Written with Love Written Speciaal
 

Imhetep

Imhetep

Anok Nora - Anok Imhetep


Nora, 4 februari 2007

[Anok = Ik ben]


Voor ik mijn verhaal begin te schrijven wil ik oprecht Hans Brockhuis bedanken.
Steeds weer weet hij mijn geest te prikkelen met voer dat mijn ziel beroerd, om ervaringen op te schrijven en zo puzzelstukjes binnen mijZelf helder om te vormen tot Een Geheel. Mijn Dank aan Hans die ik ondertussen zie als een van mijn Inspiratatie-Bronnen..

Zo’n twee weken geleden kreeg ik een email waarin Hans vanuit een bepaalde ervaring en herkenning zijn lezers naar hun ervaringen over Egypte vroeg.

Egypte, wat een prikkel om daar weer eens mee aan slag te gaan dacht ik meteen. Al jaren heb ik beelden en ervaringen die vanuit wie ik Ben, in symboliek en gevoelens tot me komen. Zo had ik de voorbije jaren al heel wat symbolen op mijn pad gekregen die me herinnerden aan lessen en mensen die ik al eerder op mijn pad was tegengekomen. Aan oude verbindingen met Leermeesters en de Kracht van de Godin. Op verscheidene momenten in mijn leven verscheen – mijn symbool voor Isis. Dit leidde naar het Ontmoeten van één van mijn Gidsen, Mey-Rah.
Er verschijnen Dolfijnen op mijn pad, geometrische figuren die mijn aandacht trekken en me herinneren aan Atlantis, elk op zich een andere Energie en toch weet ik ergens dat ze met elkaar in Verbinding staan.

Met de email van Hans in mijn inbox te lezen nam ik mezelf voor een moment uit te zoeken om In Alle Stilte een Reis te maken en dit Geheel voor mezelf helder te krijgen.

En ik ging op Reis…
Ik maak het heel Stil en zet mijn Intentie van deze Reis neer. Ik Vertrouw op de Beelden die tot me komen en heb geen twijfel. Als er dingen tot mij komen die ik niet begrijp, weet ik dat datgene ik Zien kan, zal Zien als mijn Ik Ben Aanwezigheid daar klaar voor is.

Ik maak het Stil en sluit mijn Energieveld. Geen liefdevolle roosjes zie ik dit keer, maar een veld van Titanium. Een enorme Kracht, doch Licht en buigzaam…Ik besef dat ik een verre reis ga maken, dat dit een niet alledaagse Bescherming van je Energieveld is.
Mijn Merkaba verschijnt en ik activeer hem, mijn Lichtvoertuig is klaar en ik vertrek.


Mijn Aanwezigheid bevindt zich in een lichaam dat gemummificeerd is. Er is duisternis, er zijn hiërogliefen die ik in dat moment allemaal lijk te begrijpen. Ik probeer naar het moment te raken voor ik hier lig. Ik kan er niet bij… Het wordt erg donker, ik mis iets…

Ik zie dolfijnen rond me zwemmen, ze vormen een stroom, die ik volg.
Mey-Rah verschijnt en ik groet en dank Haar voor haar Aanwezigheid.
De Valk die ik herken uit mijn indianenleven is hier ook; wat is het lang geleden dat ik Hem gezien heb. Ik voel dat hij al langer bij me is en dat hij in de Kern niets te maken heeft met dat leven, dit gaat verder besef ik Nu. In Alle Eerbied en Hoogwaardigheid groet ik Hem, mijn Valk die als een draad door mijn leven loopt.
De Zon trekt mijn aandacht… Rah.
Het oog van Horus verschijnt…
Ik laat me meevoeren in het volste vertrouwen…
Weer ben ik in de donkere ruimte waar ik Mijn Rust der tijden beleef. Ik wil Ontwaken, Nu, Ik Ben hier met een opdracht. Mijn Ik Ben Aanwezigheid reist door.

Ik Sta aan de rand van iets wat op een berg lijkt. Van een afstand zie ik een Stad. Ik zie stromen van Licht, ik zie geometrische figuren, ik zie een bol van Energie die deze stad lijkt te overkoepelen. Ik kan hier niet blijven staan, het voelt niet lekker, ik weet dat hier iets verschrikkelijks gebeurd is en waar ik deel van uit gemaakt heb. Ik wil hier niet Zijn…Ik wil terug naar vanwaar ik kwam. Ik probeer mijn weg te vinden. Het is moeilijk want ik voel dat ik lang 'gerust' heb na deze periode. Ik moet vooruit, naar waar ik was, naar daar waar ik voor kwam zodat ik duidelijkheid krijg.
Ik reis verder en merk dat ik vanuit het perspectief dat wij kennen als tijd, zo’n 7000 jaar vooruit ga.

Weer ben ik in de donkere Stille ruimte, weer voel ik mijn 'ingewikkeld' lichaam.
Ik voel een Energie bij me die Ontzag op roept. Het is één van mijn Meesters die me beveelt: “Sta Op”. En ik sta op. Ik zie mezelf in een ruimte waar er meer zoals ik aanwezig zijn. Ik ben jong, erg jong…Wij worden ‘ingeleid’. Ik wandel door gangen en voel dat ik niet van deze wereld ben. Ik ben hier met een opdracht, maar ik ben niet ‘van hier’. Er zijn er meer die net als ik niet van deze wereld zijn maar het voelt niet als ‘uitzonderlijk’. Het is de normaalste zaak van de wereld dat wij dit weten.
Wat ik daar doe is niet belangrijk, wij zijn als Groep belangrijk, ik ben die ik ben en maak een deel uit van een groep die allen net als ik daar met een bepaalde opdracht zijn.
Ik herken iemand die in mijn huidig leven bij me is en begrijp des te beter onze verbinding in het heden maar besef meteen ook dat zij hier is met een heel andere opdracht en ingeleid wordt in andere energieën.

Wanneer ik verder wil kijken naar mijzelf op latere leeftijd, gaat mijn aandacht naar mijn Valk. Als ik hem in de ogen kijk lijk ik in hem te verzinken en dwaal in en met hem naar een andere sfeer. Alsof Ik zijn vlucht maakt… Ik voel vleugels… vleugels om me heen. Hij voert me verder en verder deze sfeer in en in de verte merk ik een zacht gouden lichtbol… er schemert iets langs beide zijden van de lichtbol… de energie die van dit punt komt voelt zo uitnodigend… Hoe dichterbij ik bij dit gouden Licht kom, hoe Lichter Ik word. In de schemering zie ik vleugels naast het Licht… het voelt hoe langer hoe des te meer naar Vrouwelijke Energie…. Dit zijn Wings of Love..
Ik sta oog in oog met de Energie van Isis…
“Weet mijn Dochter, dat waar jij wandelt, Ik Ben”.
En ik weet… dat ik verder moet, dat ik naar waar ik ga, ik reis als een volkomen beschermd kind, onder de vleugels van haar Moeder.

Weer sta ik aan de berg, dit keer zal ik niet omkeren. Ik stap er In.
Ik zie lichtflitsen, verstoorde energieën, de geometrische figuren lijken geen stand meer te houden, hier wordt ingegrepen door iets ‘Hoger’. Er wordt iets stopgezet hier op dit Punt tot de wereld er weer klaar voor is. De magische bubbel die de immense stad van Licht overkoepeld, de groepsenergie die deze bubbel staande hield lijkt deuken te krijgen.
Sommigen onder ons die daar Zijn weten dat dit staat te gebeuren en weten ook dat dit zo hoort te Zijn. Dit is het Einde, waarop alles terug vanaf het Niets zal moeten beginnen. De wereld zal er vanaf nu heel anders uitzien en heel anders Zijn.

Hierna ga ik terug naar dat wat ik zie als ‘mijn wereld’. De wereld waar ik wel van ben. 'Mijn Ster', zo voelt het… Ik ga naar huis, naar Sirius. Hier begeleiden dolfijnen me naar Huis.
Waar ik heel lang Rust…, tot mijn tijd weer rijp is en ik weer kom om mijn opdracht te vervullen.

Ik Ben weer in de donkere ruimte, ik besef dat mijn leven in Egypte niets meer was dat datgene voor waar ik hier Nu voor ben. Het is niet belangrijk wie ik op latere leeftijd was, het draait om wie Ik Ben, Nu. Egypte... Het is een Deel van mijn Zielereis.

Ik maak me klaar om weer terug te komen en stap terug in mijn 'ingewikkeld' lichaam.
De Energie die zo’n Ontzag bij me opriep bij het begin van deze reis staat weer voor me. Ik Groet en dank deze Leermeester.
Ik maak een diepe buiging en spreek: “Anok Nora”
Waarop Hij antwoord: “Anok Imhetep”.
En ik ga. In een snel tempo flitsen er heel wat andere werelden op mijn innerlijk scherm waar ik deel van uitmaakte. Ik heb blijkbaar niet veel 'rust' meer nodig gehad.

Heel zachtjes kom ik weer naar het Hier en Nu en ontdoe me van mijn Titanium Schild. Ik bedankt het voor de bescherming tijdens deze reis.
Als ik dan weer helemaal Hier Ben krijg ik weer die naam door, Imhetep, nog nooit van gehoord. Het liet me niet los, kon ik hier iets over vinden...?
Ik heb gezocht en gevonden…

Ik dank Alle energieën die bij me aanwezig waren en me weer inzichten brachten en puzzelstukjes oplosten. Ik Dank vooral de Egyptenaren die er zo vast van overtuigd waren dat door een lichaam goed 'in te wikkelen', zij hun lichaam in het hiernamaals makkelijk terug zouden vinden. Hun Intentie vanuit overtuiging is geslaagd zou ik zeggen. Ik heb meZelf teruggevonden, ik heb mezelf ont-wikkeld en keer op keer opnieuw “ingewikkeld”.

Ik Ben een Ziel op Reis. Wie, wat en waar ik geweest ben is niet belangrijk, wat ik herinner en toepas aan ervaringen, hoe ik mijn opdracht elk moment in het Nu invul, dat is belangrijk.