Anna

tekening: Judith Komen; geïnspireerd door Anna

Anna

Judith Komen

http://www.facebook.com/judith.komen



Het is spannend om over dit onderwerp: ‘ Ongeboren Kinderen’, iets te schrijven. Want ja, hoe weet je nu zeker dat iets er is, of slechts verbeelding?

Sinds een jaar of 4 ben ik mijn gevoeligheid bewuster aan het ontdekken en ontwikkelen.
In mijn omgeving ontmoet ik steeds meer mensen die op dezelfde manier in het leven staan; dat geeft mij meer vertrouwen. Maar toch lijkt de scheidslijn dun. Het Ego wil soms met het Zelf aan de haal gaan. Daarom is het belangrijk om in dit proces goed geaard te blijven.
Zo ook in de ontwikkeling van het contact met onze, nog ongeboren dochter Anna.

Achteraf gezien begon het hele verhaal al jaren geleden, toen ik zo’n jaar of 10 was. Ik droomde af en toe over een baby, mijn kindje. Als ik wakker was miste ik het enorm. Ik kan me nog herinneren dat ik op een ochtend, slaapdronken op zoek ben gegaan naar het wiegje.

Ik ben altijd al gek op (kleine) kinderen geweest, heb me eigenlijk altijd wel een moedertje gevoeld, dus rationaliseerde ik die droom daarmee. De droom kwam minder vaak terug en in mijn twintiger jaren droomde ik deze droom nog maar zelden. Totdat ik mijn huidige partner ontmoette. Vrij snel was het voor mij duidelijk dat wij samen kinderen zouden krijgen, hoe eerder hoe beter.

Op een dag reed ik in de auto terug naar huis en werd plotseling overspoeld met liefde. Ik zette de radio uit en genoot van dit gevoel wat door mij en vooral door mijn hartgebeid stroomde. Ik wist dat zij het was. De baby kreeg meer vorm: ‘het is een meisje’! Ik had zelfs het gevoel dat wij dit meisje ongepland zouden verwachten. (wat overigens niet gebeurd is).
In die tijd kwam ik ook in aanraking met visualisaties waarin ik haar (in babyvorm) kon vasthouden en wiegen. Wat een gevoel van liefde en tevredenheid gaf mij dit.

Langzaamaan begon het meisje nog wat meer vorm te krijgen, ze kreeg een naam: Anna. We praatten niet meer over een baby, maar het was opeens Anna. Mijn vriend had het eerst nog over Anne, maar Anna past veel meer bij haar, veel meer open, sprankelend, stralend. Ik kwam erachter dat ik in een sneltreinvaart allerlei lessen aan het leren was. En ook, dat ik op allerlei gebied healing onderging. Dit kan natuurlijk ook op diverse manieren bereikt worden. Ik doe dat onder andere d.m.v. ‘Biomagnetische Paren’. Lichamelijke kwalen werden geheeld, maar ook energetische kwalen en blokkades uit dit, en uit mijn vorige levens kwamen aan bod.

Wat een heftig proces! Ik was moe, had kwalen maar ging er ook snel doorheen. Ik wist dat dit moest gebeuren om Anna in het hier en nu te kunnen ontmoeten. De vrouw die mij deze healings geeft zei trouwens na een sessie: ‘Ik voel een meisje. Een dochtertje voor jou.’ Dus nog iemand die haar voelde/zag.

Met een vriendin van mij, die andere energieën (op aarde of elders) goed kan aanvoelen, begon ik over Anna te praten. Zij voelde haar ook! Ze voelt als een lichte, blije, zorgzame, wijze energie. Een beeld heb ik niet echt, maar toch ook weer wel. Een energetisch gevoelsbeeld dat ik direct herken. Dat gebeurt bij mijn vriendin overigens ook.

Afgelopen zomer voelde ik Anna steeds dichter bij me komen en voelde ik haar vaker aan mijn zij. Toen mijn vriend en ik op vakantie waren voelde ik haar heel dichtbij. Ik zei tegen hem: ‘Ze staat te trappelen! Als we het nu doen komt ze!’ Dat was wel heel spannend allemaal… dus kozen we voor ‘veilige’ seks.

Eenmaal terug van vakantie whatsapte (sms via internet) m’n vriendin mij. Er stond: ‘Jouw kleintje vraagt steeds om mijn aandacht. Ze wil dat je contact met haar maakt.’
Terwijl ik met haar aan het whatsappen was, stelde ik me pas echt open voor Anna. Dit keer deden we het samen, tegelijkertijd. Ik heb wel 10 minuten, als het niet meer was, kippenvel gehad. Ik voelde haar zó dichtbij. Ik kwam erachter dat Anna helemaal niet míjn baby is, maar een hele wijze ziel! Een prachtige vrouw waar ik in een ander leven al mee geleefd heb. Ik kreeg flarden van beelden voor me: Anna, ik en mijn vriendin als priesteressen op een berg. Anna leidde de groep, was onze ‘moeder’. Wow!

Op dat moment was het de waarheid, later ging mijn Ego ermee aan de haal: ‘Tja, dit kan natuurlijk ook allemaal fantasie zijn.’ Vertrouwen was het woord wat me hieronder rustig hield. 2 weken lang had ik het gevoel dat ik haar in me droeg, ik kon met haar praten, haar vragen stellen, goed aarden en vertrouwen! Want tja, het lijkt allemaal natuurlijk nogal ongeloofwaardig. Ze voelde zo dichtbij. Maar als ik of mijn vriendin haar vroeg of ze nou in me zat, lachte ze wat. Daar kreeg ik geen echt antwoord op, behalve het: “ja en nee.” Daarna voelde ik het zakken, ik dacht: “hé, dat gaat mis.” Ik werd ongesteld, maar bleef me zwanger voelen. Na de volgende menstruatie bleef ik mij ook zwanger voelen, maar na de derde menstruatie dacht ik: “nee, ze is er niet.” :)

Ik was er ook zo met mijn denken mee bezig. Ik probeerde vertrouwen te houden, maar daardoor probeerde ik ook controle uit te oefenen en was ik er dus te veel met mijn ego mee bezig. Ging er te krampachtig mee om, alsof het mijn schuld zou zijn dat ze er niet zat. Daardoor stond ik minder open voor contact, ik voelde haar nog wel, maar meer op de achtergrond. Zij leek ook wel in zichzelf gekeerd, in haar eigen wereld. Ook voelde ik me door haar erg geïntimideerd. Weer speelde het ego op, waardoor ik dacht: “Hoe kan ik nou van een zodanig wijze vrouw, de moeder zijn?” Ik begon eraan te twijfelen of ze nog wel op aarde wilde komen. Dat gevoel schommelt zo af en toe. Terwijl ik dit schrijf ‘weet’ ik dat ze komt. Voor mijn gevoel staat ze recht achter me. Op andere momenten staat ze schuin achter me, of hangt ze om mijn hals, heel dichtbij.

Ik voel haar dus nog dichtbij me. Maar niet zo sterk als in september. Ik zie haar veranderen van vrouw, naar meisje, naar enthousiast kind. Dit is steeds weer anders. Vertrouwen is nu veranderd in overgave. Ik vraag haar nu minder, eigenlijk niks. Ik weet dat het goed is en zij ook. Ik laat het veel meer los, zij weet wanneer het tijd voor haar is om te komen. En als ze nu niet wil komen, is dat ook goed. Terwijl ik dit typ voelt ze wat strijdlustig alsof ze wil zeggen: ”Ik kom echt wel! Let jij maar op!”

Ik heb het gevoel dat het zwaar is voor haar om naar hier te komen. Ze bezit een uiterst lichte energie die haar lessen en haar bewustzijn zoveel mogelijk mee naar de aarde wil nemen. Ze wil groeien, verwerken, healen. Zichzelf, maar ook de aarde, de mensen, de energie hier.

Maar de energie is op aarde zoveel zwaarder dan ‘thuis’.

Ik heb het gevoel dat ik ooit op een dergelijke wijze ter aarde ben gegaan, maar de tijd was toen anders en de insteek ook. We zitten nu in een verander proces. Terwijl ik dit schrijf staat 21-12-2012 voor de deur. Wij bevinden ons dus midden in de eindsprint naar de nieuwe tijd. De nieuwe tijd waar deze kinderen nodig zijn en nog meer de kans krijgen hun licht te laten schijnen. Dit samen doen is makkelijker en fijner dan alleen. Daarom gaat mijn ontwikkeling in sneltreinvaart, om haar zo goed mogelijk te begeleiden. Want wat zal het frustrerend zijn, zoveel wijsheid en liefde in zo’n klein lichaampje. Van álles kunnen daar, naar zo goed als niks kunnen hier.

Ik denk dat open staan voor dit (telepathische) contact daarom erg belangrijk is voor deze zielen. Wel spannend! Ik zei het al, het lijkt soms op verbeelding. Maar je voelt het werkelijk als echt. Mijn mind bemoeit zich er soms wel mee, maar dan weet ik: goed aarden en nog een keer voelen, als het moet wel 10x.

Gelukkig vind ik beetje bij beetje steeds meer boeken en contacten om me hier verder in te ontwikkelen. Om deze ziel hier zo goed mogelijk naartoe te laten komen. Ik sta nu ook heel anders tegenover het moederschap. Eerst verlangde ik heel erg naar een baby, mijn baby om liefde aan te geven, mee te delen.

Nu lijkt deze gedachte egocentrisch. Nu zie ik mijzelf als een vrouw, een moeder die een ziel het leven gaat bieden. Door mij gaat een kind, een mens geboren worden. Een mens dat al heel wat levens heeft meegemaakt, waarvan ik soms zelf ook deel heb uitgemaakt. Ik voel de sterke band en weet dat zij ooit ook voor mij heeft gezorgd, op welke manier dan ook.

Ik kijk anders aan tegen het opvoeden, want ik weet dat zij op dit moment veel bewuster is dan ik en veel beter weet wat goed voor haar is. Het wordt een intrigerende weg: zorgen voor een hulpeloze baby, wetend dat dit een lichte, wijze ziel is die mij waarschijnlijk net zo veel gaat leren als ik haar en vermoedelijk nog wel meer, als elkaar’s spiegel. Ze zal opgroeien en ik zal balans blijven zoeken in het moederschap en proberen haar zichzelf te laten zijn. Ik zal vast af en toe terugvallen in ‘het oude’: mijn wil op willen leggen, denken alles te weten, te veel bemoederen. Maar ja, zolang ik me hiervan bewust ben en op allerlei lagen blijf voelen, blijf luisteren naar deze ziel, wordt het vast een hele mooie reis.