Written with Love Written Speciaal

Earth-Empowering-Light

'Earth-Empowering-Light'

 

Aanschouwing van de Aarde

© 2010 - Roely Anema

 

 


Asmara loopt wat wazig door de weilanden naar huis. Ze heeft net een heel gesprek gehad met de oude man die ze regelmatig benadert als ze weer eens met vragen rondloopt waarop ze geen antwoord kan vinden.
Al heel lang laat ze zich bijscholen door begeleiders zonder lichaam. Soms roept deze scholing vragen bij haar op die ze dan toch het liefst bespreekt met iemand van vlees en bloed. Gewoon de aardse vragen van mens tot mens. Helaas zijn haar vragen nogal gecompliceerd en moeilijk te volgen voor iemand die niet ook van Venus komt en net zo vertrouwd is met het niet tastbare aardse leven.
Al vanaf het eerste moment dat ze deze oudere man sprak wist ze, hij komt ook van Venus, aan hem kan ik mijn vragen voorleggen. Hij is al zoveel langer op de aardbol, hij weet allang wat ik nog niet weet.

Vandaag heeft hun gesprek voor het eerst een vreemde wending gekregen. Eerst verliep het nog wel zoals ze gewend was. Ze had met hem in de stad afgesproken op hun vaste stekje, een terrasje aan het water van de Maas.
Asmara had, toen ze achter de koffie met gebak zaten, haar vragen weer één voor één op hem afgevuurd. Uiteraard was ze ook nu niet vergeten te vertellen van welke begeleiders zonder lichaam ze dit keer haar informatie had gekregen.
Maar vandaag kreeg ze geen antwoord op haar vragen. Dit keer zei de man haar zonder omhaal dat het voor haar tijd wordt om afscheid te nemen van haar begeleiders. Dat gidsen bij mensen luiheid en gemakzucht creëren.
Asmara begreep eerst niet wat hij daarmee bedoelde, ze vond zichzelf helemaal niet lui. De man vertelde haar toen dat deze begeleiders feitelijk niets anders doen dan informatie aanreiken die Asmara zelf ook uit haar eigen innerlijke levensbron en geheugencellen zou kunnen halen.
Hierna vroeg hij haar om zonder hulp van haar begeleiders te gaan kijken naar de toekomst van de aarde en hem later over haar ontdekkingen te vertellen.
Asmara voelde heel sterk dat de man wat haar begeleiders betrof wist waarover hij sprak. Ze voelde ook dat zijn vraag geen vraag was om haar te testen op haar durf, maar één om te kunnen gaan ontdekken waartoe ze zelf in staat is.

Met als gevolg dat ze na hun afspraak sterk de behoefte voelt om lopend naar huis terug te keren.
Asmara voelt zich hevig vertwijfeld onder de vraag van de man. Niet of ze dit wel of niet zou kunnen, daar ligt haar twijfel niet. Ze heeft al heel vaak over situaties gedroomd die nog moesten gaan gebeuren. Zover ze zich kan herinneren waren het altijd onheilspellende situaties. De jonge vrouw heeft heel lang geloofd dat deze situaties niet hoefden te gebeuren als ze de mensen waar het om ging tijdig zou waarschuwen.
Maar mensen ervoeren haar opmerkingen niet als hulp, namen haar niet serieus of werden zelfs boos om haar ongevraagde bemoeienissen. Ze zal een jaar of 16 geweest zijn toen ze besloot zich zo goed mogelijk af te sluiten voor voorspellende beelden en had zich toen ook plechtig voorgenomen dat ze nooit in zou gaan op vragen van mensen over de toekomst. Ze zou het alleen nog voor zichzelf toelaten. Simpelweg omdat ze het leven op aarde zonder waarschuwing voor onheil echt niet zou kunnen verhappen.
Gaandeweg had ze ontdekt dat de vraag in de toekomst te kijken voor het merendeel ontstaat vanuit angst, ontevredenheid, ongeduld, zoekende zijn, verlangen, begeerte enz. Mensen die gelukkig, vrij en vanuit vertrouwen in het moment zelf leven, hebben geen vragen omtrent de toekomst.

Nu wordt haar zomaar gevraagd om naar de toekomst van de aarde te gaan kijken terwijl ze, vanwege de hoeveelheid ellende die mensen elkaar aandoen, al jaren geen krant meer leest, geen tv meer kijkt en geen radio meer luistert.
Ze besluit om een stop te maken bij de grote oude eikenboom die langs het kanaaltje staat. Deze boom heeft al zoveel mensen z'n dikke stam geboden voor een moment van rust of bezinning. Ze neemt het telkens weer waar als ze zelf gaat zitten.
“Och wat heerlijk toch die vaderlijke stilte, die geborgenheid en het vertrouwen van u, oude eikenboom. Als de tijdgeest u ooit zou vragen te vertellen wat u hier onder aan de voet van uw stam door de tijd heen is toevertrouwd, heeft u zeker wel een eeuw aan verteltijd nodig.”  
Ze laat de vraag van de man los en sluit haar ogen. Even is er niets anders dan het ruisen van de bladeren, de fluitende vogels en de wind door het riet dat om haar heen staat langs de oever. Om dan na een korte tijd van rust en stilte volkomen onverwacht te besluiten naar de toekomst van de aarde te gaan kijken. En wel nu direct, hier en nu, onder die grote eikenboom.

Asmara laat zich opnieuw wegzakken in de stilte om zich heen. Want alleen wanneer het inwendig volledig stil is verschijnt er op haar, voor de buitenwereld afgesloten netvliezen, het inmiddels zo vertrouwde visioen.
Het heeft maar even tijd nodig voor ze de stip ziet waar ze naartoe gezogen wordt. De stip die steeds groter wordt totdat ze in het centrum van de stip is. Om haar heen is een onbegrensdheid van wit/zwart bestaand uit stippen. Asmara wacht rustig af. Ze weet dat de tijd het nodig heeft om de stippen om haar heen samen te voegen tot een beeld van het tijdstip waarnaar ze zal gaan kijken.
Langzaam voegen de stippen zich samen en verschijnt er een beeld. Vanaf dat moment heeft Asmara op haar beurt ook eerst wat tijd nodig om zich te oriënteren op wat ze ziet.
Pas als er balans is tussen beeld en herkenning begint voor Asmara het kijken naar dit toekomstbeeld.

Asmara ziet de aarde vanuit hoog in de kosmos. Ze ziet als eerste de gevolgen van de smeltende sneeuwkap, ziet langzaam maar zeker een klimaatverschuiving over heel de aarde ontstaan tegen de richting van de klok in. “Terug in de tijd ?! Gaat de ontwikkeling van de aarde terug in de tijd?,” gaat het verbaasd door Asmara heen.  Daarna ziet ze hoge vloedgolven ontstaan door een meteoriet die in het water terechtkomt, waardoor hele delen van de aarde wegvagen of onder water komen te staan, maar… waardoor Atlantis weer zichtbaar wordt!” Wat gek… zo is Atlantis lang geleden toch ook ooit verdwenen, door het neerkomen van een meteoriet? Gaat het pad van de ontwikkeling van de aarde echt terug de tijd in? Gaat dit onze toekomst worden? Zoals de aarde en het klimaat ooit is begonnen?,” vraagt Asmara zich af. “ Goh, tja eigenlijk zo vreemd nog niet, dat is uiteindelijk ook het geval met het ontwikkelingsproces van de mens.” Ze ziet ook op verscheidene plaatsen met regelmaat de aarde openbarsten waarna er rottende drab als pus in etterende wonden uit de opengebarsten aarde naar boven komt. Ze ziet dat er een voor de natuur gevaarlijke vloedgolf aan bacteriën en ziektes gaat ontstaan. Ziet een groot aantal vliegtuigen uit de lucht vallen. Onderkent heel veel woede in de lucht. Heftige regen en onstuimige winden treffen steeds dezelfde gebieden. Ze ziet dat er een machtsstrijd gaat ontstaan tussen Rusland en China. Geen oorlog veroorzakende machtsstrijd maar wel een economische wedloop met grote gevolgen voor de tussenliggende landen. Asmara ziet dat de mensheid voor zeker één derde van de totale bevolking uitgedund gaat worden. Ze ziet dat veel van deze ellende ontstaat door onderdrukking en oorlogsgeweld. Er zijn teveel tranen en bloed van onderdrukte mensen in deze gebieden van de aarde gevloeid. Ook dit teveel is een vorm van vervuiling waarop de aarde reageert. Asmara vindt het niet vreemd, vindt het ook niet merkwaardig dat de lucht zo reageert op de aarde. Nu ze dit alles vanuit deze positie bekijkt ziet ze dat de aarde geheel volgens de wet van de natuur reageert, net zoals het lichaam van een mens zou doen.  Ook het weer reageert zoals een mens zich emotioneel zou ontladen.

Asmara is diep geschokt en heel verdrietig over alles wat ze ziet. De tranen stromen vanuit haar gesloten ogen over de wangen. Het raakt haar intens diep de aarde zo te zien lijden. Het toont zich diep verdrietig en vol pijn. Een deel van Asmara weet heel goed dat dit niet het verdriet van de aarde zelf is. Dat wat ze ziet, het lijden is van de planten, de dieren en de mensen. De aarde draagt té veel vervuiling in zich om dit allemaal te kunnen verwerken, zeker ook omdat de aardse ontwikkeling zich fysiek op haar retour laat zien. Ze is fysiek over de top van haar krachten heen. Asmara kan niet meer stoppen met huilen omdat het andere deel in haar de aarde zo graag zou willen troosten en verzorgen, ze zou haar opengebarsten wonden zo graag willen zalven.

Ze doet haar ogen open. Voelt direct boosheid naar boven komen. Ze had nooit moeten luisteren naar de oude man. Ze had direct moeten zeggen dat ze niet zou gaan kijken. Ze had hem toch kunnen uitleggen dat haar gave van toekomstbeelden zien haar altijd alleen maar verdriet heeft bezorgd.
“Wat heb ik hier nu aan, alsof ik hier iets van tegen kan houden. Alsof het mij zou lukken om de mensheid te bewegen beter voor de aarde te gaan zorgen omdat de aarde qua leeftijd over de top van haar krachten heen is en wel wat extra aandacht en zorg verdient na al die eeuwen van trouwe dienst.
De mensen zien me aankomen! Weer iemand die het allemaal zo goed weet, alleen nu iemand die nog gekker is dan de rest met haar wazige verhaal over de fysieke ontwikkeling van de aardbol zelf!”

Asmara veegt haar ogen droog en staat op om haar weg te vervolgen. Ze is het even helemaal zat. Het eerste wat haar namelijk te binnen schiet, is haar behoefte aan contact met haar onzichtbare begeleiders. Om zich direct te realiseren dat dit de nieuwe stap in haar eigen persoonlijke ontwikkeling is….  Afscheid nemen! Geen beroep meer doen op haar begeleiders. Wat een rotdag!

De volgende nacht verloopt voor Asmara slapeloos. Eén van haar onzichtbare begeleiders is haar eigen vader. Ze heeft met hem op deze wijze zoveel meer contact gehad dan toen hij nog leefde. Asmara wil in alle rust afscheid nemen. Natuurlijk niet alleen van hem, ook met de twee andere begeleiders heeft ze een speciale, leerzame band. Ze weet dat haar gidsen haar zullen blijven vergezellen. Het zal vanaf nu alleen gaan zoals het voor zoveel mensen gebeurt, via eenzijdig contact.
Asmara is erg verdrietig. Deze dag heeft er diep ingehakt en dan nu ook nog weer dit afscheid, het is teveel. Toch wil ze dit, want ze laat het zich niet zeggen dat ze voor lui en gemakzuchtig gehouden wordt.

De volgende dagen blijft ze in bed. Ze heeft geen behoefte om ook maar enigszins geconfronteerd te worden met de wereld en wat daarop allemaal aanwezig is. Bovendien met wie zou ze dit verdriet kunnen delen? De oude man is nu wel de laatste waaraan ze behoefte heeft.
Als de derde dag bijna verstreken is pakt ze zichzelf in haar nekvel en neemt een uitgebreide douche. Hiermee poogt ze de herinneringen aan het toekomstbeeld uit haar geheugen weg te spoelen. Uiteraard werkt dit niet met één enkele douche. Ze voelt zich door het water op haar lijf wel weer meer in de wereld staan, maar het verdriet blijft onverminderd aanwezig.

“Als ik mezelf niet op een gewone aardse manier kan troosten is er nog maar één alternatief , ik reis af naar het hof van Eden. Voor de weg daarheen heb ik geen begeleiders nodig. Uitleg over wat ik heb gezien is ook niet nodig, ik wil mezelf alleen wat troosten.
Ze gaat terug naar haar slaapkamer en neemt plaats op haar bed. Ze sluit haar ogen en wacht totdat het binnenin helemaal stil is en ze zichzelf innerlijk dieper en dieper en dieper voelt gaan. Totdat ze de vrijheid en kosmische ruimte ervaart. Ze glijdt door ruimte en tijd, voorbij iedere vorm.
Tenslotte is daar het hof van Eden. Asmara weet natuurlijk heel goed dat deze overweldigende tuin niet werkelijk zo heet, dat alles wat ze hier ontmoet, hoort, ziet, ruikt en proeft een thuiskomen is in haar eigen zielservaringen.
Waar ze ook kijkt, alles is één zee van kleuren en geuren door de uitbundige bloemenpracht. Hier is ze volstrekt gelijk aan alles wat is. De ene keer ziet ze bloemen, dan weer ziet ze dieren, een volgende keer wervelen er flarden van kleuren om haar heen en hoort ze de engelen zingen. Net wat Asmara op dat moment nodig heeft.

Vandaag zijn het de kleuren en geuren via schitterende bloemen en voelt ze zich gewiegd door het gezang van engelen. Ze laat haar tranen door het grote verdriet van de afgelopen dagen de vrije loop. Net zolang totdat er een diepe rust in haar ontstaat. Vanuit dat gevoel stelt ze de vragen die haar de afgelopen dagen vanuit bezorgdheid hebben beziggehouden.

“Ieder levend wezen wordt begeleid door wezens zonder lichaam. Er zijn zoveel goden actief voor het welzijn van alles wat leeft op aarde. Maar is dat wel genoeg? Heeft de bijdrage van mensen om de aarde zo gezond mogelijk te laten functioneren tijdens haar ontwikkeling eigenlijk wel nut? Mensen zijn eigenlijk maar heel klein in al deze grote drama’s. Heeft de aarde eigenlijk wel eenzelfde onzichtbare begeleiding zoals mensen dit ook hebben tijdens hun aardse leven? Want ik heb gezien dat de fysieke ontwikkeling van de aarde net zo verloopt als de fysieke ontwikkeling van een mensenlichaam.”

Als reactie op haar vragen verandert de omgeving en neemt ze zichzelf waar, zwevend tussen hemel en aarde. Ze hoort een stem vragen haar aandacht te richten op wat er hoger is. Zodra Asmara dit doet ziet ze een netwerk rondom heel de aarde. Het is een netwerk van wezens zonder lichaam die allen tijdens hun kindertijd het aardse leven losgelaten hebben.
Hierna wordt haar gevraagd om haar aandacht weer op de aarde te richten. Dan ziet ze een vergelijkbaar netwerk over heel de aarde verspreid. Overal ziet ze lichtpuntjes en ragfijne gouden verbindingslijntjes tussen deze puntjes ontstaan. Het beeld lijkt in Asmara’s ogen op nieuwe gezonde cellen die in de directe omgeving van open wonden of verkankerde plekken in een lichaam ontstaan zijn,waardoor de gewonde of ziekmakende plek zich weer kan gaan herinneren aan een gezonde leefsituatie. Vervolgens ziet ze dat tussen al deze lichtpuntjes op aarde en de wezens zonder lichaam rondom de aarde dezelfde ragfijne gouden netwerk lijntjes aanwezig zijn.

Door deze ontdekking wordt Asmara overspoeld door een diep gelukkig gevoel. ”Alles verloopt volgens plan, wat ik ook gezien heb. Nu is het voor mij geen drama meer wat staat of valt door wat mensen doen met de aarde. Nu weet ik dat er altijd, hoe dan ook, voor de aarde gezorgd wordt tijdens de ontwikkeling van haar vergankelijkheid. Wij als mensheid zijn gelukkig niet de enige almachtige god, er wordt samengewerkt.”
Hierna doet Asmara haar ogen weer open.

Na dit beeld heeft ze even zo goed nog een aantal dagen nodig om zich weer mens onder de mensen te voelen zonder de behoefte deze beelden van de afgelopen week te willen delen. Ze weet en voelt namelijk voor het eerst heel diep dat ze dit alles echt heeft waargenomen, maar alleen voor haar eigen ontwikkeling en niet om er mee “de boer” op te gaan.
Voor haar is dit een prachtige afronding geweest van iets wat haar in het verleden alleen maar verdriet bezorgde. Vanaf nu, na dit schouwspel op en over de wereld, weet ze dat alles onderdeel is van één groot netwerk in de totale ontwikkeling van al wat leeft.

Asmara’s innerlijke houding ten opzichte van het op verzoek in de toekomst te kijken voor mensen, is na de aarde aanschouwd te hebben drastisch gewijzigd.
Ze wil nog steeds geen mensen waarschuwen omtrent hun leven. Wil nog steeds niet op verzoek kijken in hun toekomst. Alleen nu vanuit een ander uitgangspunt.

In de eerstvolgende ontmoeting tussen Asmara en de oude man vertelt ze uitgebreid over haar ervaringen en inzichten.
Ze zegt: ”Je hebt gelijk. Ook ik wil nu op mijn beurt, met mijn kunnen geen luiheid en gemakzucht bij mensen om me heen voeden. Ik heb door m'n eigen ervaring ontdekt dat dit een onnatuurlijke, haast verslavende afhankelijkheid kan creëren. Het zelf doen, het zelf ontdekken en daardoor zelf de antwoorden vinden is voor iedereen op zijn of haar eigen manier bereikbaar. Dit over jezelf te ontdekken is werkelijk een verrijking die ik iedereen van harte gun.”