Written with Love Written Speciaal

Homeless

nl Kristalblauwe ogen

uk Blue Eyes

Jean Noble

Kristalblauwe ogen

Vorige week was ik op weg naar huis van het werk. Ik stopte om te tanken en ging naar binnen om vooraf te betalen. Ik merkte een heel vieze, dakloze man op, zittend op een richel bij het benzinestation. Een gevoel van medelijden overspoelde me.

Hij zat er nog steeds toen ik naar de benzinepomp liep. Opnieuw overspoelde de golf van medelijden me. Ik zei tegen mezelf dat als hij er nog was nadat ik mijn wisselgeld had gehaald, ik naar hem toe zou gaan om hem wat geld te geven. Tot mijn ontsteltenis was hij verdwenen.

Toen ik om de hoek van het benzinestations reed, zag ik hem weer zitten op een andere richel aan de andere kant van het gebouw. Ik zette mijn auto stil en parkeerde. Toen pakte ik mijn portemonnee en haalde er een vijf dollar biljet uit. Ik wist natuurlijk dat, omdat mijn man zijn baan was verloren, we het ons niet echt konden veroorloven om geld ‘weg te geven,’ maar mijn hart zei me dat zelfs wanneer mijn man en ik BEIDEN zonder werk zouden zijn, we meer zouden hebben dan deze eenzame dakloze man.

Ik ging naar hem toe en overhandigde hem de $ 5. Hij moet eerst hebben gedacht dat het 1 dollarbiljet zou zijn.  Toen keek hij ernaar en keek me aan met een uitdrukking die ik niet kan beschrijven. Terwijl ik het aan hem gaf zei ik: "God zegene je!" Hij reikte me zijn hand en we schudden elkaar de hand. Hij bedankte me en zei: "God zegene u, 'ten antwoord.

Op dat moment, ik mòet het zeggen, zag ik dat zich voorbij de uiterlijke verschijning van deze eenzame oude man met zijn smerige kleren, de mooiste kristalblauwe ogen die ik ooit heb gezien. Ik had het gevoel alsof ik in de ogen van God keek.

We schudden elkaar slechts een ogenblik de hand, maar dat moment leek langer dan het was. Op dat moment voelde ik het verdriet, de eenzaamheid, leegte en verlatenheid die deze arme man voelde. Het was alsof door het schudden van zijn hand en het kijken in zijn ogen, een overdracht plaatsvond, zodat ik kon voelen wat hij voelde.

Ik reed weg, trillend en bevend door de ervaring. Ik hoorde de woorden: "Wat je hebt gedaan voor de minste van mij, heb je voor mij gedaan." Tegen die tijd, zat ik te sidderen en te huilen. Ik voelde me zo dankbaar deel te hebben mogen uitmaken van deze belevenis.

Ik zie nog steeds zijn heldere mooie en dankbaar blauwe ogen voor me die me aankeken, voorbij het ​​verdriet en verlatenheid dat hij moet hebben gevoeld. Om welke reden dan ook kan ik alleen maar zeggen dat ik dankbaar ben dat ik in staat was om gebruik te maken van een gelegenheid om 'dienstbaar aan anderen te zijn."

terug

Blue Eyes

I was on my way home from work one day this past week. I stopped for gas and as I went inside to pay (before pumping gas) I noticed a very dirty, homeless man sitting on a ledge at the gas station. A feeling of compassion engulfed me.

He was still there when I came out to pump the gas. Again the wave of compassion swept over me. I told myself that if he was still there after I got my change, then I would go up to him and hand him some money. To my dismay, he was gone.

When I turned the corner of the station building, I saw him again sitting on another ledge on the other side of the building. I pulled my car to a stop and parked it. I took out my wallet and pulled out a $5 bill. I knew, since my husband had been out of work, that we really couldn't afford to ‘give away’ money, but my heart told me that even if my husband and I were BOTH out of work we would have more than this lonely homeless man.

I went up to him and handed him the $5. He must have first thought that it was $1. Then he looked at it and looked at me with an expression that I can't even describe to you. As I handed it to him I said, "God bless you!" He reached his hand up to mine and we shook hands. He thanked me and said, "God bless you" in reply.

In that moment, I have to tell you, that beyond the outer appearance of this lonely old man and his dirty exterior, I saw the most beautiful crystal blue eyes that I have ever seen. I felt as if I was looking into the eyes of God.

We shook hands for only an instant, but that instant seemed longer than it was. In that instant I could feel the sadness, loneliness, emptiness, and desolation that this poor man was feeling. It was as if by shaking his hand and looking into his eyes, a transference was taking place so that I could feel what he was feeling.

I drove away shaking and trembling by the experience. I could hear the words, "What you have done to the least of mine, you have done unto me." By this time, I was shaking and crying. I felt so thankful to have been able to be instrumental in this experience.

I can still see his clear beautiful and thankful blue eyes looking up at me, beyond the sadness and desolation that he must have been feeling. For whatever reason, I can only say that I was thankful that I was able to take advantage of an opportunity to "be of service to others.”

back

_______________________________________________________________________________