Written with Love Written Speciaal
 

foto: Wouter van der Kruit.

Het Mysterie van de Dauwdruppels

 

Maja Kluvers


Als ik op een prachtige zomermorgen de tuin inkijk, iets wat ik meestal als eerste doe als ik ’s-morgens beneden kom, zie ik dat het hele grasveld is bezaaid met dauwdruppels. Het lijkt wel een veld vol met echte parels en het doet me even denken aan een tableautje met diamanten bij de juwelier. Het ziet er zo geweldig mooi uit dat ik even een poosje nodig heb om in mezelf volledig stil te zijn en dit prachtige schouwspel te aanschouwen. Terwijl ik alles met een warm liefdesgevoel in me opneem, word ik me er opeens van bewust dat de tranen over mijn wangen biggelen. Waarom brengen deze parels een dusdanig gevoel bij mij naar boven dat de waterlanders gaan stromen? Ik blijf nog een poosje zo zitten, niet wetend wat te doen.

Maar dan opeens maakt de opkomende zon het tafereel totaal anders. Nog schitterender. Nog sprankelender.

Als de eerste gouden stralen over dit veld vol diamanten worden gedrapeerd met een liefdevolle fluwelen zachtheid, krijgen alle dauwdruppeltjes een eigen kleur. Ik veeg de tranen weg en zie prachtige kleuren, waaronder veel rood, groen en paars. Allemaal kleine edelsteentjes.

Even denk ik dat de plaats van waaruit ik kijk invloed heeft op de gereflecteerde kleuren, maar als ik op een andere plek dit prachtige schouwspel waarneem blijkt dat de kleuren niet veranderen. En terwijl ik me nog steeds afvraag of ik wel goed gekeken heb, komt er een merel aanvliegen die temidden van deze dauwdruppels neerstrijkt.

Ik zie dat hij van een aantal grassprietjes een druppeltje neemt. Hij blijkt steeds voor de druppels te kiezen die het rood reflecteren. Is dit echt?

Ik besluit de natuurwezens te vragen of ik informatie mag ontvangen over dit bijzondere schouwspel.

Als eerste ontvang ik het volgende antwoord: "Je ogen hebben het goed gezien.
Iedere druppel is een universum op zich en geeft elk grassprietje precies díe energie die het nodig heeft. Daarom ook de verschillende kleuren die jullie alleen kunnen waarnemen wanneer het zonlicht erop valt. Daarom ook koos de merel precies die druppels met de energie die hij nodig had."

Wat een prachtig bericht.

Maar dan komt mijn verdrietige gevoel in alle hevigheid terug en opeens weet ik HET. Het veld vol met deze druppels doet me denken aan de vele tranen die gevloeid hebben op mijn weg naar onvoorwaardelijke liefde. Ik haal diep adem en op het moment dat het verdriet een beetje wegebt krijg ik de volgende boodschap:

"Lief Lichtkind van Moeder Aarde. Huil niet langer. Je verdriet is voorbij. Zie je tranen als dit prachtige spektakel van dauwdruppels. Ze zijn niet vergeefs gevloeid. Je hebt je tranen productief gemaakt Ze zijn niet weggevloeid in een grote leegte. Ze zijn geworden als edelstenen in je hart in de kleuren van de regenboog. Dit schouwspel wat je nu mag aanschouwen is het geschenk van de natuur om je te laten zien dat alles één is en dat alles gebeurt met een reden om je te helpen verder te gaan op het pad van de liefde. ONVOORWAARDELIJKE LIEFDE."

Hier ben ik even stil van.

Ik bedank de natuur voor haar prachtige gift.

Liefde, licht en vrede,

Maja.