango van het gemis  
     
  Leny Kruis  

 


Als een volleerd balletdanser zie ik mijn vader de passen aangeven die mijn moeder volgt. Ze lachen beiden, het geluk straalt van hun gezichten af. Begeleid door de zachte wind die de wolken hen laten, dwalen en draaien zij hun passen op de witte wonderen in de hemel. Ik kijk vanuit de auto naar boven. Naar hen die ik zo mis. Mijn fantasie gaat op de loop. Op de muziek van de autoradio zie ik op de wolken mijn ouders innig en met veel plezier en genoegen samen dansen, ik zie mijn zusjes en broer meekijken en genieten, en ik?

Ik geniet mee. Dromend over de wolken boven mij zie ik allerlei figuren die hen begeleiden met geklap en gezang en zij dansen mee. Kijk, mijn oom, die gaat maar heupwiegen, dansen was nooit zijn sterkste kant. Wat haal je toch veel uit een wolkenpartij, zomaar aangeboden op een trip door nergensland midden in de polder en genietend van de groene bossen om mij heen. Het ruisen van de bomen, veroorzaakt door de zachte wind. Ze laten weten dat de bladeren ook weer bezig zijn om het leven op te pakken. Ook zij worden wakker uit de winterslaap.

De heldere blauwe plekken tussen de pakken witte wolken zijn het ballroomlicht van mijn verbeelding. Blijvend kijkend naar mijn dansende ouders; ik hoor hen lachen ik hoor hen schateren, ze zijn na al die jaren nog altijd verliefd. Het straalt er vanaf.
Het wolkendek, vervormd door de wind, ik zie ze niet meer. Wat wil je zien in een pak met wolken? Van alles wat jouw fantasie je maar ingeeft.

Maar mijn fantasie hield op bij die drie minuten van intens geluk toen ik even mijn ouders en broer en zusjes zag, toen ik even mijn vader zijn dansje zag doen. Pap wat kon u goed dansen en wat heeft u ons goed dansen geleerd. Bedankt lieverd en geniet van elkaar daarboven, dans op de wolken, zweef door de wind, laat af en toe even wat horen zodat ik u weer vind.

Ik hou van de wolken omdat ik daarin dingen wil zien die ik niet kan tekenen; zij zitten in mijn hart. Het vergeten is niet vergeten, het houden van is nog steeds houden van, het missen is nog steeds missen. Maar die zonnige halfbewolkte dag in nergensland, even langs de weg waren drie minuten genieten van de Tango van het Gemis.