Stonehenge

 

Een spirituele reis naar Albion

A spiritual journey to Albion

Nada Chronicles, # 16

nl       uk  

Hans Brockhuis

 


Een spirituele reis naar Albion

Gedurende de zomer van 1996 maken mijn vrouw Annie en ik een reis door het Verenigd Koninkrijk. We gaan in onze eigen auto via de kanaaltunnel wat een evenement op zich is. Wanneer we in Folkestone ineens op een Britse snelweg rijden worden we geconfronteerd met een verwachte cultuurschok. We moeten aan de ‘verkeerde’ kant’ van de weg rijden. Gedurende de gehele reis houden we dat vol, zodat er wat dat betreft geen verrassingen zijn. De verrassingen liggen op een ander vlak. Het spirituele, en dat is wat ik met jullie wil delen. Hieronder volgt het verhaal van onze spirituele reis naar Albion.

Een must, wanneer je ‘Albion’ bezoekt is natuurlijk Stonehenge. Oud en vervallen staat het ingeklemd tussen twee autowegen. Het valt niet mee. Je struikelt over de toeristen en de monolieten zijn alleen van een afstandje te bewonderen. Spirituele krachten zijn hierdoor niet waar te nemen, wat niet wegneemt dat deze formatie stenen een heel bijzondere betekenis heeft.

Eens was dit een richtpunt voor het volk van Altea die hierop, op een kruispunt van de aardse krachtenlijnen hun ruimteschepen vanuit het heelal konden richten. Zo konden zij op de goede plaats uitkomen om hun zaaiingen te verrichten waaruit een deel van het Aardse ras is ontstaan en om later te kunnen controleren wat ervan terecht was gekomen. In ben van plan om hierop in een van de volgende Nada Kronieken nader in te gaan.

Later blijkt dat er op dezelfde middag, 8 juli 1996, in een veld vlak naast het monument de beroemde Stonehenge graancirkel is ontstaan. Wij hebben er niets van gemerkt; wel van de vele straaljagers die over het gebied scheerden. Een van die straaljagers schijnt op de heenweg een foto van het gebied te hebben gemaakt, en op de terugweg – een kwartier later – opnieuw een. Op de tweede foto was de graancirkel verschenen!

De volgende dag gaan we naar de Glastonbury Tor. Deze hoge heuvel is 300 meter hoog en al van verre zichtbaar. De laatste 150 meter moet te voet worden afgelegd. Een forse klim, maar het uitzicht boven is prachtig en door de geweldige energieconcentratie gaat het relatief gemakkelijk. Een bebaarde man blaast in kleermakerszit op een didgeridoo aum klanken en gaat daarna mediteren om te vragen om wereldvrede.

Vervolgens arriveren we in een B&B in het dorp Callington. Onze gastheer rijdt ons die avond naar de Dupath Chapel with Holy Well op het erf van zijn vader. Het blijkt een uniek volledig in graniet opgetrokken Keltisch kapelletje te zijn waar doorheen een drie meter verderop in het weitje ontspringende kleine bron in een kruisvormig klein bassin stroomt. Dit is werkelijk een heel bijzondere plaats waar de rillingen me letterlijk over de rug lopen. Ik voel de aanwezigheid van immense eeuwenoude krachten die verder moeilijk te duiden zijn maar ze zijn er wel degelijk.

Bovendien willen we proeven van wat er over is van de sfeer van koning Arthur en Merlijn de tovernaar. Daarvoor rijden we naar het dorp Tintagel, bekend door de ruïnes van het kasteel, waar Arthur zou hebben geresideerd. Onderaan, vlak bij de zee is de z.g. Merlijngrot zichtbaar en van het kasteel zijn nog slechts ruïnes over. Alles rijst op een indrukwekkende plaats op uit de zee, uitkijkend vanuit de vooruitstekende rotsen. Evenals de vervallen muren van een kapel uit 1145 en de Grote Zaal, is de plaats bezaaid met de overblijfselen van een 6e eeuws Keltisch klooster. Recente archeologische opgravingen hebben mogelijke overblijfselen tevoorschijn gebracht van een rechtszaal uit prehistorische tijden. Maar wat kan ik voelen? Dat is moeilijk te zeggen want hoewel fragmenten van indrukken zich in mij vastzetten, zijn het precies dat. Brokstukken waar ik geen wijs uit kan worden.

Na al deze avonturen in dat deel van het land wat in Keltische tijden West-Wales heette, rijden we naar Schotland. We stoppen in Lockerbie om naar het monument voor de 272 slachtoffers van de Boeing vliegtuigramp uit 1988 te kijken. Er hangt een ijzingwekkend drukkende sfeer. We spreken met een echtpaar uit Glasgow, waarvan de man indertijd als politieofficier heeft geholpen bij de rampenbestrijding. Net als ik, is de man erg aangedaan. Elk jaar keert hij terug naar de plaats waar zich zoveel ellende heeft afgespeeld. Op deze plaats word je zeer direct geconfronteerd met de gevolgen die de ‘grote’ politiek op het leven van alledag kan hebben.


Dan is het tijd om naar het eiland Skye te gaan. Alle mysteriën en betoveringen van de Hebriden kunnen hier worden gevonden. In Noordse en Gaelic vertellingen wordt Skye het Eiland van de Wolken of ook wel het Gevleugelde Eiland genoemd. Het is een bastion van de Gaelic taal, met meer dan 85% van de bevolking die het nog spreken. Naast het Welsh, het Bretons en het Iers zijn het de enige overblijfselen van de eens in Europa zo wijdverbreide Keltische cultuur. De opschriften en alle verkeerstekens zijn dan ook tweetalig.

Enkele dagen later willen we naar Cape Wrath, de kaap der Gramschap, in het hoge noorden van Schotland. Maar helaas, dat is balen; de autosleutels zijn weg. We hebben dan wel een reservesleutel bij ons, maar dit is toch echt niet leuk meer. Goede raad is duur. We zoeken ons het apenzuur maar ze blijven onvindbaar. Het is duidelijk. Cape Wrath is een plaats waar we niet moeten zijn en door de vertraging die we hebben met het zoeken naar de sleutel lukt het niet meer om de dagtocht erheen te halen. Dan maar niet, we trekken verder en bij thuiskomst blijkt er een pakketje bij de post te liggen met de sleutels. Onze hospita heeft ze onmiddellijk nadat we waren vertrokken achter de kussens van de bank gevonden en aan ons opgestuurd.

Inverness blijkt een drukke stad te zijn die behalve door mensen wordt bevolkt door een groot aantal vierwielers. We worden bijna gesneden door een enorme dubbeldeksbus op een onoverzichtelijke rotonde zodat we bijna een van onze voorwielen kwijtraken die van een hoge stoep afraakt en geen grip meer heeft, terwijl rechtsvoor de bodem van de auto op het trottoir rust. Het ziet er echt heel lelijk uit.. We kunnen geen kant meer uit en goede raad is duur. Iedereen die mij kent weet dat ik niet echt sterk ben en dat ik geen verstand heb van auto's. Na een kort moment van besluiteloosheid echter, lijkt de oplossing mijn hoofd binnen te vloeien. Ik vraag Annie het stuur naar links te draaien, en voorzichtig til ik de auto aan de voorkant op! De zware kant, daar waar de motor zich bevindt! Langzaam geeft ze gas, waarna het wiel ‘pakt’ en we uit de problemen zijn. Ik ben heel dankbaar voor degenen die verantwoordelijk zijn voor deze flits van inspiratie!

Enkele dagen later beloven we elkaar plechtig om nog eens terug te komen in Edinburgh, waar we helaas te weinig tijd voor blijken te hebben. De hoofdstad van Schotland is gebouwd op een serie vulkanische heuvels, waarvan elk een verschillend uitzicht geeft op deze prachtige stad. Wellicht de meest bekende is ‘Arthur’s Seat’ van 251 m, die uitkijkt over het Holyroad Park. De oude stad, met haar rijke verleden ligt op een helling die omlaag loopt vanaf de Castle Rock, en contrasteert sterk met de nieuwe stad, met zijn elegante Georgiaanse straten en pleinen.

Vervolgens rijden we naar York. We wandelen door de zeer oude straatjes en belanden vervolgens in de plaatselijke kathedraal die hier minster wordt genoemd. Een prachtige kerk waar we bijna terloops in een klein zijkapelletje terechtkomen en waar we de Anglicaanse mis bijwonen. Een uiterst sobere maar spiritueel gesproken zeer waardevolle gelegenheid, waarbij we de aanwezigheid van Onze Lieve Heer bijna letterlijk aan den lijve ondervinden. De pastoor voelt dat ook, want na de mis haast de man zich om ons de hand te schudden en met ons langdurig te spreken over datgene wat ons zo onverwacht ten deel is gevallen.

De volgende avond dineren we copieus aan boord van de boot naar huis en we vieren aan dek de prachtige zonsondergang die een waardige afsluiting vormt voor een waardige reis, waarvan we de vele memorabele gelegenheden ons nog steeds een dankbaar gevoel geven.

A spiritual journey to Albion

During the summer of 1996 my wife Annie and I travelled to the United Kingdom. We drove our own car by means of the channel tunnel, which is an event in itself. Arriving in Folkestone we were suddenly confronted with the culture shock of having to drive on the ‘wrong’ side of the road! We did manage to accomplish this without any undue surprises. The surprises that did take place on this trip were in another field, the spiritual realm, and there were quite a few.

When you are visiting Albion, you have to go to Stonehenge. However, it turned out to be less than expected. Old and declining, the monument is clasped between two roads. One stumbles on the tourists and the monoliths are to be seen only from a distance. Spiritual powers are, therefore, not perceptible, which does not alter the fact that this formation of stones has got a very special meaning.

Stonehenge used to be a marker for the people of Altea to focus upon this crossroads of Leylines out of their spaceships in the universe. In this way they were able to arrive at the right spot to perform their sowings out of which part of the human race was born and to later be able to monitor the results. I intend to elaborate on this subject in another Nada chronicle.

The very same afternoon that Annie and I visited Stonehenge, July 8th, 1996, in a field directly adjacent to the monument the famous Stonehenge crop circle developed. We did not recognize this at the time, but indeed saw the many fighter jets that came over. One jet took a photograph of the site on the way out, and just another photograph as it flew by a quarter of an hour later. On the second one all of a sudden the crop circle was visible!

The next day we went to the infamous Glastonbury Tor. This high hill stands about 300 meters tall and is visible from afar. The last 150 meters is a steep ascent on foot but the view is gorgeous, and because of the huge vibrational energy concentrated there the climb is relatively easy. We met a bearded man sitting cross-legged and blowing “aum” sounds on his didgeridoo, after which he began meditating for world peace.

Later we arrived in a B&B in the village of Callington. That evening the landlord drove us to the Dupath Chapel with Holy Well in the yard of his father. It turned out to be a unique granite-built Celtic chapel through which flows, via a cross-shaped basin, a small stream that originates three meters higher in the field. This place felt very special and shivers literally ran down my spine. I felt the presence of immense ancient forces that are hard to interpret, but they certainly are there.

During the trip we wanted to feel proof of what is left of the atmosphere of King Arthur and Merlin the wizard, so we drove to the village of Tintagel, well known for its ruins of the castle where it is said that Arthur once resided. Below the castle and close to the sea the so-called cave of Merlin can be seen; of the castle itself only ruins are left. Everything rises out of the sea in this impressive place, looking out from the promontory. As well as the decayed walls of a chapel dating back from 1145 and the Grand Hall, the place is littered with the remains of a 6th century Celtic monastery. Recent archaeological excavations have disclosed the possible remains of a courtroom dating back from prehistoric times. But what do I feel? That is hard to say because the rubble of impressions that come to me are just that, fragments that make no sense.

After all these adventures in the part of the country that was called West-Wales in Celtic times, we drove to Scotland. We stop in Lockerbie to have a look at the monument for the 272 victims of the Boeing aircraft disaster in 1988. The atmosphere there is gruesome and oppressive. We talk to a couple from Glasgow, of which the man happened to have helped out as a police officer during the catastrophe. Just like me the man is very moved. Each year he comes back to the spot where so much misery took place. Here you are directly confronted with the consequences that ‘big’ politics can have on everyday life.

We then travelled to the Island of Skye. All mysteries and enchantments of the Hebrides may be found here. In Nordic and Gaelic storytelling, Skye is called the Island of the Clouds, or sometimes the Winged Island. It is a bastion of the Gaelic language with over 85 % of the population Gaelic speakers. All legends and traffic signs are bilingual. Besides the Welsh, the Bretonnic and the Irish, these are the only remains of the Celtic culture that was once so widespread throughout Europe.

Some days later we intend to go to the upper northern region of Scotland and visit Cape Wrath, but unfortunately the car keys are gone. We do have spare keys with us, but this really isn’t funny at all any more. Good counsel is dear. We look everywhere but they remain hidden. It is obvious that Cape Wrath is a place we are not meant to be, and because of the delay of trying to find the keys we miss the departure of the daytrip to the cape. We go on and when we come home after a week there is a little package in the post with the keys. The landlady of our B&B found the keys behind the cushions of the sofa just after we left and sent them to us by mail.

Inverness is a busy city that is also inhabited by a great number of four wheeled vehicles. A huge double-decker bus on an obscure roundabout cut us off, so that we ended up stranded on a high curb with the right front wheel hanging in mid air while the floor of the car rested on the sidewalk. It really looked awful. There was nowhere to go and good counsel was dear. Everyone who knows me knows that I am physically not a very strong person and that I do not know much about cars. However, after a short period of not knowing what to do, the solution suddenly seemed to flow into my head. I asked Annie to turn the steering wheel to the left and ever so gently I raised the front of the car! The heavy part, where the motor is situated! Sparingly she stepped on the gas, after which the wheel took hold and we were out of trouble. For those who are responsible for my flash of inspiration I am more than thankful!

A few days later we pledge to each other to soon come back to Edinborough, for which it turns out that we only have time for a brief glimpse. The capital of Scotland is situated on a series of volcanic hills off of which one has a different view upon this beautiful city. Probably the most well known is ‘Arthur’s seat’ of 823 ft, which looks upon Holyroad park. The old city, with her rich history is located on a hang that comes down from Castle Rock, and contrasts strongly with the new town wit its elegant Georgian streets and squares.

We drove to York and walked through the very old little streets. We ended up in the local cathedral, which they call minster here. A handsome church, we attended an Anglican Mass in a small side chapel. It was a rather prudent and spiritually speaking very meaningful occasion, and we ‘felt’ the Presence of Our Dear Lord almost tangibly. The vicar felt it as well, because after Mass he hurried to shake hands with us and to speak at length about what we experienced.

The next evening we dine copiously on board the ship that brings us home, and on the deck we celebrate a stunning sunset that gives us the sensation of a grand conclusion to a precious journey. The many memories of this trip still give us a feeling of thankfulness.