Grossglockner; een wenk van het universum

De Nada Kronieken, deel 50

Door Hans Brockhuis

 


-1 –

Deze zomer waren wij in Oostenrijk. Behalve een bezoek aan vrienden hebben wij kunnen genieten van de oneindige schoonheid van het alpenlandschap. Iedereen die daar wel eens is geweest kan beamen dat dit land zijn adembenemende pracht tentoonspreidt in voor ons laaglanders vele hoogtepunten. Toch moet je, om op de top te komen, altijd eerst door een dal. De reis gaat – net als onze reis door het leven – omhoog en omlaag, op en neer, draaiend en kerend, totdat we uiteindelijk in staat zijn om op grote hoogte van het uitzicht te genieten om net die ene alpenbloem te bereiken die zo aanlokkelijk zijn kleuren en geuren verspreidt maar nog altijd schier onbereikbaar is.

Is deze tocht te sturen, of spreidt het universum dit pad voor ons uit, zonder dat we daar iets aan kunnen doen? Zijn we in staat ons doorzettingsvermogen aan te spreken om datgene te bereiken waarnaar we streven, zonder de grenzen van het gevaar te overschrijden? Is het voor ons mogelijk om dàt pad kiezen dat ons naar de top leidt, of dienen we zo nu en dan een wenk van het universum te incasseren, opdat we de mogelijkheid hebben om een trede – een Stufe, zeggen ze in dit land – te stijgen op weg naar waar we met zijn allen naar onderweg zijn?

Ik wil je op deze reis meenemen naar zondag 17 augustus 2008. De vorige dag waren we in Kaprun, bekend van de kabeltreinramp van 11 november 2000, waarbij 155 personen uit Oostenrijk, Duitsland, Japan, Amerika, Slovenië, Nederland, Engeland en Tsjechië om het leven kwamen. Slechts 12 mensen overleefden deze afschuwelijke ramp. Het ongeluk gebeurde in een treinwagon van een kabeltrein in een tunnel van de sterk hellende zogenoemde Gletscherbahn 2 naar de Kitzsteinhorngletsjer.

Ter nagedachtenis aan de slachtoffers is er een indrukwekkend monument gebouwd aan de overkant van de spoorbaan. Het monument geeft je het idee dat je in een tunnel loopt. De tunnel is voorzien van smalle nissen met gebrandschilderde ramen. Eén nis voor ieder slachtoffer met vermelding van naam en geboortedatum. Veel nabestaanden hebben de nissen voorzien van foto's van de slachtoffers. Aan het einde van deze ‘tunnel’ is een raam met uitzicht op het spoor van de kabeltrein met zicht op de tunnel.

Annie en ik waren daar geruime tijd. We hebben alle portretten en de namen van de slachtoffers gezien en gelezen en waren diep onder de indruk van de gruwelijkheden die zich in die tunnel moeten hebben afgespeeld. Annie vergeleek deze verschrikkingen zelfs met die uit het concentratiekamp van Mauthausen, waar wij jaren daarvoor waren geweest.

De boodschap van dit aangrijpende monument is er een van bescheidenheid. Wij mensen zijn in staat om triomfantelijk technische hoogstandjes te verrichten, maar de andere kant van de medaille is dat ons streven om de natuur te overwinnen niet altijd op een triomf uitdraait, maar dat er zo nu dan een afschuwelijke prijs moet worden betaald. Enkele zielen die dit hebben meegemaakt en hun aardse reis zo plotseling hebben moeten of willen onderbreken werken nu misschien wel aan mogelijkheden om de mensheid ervan te overtuigen dat het goed zou zijn om meer in samenspraak met de natuur te bouwen in plaats van die natuur te willen overweldigen en koste wat kost datgene te willen doorzetten wat eigenlijk niet mogelijk zou moeten zijn, om welke reden dan ook.

- 2 -

We schrijven dus zondag 17 augustus 2008 en rijden over de tolweg naar de
Grossglockner, de hoogste berg van Oostenrijk. Deze prachtige berg is 3.798 meter hoog; een foto hiervan prijkt in de aanhef.

Ik wil je meenemen naar wat zich op de flanken van die berg afspeelden toen wij daar in onze auto naartoe reden. Op een bepaald moment, slechts enkele ogenblikken voordat wij daar waren, had een dalende motorrijder de macht over zijn stuur verloren en had zich in de zijkant van een stijgende personenauto geboord. Er waren twee slachtoffers waar anderen zich om bekommerden, maar Annie was in staat om de betrokkenen te voorzien van water en wat te eten. Terwijl het wachten was op politie, ambulance en de reddingsdienst waren iemand anders en ik in staat om hulp te verlenen door – in het gele hesje dat tegenwoordig verplicht is – het verkeer te regelen omdat er slechts één rijbaan over was en het ongeluk zich had afgespeeld buiten het zicht van het omlaag rijdende verkeer, in een sterke kromming van de weg.

Dus, gedurende ongeveer een uur, lieten wij om en om het omhoog en omlaag rijdende verkeer passeren aan de plaats des onheils. Het gaf een uiterst merkwaardig en bijzonder gevoel dat je in staat was om iedereen, met uitzondering van één grappenmaker die de gevarendriehoek aan gort reed, ervan met je aanwijzingen te overtuigen van de ernst van de situatie.

Hoe het ook zij; alles ging verder goed en toen de gewonden naar het ziekenhuis waren afgevoerd en de motorfiets en de auto waren weggesleept gingen we ‘welgemoed’ verder op onze tocht naar grote hoogten, naar de pashoogte die zich ongeveer tien kilometer en 900 hoogtemeters verderop bevond… om te ontdekken dat ongeveer 100 meter voor het hoogste punt een racefietser was gevallen en wel heel erg stil op de grond lag. Dus herhaalde de geschiedenis zich en opnieuw stonden we daar geruime tijd op een hoge berg in een ‘vreemd’ land het verkeer te regelen, deze keer in samenwerking met een jonge vrouw uit Duitsland. Hulp was – per traumahelikopter – binnen twintig minuten ter plaatse en niet lang daarna zaten Annie en ik in het belendende restaurant om wat op verhaal te komen.

Terugkijkend, is het merkwaardig om te moeten onderkennen dat we nooit zullen weten wat er van de gewonden geworden is. We waren daar, deden wat er gedaan moest worden en dat was dat. Wat was de boodschap die het universum hier voor ons had bereid? Waarom waren juist wij, bij twee verschillende gebeurtenissen die in tijd en ruimte zo dicht bij elkaar lagen, ter plaatse om hulp te kunnen verlenen? Hadden wij niet zelf, als wij een minuut eerder aanwezig waren geweest, die motorrijder ín onze auto hebben moeten begroeten? Met alle gevolgen voor onze gezondheid van dien? Was het de bedoeling om de mogelijkheid te hebben om eerder opgelopen karma door onze hulpverlening terug te betalen? Wie het weet mag het zeggen.

En toen kwam er een olifant met een lange snuit… maar nee, er zit nog een staartje achter het verhaal. Enkele minuten nadat Annie het bekende inzicht had uitgesproken dat alle ‘goede’ dingen in drieën komen, viel ze van een hoge stoep en verstuikte ze haar linker enkel. Niet dat deze kwetsuur vergeleken kan worden met die van de eerdere slachtoffers, maar toch was en is zij nog steeds niet in staat om goed te lopen. Nog steeds is haar enkel blauw en gezwollen en hier blijkt maar weer dat je voorzichtig moet zijn met wat je voor jezelf wenst want in deze dagen van gestegen bewustzijn wordt datgene wat je creëert vaak razendsnel omgezet in realiteit….