cosmic dance

Illustratie: Femke van Elferen

Kosmische dans

Jill Kramer Bryant

Go to Jill's blog by clicking here: http://wordpassion12.wix.com/jill-kramer


Ik hoor de klokken van de kathedraal luiden, de gelovigen tot gebed oproepend. Het geluid, dat ik zo goed herken, resoneert in mijn oren. Ik denk terug aan mijn lieve zuster die, jaren geleden, troost zocht om haar schuld en boete af te lossen.

Terwijl ik door het bos naar het meer wandel, ervaar ik de krachtige kleuren. De takken buigen als het ware met hun takken naar me toe alsof ze me welkom terug willen heten. De aarde voelt warm onder mijn voeten en de vogels zingen hun hemelse lied. U bent teruggekeerd vrouwe, zingen ze.

Als ik bij de oever aankom is het water vlak als spiegelglas, geen rimpeling noch beroering. De veerman wacht me op en als ik in de boot stap, buigt hij voor me. Zachtjes wordt de boot afgeduwd en ik sta vóór in de boeg. De nevels wervelen om me heen als sluiers van zijde. Ik moet sterk zijn. Ik weet dat ik het nog steeds kan en ik beloof trouw aan de Hemelse Moeder en hef mijn armen omhoog. De nevels beginnen zich op te lossen en andermaal kan ik mijn prachtige eiland Avalon in de verte zien opdoemen.

De zon schijnt en mijn geliefde Raven en Nimway wachten me op. Vreugdetranen stromen over hun wangen. Ik hoor het geluid van melancholieke tonen; de minstreel speelt nog steeds zijn treurige liederen, maar als hij merkt dat ik terug ben wordt zijn muziek levendig en heet hij mij welkom. Wanneer ik uit de boot ben gestapt omhelzen Raven, Nimway en ik elkaar zo stevig dat onze lichamen bijna worden fijngeknepen en opnieuw wandelen we gezamenlijk langs het overbekende pad.

Raven is nog steeds zichzelf. Haar donkere haar is opnieuw gegroeid nadat zij het, toen zij voor het eerst op het eiland was, had afgeschoren. Ze kan weer spreken en haar stem is prachtig en haar donkerbruine ogen glinsteren als oriëntaalse juwelen. Nimway is ook niet veranderd en is nog steeds de ware vrouwe van Avalon. Opgewonden vertelt ze hoe iedereen het maakt sinds ik vertrok. Het lijkt wel gisteren.

Niets in het huis is veranderd. De geuren zijn hetzelfde, het sterke aroma van bloemen en kruiden. De bard komt de trap af om me te begroeten en de vreugde in mij is zo intens dat ik denk dat ik uit elkaar zal barsten. Mijn vriend, mijn geliefde, mijn broeder, hij is dat allemaal.

Ik voel dat ik precies op tijd ben gekomen. Niettegenstaande het feit dat het bijna winterzonnewende is, lijkt alles zo groen. Er zijn kleuren en nieuwe tinten die ik me niet kan herinneren, en er is zoveel te doen. Een prachtige plant met witte doorschijnende bloemen, die de mensen later Kerst Ster zullen noemen, groeit overal in overvloed. Ik ga naar de bron om iedereen aan te roepen. Wederom welt de magie eruit op en het zilverachtige water verzendt de boodschappen naar heinde en verre.

De keren dat ik hier eerder was gebruikte ik mijn krachten vaak om teveel te manipuleren en ik bid tot de hemelse machten dat ik dit recht kan zetten. Met veel affectie denk ik terug aan mijn zoon en ik zou willen dat hij ook kwam zodat we vrede zullen kunnen sluiten.

Mijn oogmerken waren niet altijd puur en van goede wil, maar ook vaak misverstaan. Ik heb altijd mijn uiterste best gedaan om alles harmonieus te laten verlopen; ik begreep waarom dat zo belangrijk was. Liefde zou de kracht achter alle macht moeten zijn, maar gedurende vele eeuwen is dat niet het geval geweest. De macht werd te sterk en het werd steeds meer onmogelijk voor liefde om in het puurste licht te stralen.

Gedurende de volgende paar dagen hadden we het allemaal erg druk om het midwinterfeest voor te bereiden. Velen zouden komen. De grote zalen in het kasteel werden door ons versierd en de tuinen zagen er nooit mooier uit.

Als het donker wordt, licht er een enorme maan op aan het firmament met zijn bleke blauwe licht en de sterren hebben nog nooit zo helder geschenen. Als de gasten arriveren, zijn de tafels beladen met voedsel en drank en de gouden bokalen glinsteren in het maanlicht. Harmonie heerst onder ons allen en de engelen en het kleine volkje en de wezens van het woud zijn ook gekomen om onze tafels eer aan te doen.

De trompetten schetteren en onze Koning en Koningin der Elven arriveren in een kathedraal van hemels licht. Hun kosmische dans staat op het punt van beginnen en de Koning omsluit de hand van zijn Vrouwe. Hoewel hun lichamen elkander niet raken, bewegen zij zich rondom elkaar in een maalstroom van licht. Hun kledij is groen en zij dragen lichtende parels rondom hun hoofden. Terwijl zij zich bewegen kun je de rode en witte energieslangen zich tegen hun rug ineen zien strengelen. Iedereen is begeesterd door hun dans en wanneer de muziek sneller en sneller gaat,rijzen de gouden lichtende parels omhoog de lucht in en exploderen in de hemelen. De muziek en elke afzonderlijke toon dringt onze ziele binnen.

En als de muziek stopt vervliegt het licht van de vortex en ik realiseer mij dat wij allen de tijdlijnen van Avalon helen en mijn hart juicht van vreugde. Een klein konijn, in een met gouddraad bezette gerants outfit, huppelt naar de Koning. Hij draagt een zilveren schaal en zegt: Almachtige Koning Erik, u heeft mail….

Ik open mijn ogen en de woorden op de computer dansen op het scherm. We hebben ons werk gedaan, de tijdlijnen zijn geheeld en we zijn opnieuw met elkaar verbonden, in het hier en nu. De kracht van de Liefde was nog nooit zo sterk.

Vivienne