Written with Love Written Speciaal

Mijn zin doordrijven

 

Column door Simone Awhina

© december 2010

Simone
www.justsimone.com    
Simone in La Louvesc
De kerstboom versieren, wat mij betreft niet per definitie een gezellige gebeurtenis.
Vele jaren bracht het versieren van de boom voor mij een verdrietig gevoel met zich mee. De man met wie ik een paar maanden later trouwen zou was namelijk met kerst ernstig ziek geworden en hij overleed ruim een maand later. De eerste kerst na zijn dood heb ik met veel tranen en verdriet de kerstboom opgetuigd, maar gelukkig verliep het ritueel ieder jaar een beetje beter. Inmiddels zijn jaren verstreken, en zo bracht het versieren van de kerstboom mij vorig jaar weer een heel ander verhaal. Mijn eerste kerst samen met mijn nieuwe liefde in ons gezamenlijke stekkie. Wat zag ik er naar uit om de kerstboom op te tuigen. Mijn liefs zestienjarige dochter Manouke wilde graag helpen, dus de dozen werden van zolder gehaald, piek in de top, lichtjes in de boom gehangen en toen kon het versieren beginnen.

In het gezin waar ik opgegroeid ben had de kerstboom ieder jaar een andere kleur. De ene keer rood, dan weer goud, het jaar erop zilver, dan weer zilver met blauw, volgens mij hebben we alle mogelijke variaties zo ongeveer wel gezien. Natuurlijk was alles wel keurig op elkaar afgestemd. En zoals dat gaat met gewoontes die je van huis uit kent, nam ik dit gewoon over toen ik mijn eigen huis had. Alles moest in stijl. Als je nu in mijn dozen met kerstspullen kijkt, tref je van alles aan. Mooie ballen in diverse kleuren, maar ook spulletjes om in kerststukjes te gebruiken. Zelf weet ik heel goed wat wel en niet in de boom hoort en ging dus aan de slag. Dit jaar zou het een goud/bronzen boom worden. Manouke graaide ook in de dozen en er werd een raar oranje appeltje, wat normaal helemaal niet in de boom maar in een kerststukje hoort, in de met glanzende gouden ballen gedecoreerde boom gehangen. Daar kwamen tot mijn ontzetting nog een knalrood balletje bij, een rieten ringetje, een plastiek kerstboompje en beetje bij beetje zag ik het plaatje van mijn ideale kerstboom veranderen. Pardon, wat nu? Manouke vond het waarschijnlijk mooi, maar ik vond het vreselijk. In mijn ogen was de boom van beloften in een allegaartje veranderd, zoals het op zijn Westfries gezegd wordt. Gewoon van alles door elkaar wat eigenlijk helemaal niet bij elkaar past. Het kleine kind in mij wist zich amper in te houden om alles waarvan ik vond dat het niet in de boom hoorde eruit te halen. De net een slagje wijzere vrouw in mij daarentegen, ging voelen wat op dit moment echt belangrijk was; mijn zin doordrukken of gezellig samen de kerstboom versieren. De volwassen vrouw won. En wat een geschenk heb ik mezelf daarmee gegeven!

Dit jaar stond ik opnieuw voor een keuze. Ga ik de kerstboom versieren als Manouke op school zit, zodat ik het dus lekker op mijn eigen vertrouwde manier kan aanpakken, of laat ik mijn vastgeroeste idee hierover los en gaan we het weer gezellig samen doen. De keus was niet moeilijk. Gezellig samen is mij inmiddels veel meer waard, dan een huiskamer met de in mijn ogen perfecte kerstboom. Zo gezegd, zo gedaan. Kerstmuziek werd op gezet, spullen tevoorschijn getoverd en samen hebben we ook dit jaar heerlijk de boom versierd. Mijn hart was vervuld van dankbaarheid voor dit bijzondere moment. Ook dit jaar is het weer een allegaartje geworden, er hangen nu zelfs verschillende kleuren slingers in maar… ik vind het de mooiste boom die ik ooit versierd heb.