Written with Love Written Speciaal

Essentie

Wat angst mij schenkt

 

© Nora ~ 22 Juni 2006

Angst…. Wat roept dit op bij Mij, stel ik me de vraag.
Is Angst het gevoel dat je krijgt wanneer je leven letterlijk bedreigd wordt, je einde zich op een moment aanbiedt waarop jij niet het gevoel hebt hiervoor gekozen te hebben?
Is het die angst genaamd Donker die mij jaren kwelde door vreemde wezens op mijn innerlijk scherm te projecteren, me belette om te Slapen en Rust te vinden?
Is Angst dat gevoel dat je overrompelt wanneer je namen genoemd wordt die niet thuis horen in de wereld zoals ik hem ken?
Is Angst het gevoel dat je zo klein maakt dat je geen woord meer durft uit te spreken wanneer je aangesproken wordt?
Of is Angst misschien de som van verdrietige gebeurtenissen in een moment, die De Mens wakker schudt, de kans geeft om uit Zijn Donkere Kant te stappen, zijn Kern van Waarde, zijn Kern van Licht te ontmoeten, weer verder te Delen en in alle Vrijheid zijn leven te Be-Zielen?

Als kind van een moeder die zowat haar leven lang een ware Akela was voor haar jongen en een erg Liefdevolle, maar door wortels van onmacht autoritaire vader, had ik al snel geleerd dat ik beter “niet sprak”. Tegenspreken deed je niet en als het echt te erg werd, dan sprak mama Akela wel voor me. Wat er ook gebeurde, ik durfde het niet aan om voor mezelf te spreken toen me onrecht aangedaan werd. Zelfs niet toen er incest gepleegd werd door een familielid.
Ik sprak niet, maar plantte zaden der Zwijgzaamheid terwijl er zoveel andere zaadjes in mij bewogen die niet naar buiten konden, die geen voeding kregen.
Die zaadjes vonden wel een uitweg hoor, ik begon te eten als ‘troost’ en kwam natuurlijk verschrikkelijk aan waardoor ik nu niet alleen moest leren zwijgen, maar ook de pijn van lelijke woorden leren slikken. Dacht ik toch…
Nog kleiner werd ik toen. Al wat ik wou horen was “ik zie je graag”. Al wat ik wou voelen was Begrepen worden, goed genoeg Zijn.

Als puber kwam er plots een ommekeer. Ik schopte dan ook tegen alles en iedereen aan tot grote frustratie van mijn vader die zijn prinses omgetoverd zag tot een rebel, zonder rede.
Ik weigerde nog rokken te dragen en alles wat met “vrouw zijn” te maken had boorde ik in de grond. Meisjes moeten zwijgen, meisjes worden pijn gedaan. Ik zou niet meer zwijgen, dacht ik…
Ik kreeg de kans mijn mond open te doen over wat me pijn deed toen ik op het eerste schoolfeest waar ik naar toe mocht gaan werd verkracht door twee kerels.
Kleine gedachten met grote gevolgen vulden mijn hoofd… “Ik had maar geen vertrouwen moeten hebben dat ze me ‘veilig’ zouden thuis brengen… ik had harder moeten vechten… ik had maar dit, dat moeten doen…” dus…Ik zweeg… ik dacht dat het mijn schuld was en daar zou niemand nog een schepje bovenop doen.
Ik dacht een kind des duivels te zijn dat ‘s-nachts akelig bezoek kreeg van dingen die er niet waren. Ik moest naar de psychiater, ik was gek. Ook dat nog. Ik was niets waard.

Vanuit de waardigheid die ik mezelf toeeigende trok ik ook dat soort vriendjes/relaties naar me toe. Ik vond mezelf blijkbaar alleen waardig om te worden mishandeld.

Keer op keer heb ik kansen gekregen, is me Van Bovenaf gevraagd hoe vaak ik mij nog mijn mond zou laten snoeren en hoeveel Mijn Leven mij nu eigenlijk waard was. Ik was hardleers, naïef, mijn angsten zaten hoog en mijn gevoel voor eigenwaarde had zijn dieptepunt bereikt.
Ik wou zo graag begrepen worden, graag gezien worden maar werd het kind dat voor iedereen lief was, behalve voor zichzelf.
Ik had een deelpersoonlijkheid ontwikkeld die zichzelf zag als dom, dik, lelijk, waardeloos en nog veel meer namen die ik weiger nog ooit in mijn mond te nemen.
Hoeveel was Mijn Leven Mij waard…?
Dat kon ik pas ontdekken door -op een letterlijke manier- bijna van het leven te worden beroofd.

Ondertussen had ik ook ‘Mijn Akela’ verloren aan een ernstige ziekte. Had ik twee kinderen waarvan Ik Akela was geworden, ik moest verder, ik moest hieruit en zag, dat het Ik was die keuzes had, alle dagen, elk uur. Ik nam dit, Ik slikte dat, Ik koos ervoor om me te laten mishandelen, Ik koos ervoor om elke nacht weer al huilend in slaap te moeten vallen, Ik koos ervoor keer op keer te zwijgen en het niet op te nemen voor dat Kind diep in mij. En Ik, zag dat ik keuzes had.

Vrijheid is wat jij doet met wat jou wordt aangedaan.
Jean-Paul Sartre

Ik kreeg het gevoel dat ik mijn sprong in het duister moest maken. Een onbekend terrein had te verkennen, hetgeen ik tot dan toe niet had aangedurfd. Ik moest in het belang van mijn kinderen en meZelf alles achterlaten. Ik had alleen maar mezelf en een stemmetje in mijn hoofd dat me duidelijk maakte dat alles Na dit, alleen maar beter kon zijn. Dat ik genoeg had van alle boetedoening die ik mezelf had opgelegd.
Ik moest NU en voor altijd AL mijn Moed bij elkaar verzamelen en voor Mij Zelf kiezen…
En ik sprong… Om 3u ’s nachts met mijn kinderen in mijn hand en €40 op zak ben ik voor een paar nachten naar mijn zus gegaan.
Daarna een paar maanden naar mijn vader waarin we beiden veel dichter naar elkaar zijn toegegroeid en bij wie ik stapje voor stapje kon zorgen voor mijn eigen woonplek voor mijzelf en de kinderen.
Maar ook met mijn vader had ik iets op te lossen.

Als je daar meer over wil lezen kan dit op:
http://www.freewebs.com/noh-rah/respectnl.htm

Mijn leven is van dan af weer begonnen. Ik heb mijn boontjes leren doppen, stap voor stap, leren spreken waar het nodig was, mezelf leren aanvaarden en vooral mijn kwaliteiten leren kennen en waarderen. Ik was niet dom, neen, ik ging zelfs terug op de schoolbanken zitten toen ik 33 was en haalde mijn diploma met onderscheiding.
Ik noem deze periode dan ook mijn periode van armoede, de grootste rijkdom vinden.
Het zaad van die plant heb Ik in het Leven geroepen. Ik heb mijn hart gevolgd, mijn moed verzameld en mijn diepste angst in de ogen gekeken. Ik had een sprankel waarde in mijzelf ontdekt die me de kracht gaf te zien dat IK het was die haar leven kon scheppen zoals zij dat wilde. Dat IK het waard was om er te Zijn. Dat IK iets te bieden had aan mijZelf en mijn omgeving. Ik had ruimte geschept om in mijn eigen Kracht te gaan staan en mijZelf van daaruit verder te ont-wikkelen

De donkere wezens die mij ’s nachts hadden wakker gehouden bleken niet meer dan de reflectie van mijn eigen trilling, mijn angsten. Hoe ‘Hoger’ ik mijn eigen waarde begon in te schatten, hoe Hoger de trilling van de wezens die zich op mijn pad begonnen aan te dienen.

Mijn spirituele reis begon vorm te krijgen en met grote Dankbaarheid kan ik je zeggen dat deze reis een Pad is geworden dat net als Ons Universum geen einde kent. Dat deze Reis mijn grootste Rijkdom is. Dat ik daardoor leer dat er niets maar dan ook niets is op deze wereld waar ik afhankelijk van ben. Dat alles wat ik zoek in mijn Goddelijke Kern Aanwezig Is.
(als je meer zou willen lezen over wie en wat deze Reis me tot nog toe gebracht heeft kan dit op: http://www.freewebs.com/noh-rah/mijnpadnaarshamballa.htm
Angst is ondertussen mijn vriend geworden weet je…Hij komt me waarschuwen wanneer er gevaar dreigt en ik voorzichtig mag zijn. Hij is Goed, hij schudt me wakker en vertelt me –als ik goed luister- dat het tijd is om mijn hart erbij te halen. Dat ik soms sprongen in het duister moet maken en Hem in de ogen durven kijken. Om dan weer los te laten in al zijn Zijn…
Angst maakt me niet (meer) bang, Hij maakt me wakker. Hij is een deel van mij maar is niet de Meester van Mijn Leven.
Hij herinnert me eraan dat IK de Schepper van Mijn Wereld Ben.

Dat die wereld alleen een afspiegeling is van Mijn Gedachten en Overtuigingen.

Het is dan ook mijn mening, dat Angst helpt ons evenwicht te zoeken, vertrouwen te hebben dat alles wat je nodig hebt In jeZelf en In het Universum Aanwezig is. Het is een deel van de Mens en door Hem niet te (h)erkennen, (h)erkennen wij de Mens die Hier en Nu zijn leven komt Be-Leven niet als Een Geheel.

Wanneer de Energie van Angst binnenwandelt, is het zeker niet de bedoeling hier IN te blijven zitten.
We horen aandachtig te Zijn en te erkennen dat de boodschap hierin niet meer is dan een waarschuwing dat er iets niet in overeenstemming is met ons hart. Dat wij dringend een moment van Stilte horen in te lassen om te vinden waar onze (angstige) overtuigingen op gebaseerd zijn. Weet dat je het stil hoort te maken en Angst te bedanken voor de les die Hij je is komen brengen en laat Hem Los.

Momenteel kan ik mezelf omschrijven als een zeer zelfstandige vrouw, die altijd de Akela zal zijn, maar niet alleen voor haar eigen kinderen, ook voor de zwakkeren in onze maatschappij.
Ik Ben niet meer afhankelijk van wat dan ook om me goed te voelen, ik kan Al-Een Zijn.
Ik leef gezond en heb een gezond gewicht.
Ik zwijg niet meer, maar ik vertrouw erop dat mijn woorden altijd berusten op Liefde en zij niemand kwetsen, ook mijZelf niet. Ik doe niets meer dat niet in overeenstemming is met mijn hart, ik voel me ook niet aangevallen als anderen dat egoïstisch vinden. Ik stel me de vraag als een probleem zich voordoet, “wat zou Liefde doen?”
Ik spreek voor meZelf en voor Iedereen die niet wordt behandeld met de waardigheid die zijn Ziel verdiend. Ik doe daarvoor mijn mond open, zelfs tegen mijn ministers.

Ik ben er voor jou, maar ook voor Mij.
Ik Zie de schoonheid van mijn Zijn, de God-In Mij, maar ook in Jou.

Life is a Wonderful Journey
as long as we are prepared to see
the little signs hidden in major experiences.