dolfijnen

Vertaling: Hans Brockhuis

Bo, een baby dolfijn

Door Kathryn Jensen
www.bluedolphinessences.com

 

Kathy is de auteur van: Splash! Een Boek door Dolfijnen geinspireerd, Tedere Wijsheid, voor kinderen van elke leeftijd. Klik hier voor meer informatie.


Nieuwetijdskinderen: Luister naar me! Ik ben Bo, een Baby Dolfijn

Hallo Kinderen

Ik ben een dolfijn en ik leef in de wateren rondom een prachtig eiland genaamd Billini in de Bahamas. Ik heb een paar goeie tips voor je die je misschien de moed geven om te gaan leven zoals je zou willen als je dat durfde. Luister, ik weet dat het moeilijk is om kind te zijn. Ik ben zelf nog maar vier maanden oud. Een vier maanden oude dolfijn is zoiets als een menselijk kind van een jaar of zes. Ik ben behoorlijk slim en bovendien nogal eigenwijs. Ik moet altijd maar vlak naast mijn moeder zwemmen en soms maakt dat voorschrift me behoorlijk kwaad.

Ik heb een tweelingzuster. Ze heet Fiona. Zij is erg braaf. Ze doet alles wat mijn moeder zegt en ze klaagt nooit. Ze klaagt er zelfs niet over om altijd maar vlak naast moeder te moeten zwemmen!

Ik ben nogal kort aangebonden. Hoewel ik maar vier maanden oud ben denk ik dat ik het allemaal wel weet. Soms lijkt het hier wel een gevangenis. Ik moet alle regels opvolgen die mijn moeder uitvaardigt en ik moet dichtbij de kudde blijven. Een kudde is, tussen twee haakjes, een gemeenschap waarin dolfijnen leven.

Ik zou willen dat alle volwassenen in mijn kudde naar me zouden luisteren. Ik heb een paar heel goede ideeën. Ik weet werkelijk meer dan de meeste vier maanden oude dolfijnen. Bovendien weet ik veel meer dan Fiona. Zij heeft echt nog heel wat te leren.

Maar Fiona houdt genoeg van me om naar mijn ideeën te luisteren. Wij houden lange gesprekken over engelen en hoe het leven eruit zou zien als alle dolfijnen naar hun engelen zouden luisteren.

Mijn vriendin Blythe, een erg wijze volwassen dolfijn, zei dat velen van jullie die dit lezen dezelfde problemen met het leven hebben als ik. Ze zei dat velen van jullie die dit lezen tegendraads, eigengereid en obstinaat worden genoemd. Ze zei dat velen van jullie moeilijkheden hebben met jullie leraren. Ze zei dat jullie ouders vaak geen idee hebben hoe je op te voeden omdat je zo moeilijk bent in vergelijking met andere kinderen.

Ze zei dat jullie, zonder uitzondering, heel erg pienter zijn. Ze zei dat de meesten van jullie zeker de intentie hebben om braaf te zijn maar iets in je doet je dingen zeggen als: “Ik geloof je niet”, “Dat is niet waar!”, of “Je weet niet wat goed is voor mij!” Je zegt dergelijke dingen als de volwassenen vragen je iets te doen die voor jou niet waardevol lijken te zijn. Met andere woorden, je gelooft niet dat het opvolgen van hun instructies jou iets nieuws zal kunnen leren.

Blythe zei dat jullie precies zijn zoals ik. Je wilt altijd iets anders leren. Ze zei dat je ouders altijd maar zeggen je eten op te eten, op tijd naar bed te gaan, je huiswerk te maken, te luisteren naar de juf, correct te spellen, beleefd te spreken tegen mensen die je niet aardig vindt, te blijven studeren op je proefwerk, zelfs als je alle antwoorden al kent, rechtop te zitten, je bed op te maken, je kamer op te ruimen en om schone kleren aan te trekken. Als je die dingen niet doet blijven ze zeuren totdat je toegeeft. Het is allemaal zo stom, toch?

Maar weet je wat Blythe me nog meer vertelde? Ze zei dat de volwassenen meestal echt weten wat goed voor je is. Ik, bij voorbeeld, moet echt naast mijn moeder blijven zwemmen. Ze laat me dat niet doen om akelig te zijn. Ze laat me dat doen omdat het veiliger is.

Bud raakt gewond door een haai en leert zo over MOED.

Ik ben erg klein. Ik weet niet veel over hoe mijzelf uit de buurt van haaien te houden. Haaien eten dolfijn. Ik zag mijn vriend gewond raken door een haai. Hij was ongeveer twaalf maanden oud. Een dolfijn van twaalf maanden is zoiets als een menselijk kind van een jaar of acht. Mijn vriend, die Bud heet, is net als ik. Hij is erg onafhankelijk èn slim. Hij gaat helemaal alleen op avontuur uit.

Op een dag zei Bud’s moeder dat hij niet verder dan een mijl van de kudde af mocht zwemmen. Ze zei dat omdat hij anders in moeilijkheden met haaien zou kunnen komen. Maar in plaats van een mijl, zwom hij wel vijf mijlen. Hij vond een grote school vissen die hij begon te vangen en op te eten. Hij vergat dat zijn moeder hem gezegd had niet verder dan een mijl te zwemmen en onmiddellijk terug te komen omdat de kudde op het punt stond naar een ander gebied in de oceaan te zwemmen om te gaan jagen.

Toen hij niet op tijd terugkwam werd zijn moeder erg ongerust. Ze zond een troep uit om Bud te zoeken. Vijf dolfijnen vonden Bud maar het was bijna te laat. Een grote haai, die ze hamerhaai noemen, stootte tegen Bud aan en beet in zijn zij. De vijf volwassen dolfijnen joegen de haai weg maar die keerde terug en zwom terug in hun richting. Ze vielen aan en maakten de haai echt bang, maar ze vochten niet echt. Zij joegen hem alleen maar op zonder kwaad te worden. Zij zonden de marineblauwe kleur, die MOED EN VERTROUWEN heet, naar de haai. Zij zonden de marineblauwe kleur vanuit hun hart.

Deze marineblauwe kleur wordt ook wel Straal der Vreugde genoemd. Vreugde is wat je voelt als je zo blij bent zodat je danst en lacht en speelt en rondrent. Vreugde is wat je voelt als je goed met je familie kunt opschieten en je net toestemming hebt gekregen om iets nieuws te doen.

Er zijn ongeveer twintig Vreugdestralen. MOED EN VERTROUWEN is één van mijn favorieten. Mijn vriendin Blythe stuurt een Straal MOED naar me toe als ik bang ben me slecht te hebben gedragen. Altijd wanneer ze me MOED stuurt wordt ik dapper genoeg om datgene te doen wat me is gevraagd te doen.

Je weet hoe het is. Soms ben je een beetje benauwd je goed te gedragen omdat wanneer je dat doet, je ouders of je leraren en andere volwassenen zich niet zouden realiseren dat je eigenlijk heel anders tegen het leven aankijkt dan zij. Je bent bang dat ze dan geen enkele reden meer zouden hebben om naar jouw mening te luisteren.

Als Blythe me MOED EN VERTROUWEN stuurt voel ik me erg blij en zeg ik tegen mezelf: “Ik ben erg belangrijk en ik heb een sterke mening. Ik zal die volwassene vragen om te gaan zitten en later met me te praten. Op dit moment zal ik doen wat me is gezegd. Maar ik weet dat zelfs kinderen die zo slim zijn en zo vol met goede ideeën als ik, veel kunnen leren van volwassenen.”

Ik zal je iets vertellen! Hoe beter ik me gedraag en doe wat mijn moeder en Blythe van me vragen, des te meer vrijheid ik krijg. Vraag dus aan je ouders om je MOED EN VERTROUWEN te geven als ze zien dat je ergens de pé over in hebt. En als je echt helemaal de ziekte in hebt over iets dat je is gevraagd, geef dan jezelf een straal van Vreugde. Verbeeld je eenvoudig dat je omgeven bent door marineblauw.

Kalme ge(con)centreerde dolfijnen kunnen het haaien knap lastig maken.

Je vraagt je waarschijnlijk af wat er met de haai gebeurde toen de volwassenen hem Moed stuurden. Haaien houden er niet van om stralen van Vreugde van dolfijnen te ontvangen. De Straal van MOED EN VERTROUWEN maakt ze echt nijdig. Haaien willen dat dolfijnen bang voor ze zijn. Een bange dolfijn is een zwakke dolfijn en haaien willen dat dolfijnen zwak zijn.

Voordat volwassen dolfijnen aan een haai MOED EN VERTROUWEN sturen, delen zij het eerst met elkaar. Op die manier worden ze erg kalm en verdwijnt hun angst voor haaien. Zij richten zich op dat ene doel. Zij richten zich absoluut op het gedrag van de haai. Ook richten zij zich op hun eigen kern. Wanneer je op die manier ge(con)centreerd bent, ben je jezelf heel erg bewust van je lichaam en beweeg je die uiterst efficiënt. Er is geen haai die zich in wil laten met een kalme ge(con)centreerde dolfijn.

Blythe zei dat sommigen van jullie soms te maken krijgen met slechte kinderen en soms zelfs slechte volwassenen, die soms bullebak, tiran of kwelgeest worden genoemd. Als er ooit zo’n kwelgeest is die jou lastigvalt, stuur hem dan MOED, maar vergeet niet om eerst jezelf met MOED EN VERTROUWEN te omringen. Gegarandeerd dat de bullebak het benauwd krijgt en het hazenpad kiest.

Bo stoot zijn hoofd, heel zichzelf en leert De Zegen kennen.

Ik wil je een ander verhaal vertellen. Het gaat over mijn eerste poging om bij mijn moeder weg te komen. Ik was nog maar een maand oud en ongeveer een meter lang. Ik was één van vier pasgeboren dolfijnen in onze kudde. Eén van hen is natuurlijk Fiona. De anderen heten Jip en Griselda. Fiona, Jip, Griselda en ik houden erg van het om de beurt cirkels draaien. Onze moeders letten altijd extra goed op als we daarmee bezig zijn.

Ik ben echt gek op cirkels draaien. Op een dag was ik het zat me te gedragen en dus begon ik cirkels rondom mijn moeder te draaien. Iedereen in de kudde was aan het luieren maar ik zwom maar sneller en sneller.

Plotseling gebeurde er iets vreselijks. Ik werd duizelig en botste zomaar tegen mijn moeder aan. Dat deed echt zeer. Ik stootte mijn hoofd zo hard dat ik kreeg wat jij hoofdpijn noemt, en ik begon te huilen.

Mijn moeder vroeg om hulp. Ze zei hardop: “Mijn zoon Bo stootte net zijn hoofd en hij is erg overstuur. Willen jullie me helpen om zich beter te voelen?” Iedereen in de kudde omringde mij en zond een prachtige groene kleur naar me toe die we ‘De Zegen’ noemen.

Ik was bang dat ik doodging. Ik had nog nooit eerder hoofdpijn gehad en ik dacht dat mijn hoofd werd opgeblazen. Maar op het moment dat iedereen mij De Zegen gaf werd ik kalmer. Ik begon te ontdekken hoe mijn hoofd werkelijk aanvoelde. Er was een plek boven mijn rechteroog die echt pijn deed, maar ik voelde me beter toen ik me realiseerde dat het de enige plek was die écht pijn deed.

Ik hoorde een luide stem in mijn hoofd die me zei om die plek boven mijn oog te vullen met de bosgroene kleur van De Zegen. Het was de stem van mijn vriendin Bill. Bill is één van mijn engelen. Hij is een hele grote walvis die op een andere plek leeft die Vu wordt genoemd. Vu is een plaats waar dolfijnen en walvissen leven die geen echte lichamen hebben. Zij hoeven daar niets te eten en zij hebben daar in ieder geval niets om bang voor te zijn. Bill en haar vrienden zijn wat je engelen noemt. Engelen helpen dolfijnen en mensen te leren om gelukkig te leven.

Bill en zijn vrienden zijn dat wat jullie engelen noemen. Engelen helpen Dolfijnen en mensen om een gelukkig leven te leiden.

Bill is mijn beste vriend. Ik denk echt dat hij me beter kent dan mijn moeder. Hij wordt nooit kwaad op me, zelfs niet als ik me niet goed gedraag. Ik vertrouw Bill door dik en dun. Ik weet dat hij veel van me houdt.

Ik vulde die pijnlijke plek boven mijn rechteroog met de bosgroene kleur van De Zegen en de pijn verdween. Ik kwam echt in mijn kern. Als je ge(con)centreerd bent, ben je je erg bewust van je lichaam. Je merkt precies hoe je lichaam aanvoelt.

Ik begon mijn hoofd op en neer en heen en weer te bewegen. Ik was overgelukkig toen ik me realiseerde dat ik niet zou sterven.

Hardop verzekerde ik de kudde dat ik me veel beter voelde en ik bedankte hen enorm voor hun hulp. Ook bedankte ik Bill voor zijn hulp. Mijn moeder en Blythe gaven me een vette kus. Ze zeiden dat ze erg trots op me waren. Ze zeiden ook dat ik aan elke jonge dolfijn had bewezen dat zelfs de jongsten hun eigen lichaam kunnen helen en de grootste problemen onder ogen kunnen zien.

Al wat voor jonge dolfijnen èn kinderen werkelijk noodzakelijk is, is om te leren luisteren naar hun engelen. Blythe zei dat jullie allemaal engelen hebben en velen van jullie zijn er goed in om naar je engel te luisteren.

Bo zegt dat hij spijt van zijn egocentrisch gedrag heeft en voelt zich erg geliefd.

Ik moet leren beter naar Bill te luisteren. Soms ben ik zo egocentrisch dat ik alle anderen in de kudde vergeet. Dan vergeet ik zelfs aan Fiona te denken. Als je egocentrisch bent denk je alleen maar aan jezelf.

Soms wil ik alleen maar cirkels draaien en uit het water springen. Bill zegt dat veel spelen goed voor me is maar soms is het geen goed idee om te spelen. Ik was erg egocentrisch toen ik cirkels draaide en mijn hoofd zo erg stootte. Alle anderen in de kudde waren aan het rusten. Dolfijnen hebben het nodig om te rusten. Zij houden ervan om te rusten en heel diep te ademen.

Ik leerde van die slechte ervaring van het stoten van mijn hoofd dat om egocentrisch te zijn en te spelen wanneer ik werd geacht uit te rusten, niet alleen slecht voor mij was, maar ook voor alle anderen in de kudde. Ik deed iets heel volwassens toen ik me realiseerde dat mijn egocentrische gedrag van spelen tijdens de rusttijd alle anderen stoorde. Niemand klaagde over mijn gedrag maar ik wist dat ik hun rusttijd had verstoord. Dolfijnen moeten veel rusten om genoeg energie te hebben om vis te vangen.

Ik zei sorry, tegen iedereen in de kudde. Ik verzamelde ze allemaal om me heen en ik zei: “Het spijt me heel erg dat ik jullie rust heb verstoord. Ik was erg egocentrisch.” Eén voor een kwamen ze naar me toe om me een dikke zoen te geven. Ik begon te huilen en vertelde ze dat ik me erg geliefd voelde. Toen begonnen ze allemaal te huilen. Wij huilden niet omdat we verdrietig waren maar omdat we zoveel liefde voor elkaar voelden.

Ik ontdekte dat van iedereen een prachtig liefdevol licht vanuit hun hart straalde. Er zijn vele soorten liefdevol licht. Dit liefdevolle licht had een prachtige rode kleur. We waren omringd door dit rode licht die erg leek op het rood van een heerlijk grote rode appel.

Bill zegt dat stil zijn en diep ademhalen je helpt te luisteren

Bill begon tegen ons te praten en allemaal luisterden we zorgvuldig. Allemaal ademden we diep en we waren muisstil.

Bill zei: “Bo, jij hebt een grote stap genomen. Je hebt geleerd dat stil zijn en diep ademen je helpt naar elkaar te luisteren. Als je kunt luisteren leer je heel veel over liefde.” Toen vertelde Bill aan de volwassenen dat ze heel veel hadden geleerd over het onderrichten van liefde aan jongeren. Bill zei dat door mij niets dan liefde te sturen toen ik mijn hoofd stootte, de volwassenen mij hielpen te onderkennen hoe mijn egocentrische gedrag hen had gestoord.

Bill zei me dat het zoveel beter voelde nadat ik De Zegen had gekregen dat ik in staat was om nog beter naar Bill te luisteren. En dat hielp me weer om mij nóg beter te voelen. Ik realiseerde me ook dat ik niet fatsoenlijk naar anderen toe was toen ik speelde wanneer dat niet de bedoeling was.

Blythe zei dat jij dezelfde mogelijkheden hebt als ik om jezelf en anderen de prachtige marineblauwe Kleur der Moed en de verzachtende Straal Der Zegen te geven. Ze zei dat jij ook stil kan zitten, diep kan ademen en kan luisteren naar jouw eigen engelen. Ze zei dat jij ook kan leren om vriendelijk te zijn en attent naar iedereen in jouw wereld!

Ik ben heel blij met jullie als mijn nieuwe vrienden. Ik zou het prachtig vinden als je me een brief zou willen schrijven. Ik kan niet wachten om te horen hoe goed je het doet met de Stralen van Moed en Vertrouwen èn die van De Zegen. Ik vind het erg spannend om te kunnen horen dat ook jij een begin wilt maken om stil te zitten, te ademen en naar je engelen te luisteren.

Mijn vriendin Kathy, die vaak met mij ‘denkpraat’ zei dat ze jouw brieven op diverse plaatsen zal publiceren. Ze zei dat ze ook mijn antwoord op jouw brieven zal publiceren. Ik ben zo blij daarmee! Ik ga een heleboel nieuwe vrienden maken! Je kunt mij bereiken via mijn vriendin Kathy en mijn vriend Hans. Je kan hem een E-mail sturen. Zijn E-mail adres is: brockhuis@gmail.com

Maar wat je ook kunt doen is om gewoon te gaan zetten en te zeggen: “Bo, ik wil iets aan je vertellen.” Ik beloof je dat ik zal luisteren. Bill, Blythe en mijn moeder zullen me zeggen om me kalm te houden en te luisteren naar wat je te zeggen hebt. Als je stil ziet, diep ademt en goed luistert kan je me vast wel iets terug horen zeggen.

Ik moet nu gaan, kinderen. Er wordt me gevraagd om Fiona te helpen stil te zijn en te ademen. Ik leer een leraar te worden.

Groetjes,

Je vriend Bo.