Written with Love Written Speciaal

foto: Wouter van der Kruit.

Afscheid van Deshney

Over het loslaten van angst

Maja Kluvers

februari 2008

zie ook: Deshney 


Lieve lezers,

Bijna twee jaar geleden heb ik jullie in de gelegenheid gesteld om kennis te maken met onze poes Deshney en hoe ze me heeft geholpen om angsten onder ogen te zien en die vervolgens los te laten. Toen al heb ik jullie ook verteld dat ik ’gezien’ had dat we samen onderweg waren en haar op een gegeven moment door een poort zag verdwijnen.

En nu was het moment, waarbij ik een van mijn grootste angsten onder ogen moest zien, aangebroken.

Bijna vijftien jaar oud, in mei zou ze vijftien jaar geworden zijn, wordt duidelijk dat Deshney ziek is, hoewel je dat aan haar uiterlijk en eetlust niet zou aflezen. De dierenarts constateert dat ze een tumor heeft die hem zorgen baart. In verband met haar problemen aan de luchtwegen heeft ze bij een eventuele operatie amper vijftig procent kans om te overleven. En wat is de kans op herstel, was mijn vraag.

We hadden in het verleden al eens tegen elkaar gezegd dat, als ze zeer ernstig ziek zou worden we haar leven niet met allerlei kunstgrepen, hoe goed bedoeld en uitgevoerd ook, zouden willen verlengen.

Maar als die tijd dan is aangebroken en je moet kiezen tussen een moeilijke en zeer risicovolle operatie, waarbij de kans ook nog eens groot is dat ze niet door de narcose zal komen, of haar te laten inslapen, dan is dat ineens een heel ander verhaal. Wie zal er ‘winnen’, het verstand of het gevoel? Of is hier een gelijkspel mogelijk?

Het lijkt op zo'n moment wel of je hoofd vol watten zit en je bent zo overmand door verdriet dat het lijkt alsof je niet meer normaal kunt denken. Al zesendertig jaar een poes in huis en na de dood van Rasta en Suusje was Deshney ons enige huisdier. Extra aandacht en lekker verwend natuurlijk.

Na de periode van het laten inslapen van Rasta en Suusje hadden we zo gehoopt dat we niet weer voor zo'n moeilijke beslissing zouden komen te staan, maar dat de natuur zelf het afscheid zou regelen. Het is toch wel erg moeilijk om over leven of dood te beslissen. Maar ondanks ons enorme verdriet zien we wel in dat het niet eerlijk tegenover Deshney zou zijn om haar nog meer te laten lijden.

Op 14 februari, op Valentijnsdag, komt de dierenarts bij ons thuis om Deshney te laten inslapen.

Ongeveer een uur voordat hij arriveert komt Deshney bij me op schoot zitten en wil dat ik haar de hele tijd aai. Steeds als ik mijn hand even terugtrek laat ze via haar pootje en gebaren weten dat ze er niet genoeg van kan krijgen. Zou ze voorvoelen dat er iets aan de hand is? Ik heb de gehele dag al in tranen met haar zitten praten dat we afscheid van elkaar moeten nemen en dat het me zo zwaar valt om deze moeilijke beslissing te nemen. Afscheid van mijn gouden poes, waar ik nog wel voor zou kunnen zorgen, maar haar gezien de omstandigheden niet meer goed kan VERZORGEN. Het maakt me nog eens extra verdrietig te moeten constateren dat ik als mens in mijn mogelijkheden tekortschiet. Machteloosheid voert de boventoon. Ook vertel ik haar dat ik bijna een beetje in paniek raak als ik aan de lege plek denk als ze er niet meer zal zijn!

16.30 uur. Blij? En verdrietig!

Aan de ene kant blij omdat de arts bij ons thuis wilde komen en we geen extra stress voor Deshney hoefden te creëren door nog weer met haar naar de praktijk te moeten gaan. Zo konden we haar helpen om vanuit haar vertrouwde omgeving in onze armen deze Aardse realiteit te verlaten. Aan de andere kant... verdriet... om afscheid te moeten nemen.

Een prik.... moeilijk... zwaar... huilen… Ik fluister haar in haar oor hoeveel ik van haar hou en hoe ik haar zal missen. Een zucht...

Ik voel de levenskrachten uit haar wegvloeien en opeens is het helemaal stil. Ik kan niet geloven dat ze er niet meer is en de tranen komen en ik streel haar lijfje onophoudelijk. Er lijkt geen einde te komen aan de stortvloed van tranen...

Als na een lange tijd het verdriet wat wegebt merk ik dat er bij mij ook een gevoel van boosheid bovenkomt! Waarom kon het alleen op Valentijnsdag? Een dag van extra aandacht en liefde schenken aan elkaar? Waar je ook kijkt, overal rode harten om je heen. Het maalt maar door mijn hoofd.

Dan lijkt het even of er weer een beetje ruimte in mijn hoofd komt en ik weer een beetje helder kan denken.

Hebben we niet juist op deze dag ons hart nog eens extra goed geopend voor de
onvoorwaardelijke liefde en de belangen van Deshney boven die van ons gesteld?
Een onvoorwaardelijke liefde die ik altijd zo in Deshney heb bewonderd? Ze had zo'n bijzonder karakter, één en al liefde. Ik noemde haar altijd mijn GOLDEN CAT en niet alleen om die mooie gouden ogen.

We hebben haar in de tuin begraven. En terwijl iedereen elkaar met Valentijnsdag een rode roos of een rood hart geeft, hebben wij haar een GOUDEN HART meegegeven tezamen met het HORUS OOG. Dit symbool staat voor de terugkeer van de universele harmonie en de kosmische en aardse eenheid!

Vaarwel ‘mijn’/’onze’ GOLDEN CAT’

Of toch niet?

Ik weet inmiddels dat de ziel die tot voor kort het lichaam van Deshney bewoonde, binnenkort weer bij me zal incarneren en dit weten maakt mijn verdriet veel dragelijker. Steeds hou ik mezelf voor dat iedere nieuwe dag een stapje dichterbij het moment van onze hereniging zal zijn. Ik weet trouwens ook al de kleur. Ik voel me zo enorm vereerd dit te mogen weten. Is het niet heerlijk ?

Een Harte-groet voor jullie allemaal!

Maja