Written with Love Written Speciaal

Olifantsbloesem

 

 

 

 

 

  olifantsbloesem

 

Het cirkeltje rond...

Loes Flendrie

www.magnoliachild.nl

http://flen67.hyves.nl/

 


Zolang ik me kan herinneren, gedurende mijn hele leven, dus vanaf de vroege kleutertijd, heb ik altijd de drang in me gevoeld om de dingen om mij heen op mijn eigen manier te reproduceren. Hetzij in versjes, hetzij in verhalen, hetzij in kleursymfonieën. Deze laatstgenoemde uitingsvorm, beeldende kunst, is altijd bij me gebleven. Maar de eerste 15 jaar na een hersenontsteking in 1983 werd ik ernstig ontregeld in het betrachten van de uitingsvormen, die ik had ontdekt en die ik wilde blijven uitdragen.

Mijn hand- en hersenfuncties waren echter dusdanig veranderd, dat ik eerst gewoon niet zag dat deze verandering niets meer of minder betekenden, dan de ontdekking van een eigen stijl. Dit kwam door het meest verlammende dat in ons allen zit, het VERGELIJKEN. Want zolang ik bleef vergelijken met de Loes Flendrie van voor mijn ziekte, moest ik blind blijven voor alle verworvenheden die de Loes Flendrie van ná mijn ziekte klaar had staan om me aan te reiken.
Ten slotte vond ik, toen ik niet meer zocht, een stijl die perfect past bij het lichaam dat ik nu bezit, en dat, lieve lezers, is wat kunst voor mij met spiritualiteit te maken heeft. Vervang kunst door elk ander beroep of tijdbesteding en je vind spiritualiteit.
SPIRITUELE KUNST is dus voor mij nog steeds het reproduceren van de wereld om mij heen, en wel op mijn eigen manier. Het cirkeltje rond.

Loes

 ~*~*~*~

In dit verband wil ik (Hans Brockhuis) meegeven dat het misschien een goed idee zou kunnen zijn om Loes’ boek: Zomerslaap onder de aandacht te brengen. Onderstaand artikel is door een anonieme schrijver opgetekend en geeft in het kort haar struggle weer toen ze van de een op de andere dag een andere Loes werd en moest ervaren dat haar leven èn haar kunst een heel andere wending had genomen. Kunst en spiritualiteit in een notendop.

~*~*~*~

Zomerslaap Een omslag in een opvallende gele kleur. Op de voorkant: LOES FLENDRIE <> ZOMERSLAAP. En een plantje; slaapkamergeluk. Een plant waarmee ze zich op een bepaald moment in haar boek vergelijkt. Een plant die zo goed als niets kan. Wat ze zich op dat moment niet realiseert, is dat ze op dat moment al een hele evolutie achter de rug heeft, van amoebe tot plant is al een hele sprong. Op 31-jarige leeftijd is Loes druk bezig met werk en gezin en vrienden. Een verhuizing naar Leiden. De zomervakantie komt er aan en ze is vast besloten die goed te gebruiken. Maar haar plannen worden door het noodlot in de war geschopt. Binnen een paar dagen krijgt ze een hersenontsteking. Een moeilijk bedwingbaar virus dat er voor zorgt dat ze vijf en een halve week in coma raakt. Als ze uit deze zomerslaap ontwaakt, kan ze niets meer en weet ze niets meer.  

Als een baby moet ze alles weer leren. Met de nodige beperkingen, want de meeste baby’s hebben geen last van verlammingsverschijnselen. Een baby heeft ook geen verleden dat zich wel aan haar opdringt. Een man, zonen, ouders, vrienden: allemaal herinneringen aan een leven dat maar langzaam weer terug komt in haar geheugen. En wat haar dan vooral opvalt, is uiteraard hoe gezond en actief ze voor haar ziekte was en hoe weinig ze nu nog kan. Een ideale bodem voor een depressie, waarin dit plantje maar het liefst op de afvalhoop wil liggen waar ze toch thuis hoort. Uiteraard was haar omgeving het daar niet mee eens en hielp haar door haar depressies heen en door alle andere problemen die ze tijdens haar revalidatie tegen komt. Opvallend in dit boek is de rol van haar vader, die als een altijd aanwezige steun en Klaagmuur zijn dochter steeds weer opnieuw op het goede been te zetten. Langzaam leert ze weer zelf al die elementaire dingen waar je als gezond mens niet bij stil staat dat het zo mooi is dat je dat kunt. Langzaam komt Loes weer terug. Niet de oude Loes, maar een nieuwe Loes. Ze zal altijd gehandicapt blijven en afhankelijk van de hulp van haar omgeving. Maar wel een Loes die hetzelfde vuur en de oude energie en daadkracht terug krijgt die zo kenmerkend was voor de oude Loes. Een boek over een revalidatieproces. Niet beschouwend maar belevend. Levensecht geschreven, zodat je soms tranen in je ogen krijgt op die momenten dat het dal het diepst schijnt. Maar tegelijkertijd ook humoristisch door haar trant van schrijven, een stijl die ook al kenmerkend was voor haar eerdere werk.

Inzicht Inzicht   Symbols 4 Symbols 4