Written with Love Written Speciaal
 

Buizerd

De Buizerd

 

Maja Kluvers


De warme zomer van twee jaar geleden heeft de vogelstand behoorlijk uitgebreid in onze tuin. Ondanks de droogte zijn er toen heel veel jonge merels geboren. De bakken met water die ik neerzet trekken natuurlijk veel vogels aan. Wel was te zien dat niet alle nakomelingen even gezond waren. De één kuchte de hele tijd, een andere had een mank pootje en weer een ander had een bult op zijn nek. En zo waren er nog wel een paar met gebreken. Ik vroeg me af hoe deze vogels de winter zouden doorkomen.

Zoals altijd staat in de winter de voederbak klaar met vogelzaad en andere lekkernijen. De slogan luidt immers niet voor niets: ‘Help de dieren de winter door’.
Het is trouwens een hele leuke bedrijvigheid in de tuin als de gevederde vrienden hun maaltijd komen ophalen.

Opeens is de winter voorbij en de lente breekt aan. Geen van de vogels schijnt aanstalten te maken om een eigen territorium te zoeken, hoewel er geen ruimte voor zoveel merels is.

Hoe moet dit verder?

Als ik op een ochtend de eksters vreselijk tekeer hoor gaan wordt mijn oog getrokken naar een enorme vogel, een buizerd, die vlak bij het raam op de schutting zit te foerageren. Hij/zij laat het zich lekker smaken en als de vogel verdwenen is, ga ik de restanten bekijken. Het blijken de botjes van een redelijk grote vogel te zijn en ik denk dat het een merel moet zijn geweest.

Maar het blijft niet bij deze ene keer. Met grote regelmaat komt de buizerd terug en zie ik hem overvliegen met een prooi in zijn klauwen en hoop maar dat er nog een paar overblijven.

Als de blaadjes aan de bomen komen wordt het blijkbaar te moeilijk voor de buizerd om nog iets te vangen. Of is het aantal vogels in de tuin weer teruggebracht tot een harmonieus geheel? Zit zijn taak er hier op? Er zijn twee paar merels over die er gezond en sterk uitzien. Zij zullen vast en zeker voor gezonde nakomelingen zorgen. Wat wij als mensen vaak ervaren als zielig, is dus eigenlijk een natuurlijke selectie. De zwakkere vogels worden eruit gehaald.

Ook de houtduiven in de tuin die andere jaren steeds aan het broeden zijn, zijn helemaal in de war. Telkens als het paartje het nest klaar heeft komt er een tweede mannetje en rooft als het ware het vrouwtje weg van het andere mannetje.
Iedere keer als ik denk dat ze gaan broeden is het mis. Steeds het geruzie en het vechten van deze grote vogels. Ze maken zelfs zoveel lawaai dat er een poes komt kijken, in de boom klimt en het nest besnuffelt.

Weer voel je dan als mens de noodzaak om de natuur een handje te helpen. Ik besluit om een stuk gaas om de stam van de boom te doen zodat de poezen niet meer in de boom kunnen klimmen en de vogels veilig zijn. Het geruzie houdt echter niet op en verstoort soms echt onze nachtrust. Het gaat door tot `s-avonds laat en vroeg in de morgen begint het alweer. Zouden ze, net als veel mensen, in de war zijn door de veranderende energieën op de aarde?

Ondanks dat de poes bij het nest is geweest gaan de duiven er mee door om het af te maken. Was het bezoek van de poes aan het nest al een aanwijzing en dus een les voor de vogels dat de boom niet meer veilig is en dat het dus beter zou zijn om een ander onderkomen te zoeken? Heb ik, door het gaas om de boom te spannen, de vogels deze les ontnomen? Pas tegen de herfst zie ik dat er een vogel op het nest zit en een gevoel van rust komt over me.

Maar schijn bedriegt!

Als ik op een dag het gras maai, zie ik een heleboel veren onder de boom liggen als bewijs dat zich hier een drama heeft voltrokken. Hoe is dit mogelijk? De poezen kunnen er toch niet bij?

Een paar dagen later geeft de waarschuwingskreet van de eksters het antwoord. Als ik naar buiten kijk zit daar een buizerd op zijn gemak een duif op te eten. Waarschijnlijk heeft deze de andere vogels ook opgegeten. Het bladerdak van de boom was al zo uitgedund dat de duiven makkelijke prooien waren.

Na een zomer van ruzie en onrust is er eindelijk een rustperiode aangebroken in de tuin. De natuur heeft er zelf voor gezorgd dat de harmonie is hersteld en heeft laten zien dat wij als mens niet noodzakelijkerwijs hoeven in te grijpen door bijvoorbeeld gaas om de boom te spannen. Opnieuw is een les geleerd.