Written with Love Written Speciaal
 

foto's: Wouter van der Kruit.

Deshney

of: het loslaten van angst

 

 

Maja Kluvers


Lieve lezers, terwijl ik dit stuk zit te typen zit Deshney naast me op haar kleedje. Is er iets dat haar zegt dat dit over haar gaat? Wil ze me helpen?

Omdat het ons voor Suusje gezellig leek om gezelschap van een andere poes te hebben besluiten we om nog een poes bij ons in huis te nemen. Via een advertentie komen we terecht in Emmen. Er zijn vele volwassen en jonge poesjes aanwezig en we komen ogen en handen te kort. Dan valt mijn oog op een heel klein zandkleurig poesje van ongeveer drie maanden oud. Ze heeft prachtige grote bruine ogen (ik zeg altijd zo groot als kwartjes) en haar haren reiken bijna op de grond. Als ze loopt is het net een vliegend tapijtje.

Ik kan mijn ogen niet van haar afhouden en voel dat ook zij zich zeer tot mij voelt aangetrokken en dat we maatjes zullen worden. Ik laat de eigenares weten dat ik Deshney graag zou willen kopen. Eigenlijk zijn ze er niet zeker van of ze haar kwijt willen, ook al omdat ze er zo bijzonder uitziet, maar ook omdat ze al vanaf haar geboorte een beetje een zorgenkindje is geweest. Haar moeder kon, of wilde haar niet verzorgen. Ze was al erg oud en niemand begreep dat ze nog een jong zou krijgen. Toeval? En uitgerekend deze, onverwacht geboren, poes komt mij misschien wel helpen oude angsten los te laten.

Als alles is geregeld kunnen we haar meenemen en kan ze in het poezenmandje op de achterbank van de auto. Al direct blijkt dat ze het graag anders wil. Ze wil niet in het mandje opgesloten zitten, maar gewoon op schoot. Zo gaat ze de hele weg mee naar huis, rustig genietend van de reis. We krijgen nog de boodschap mee dat het een echte ‘huispoes’ is.

Dan volgt een periode van wennen en elkaar tolereren tussen haar en Suusje, maar na een week zijn ze onafscheidelijk.

Wel geeft Deshney altijd het gevoel een beetje achter te blijven in haar ontwikkeling en ze eet eigenlijk net genoeg om naar ons idee in leven te blijven.

Haar karakter is opzienbarend. Bij haar is alles goed en ze heeft nog nooit een negatief signaal afgegeven in de vorm van bijten, krabben of een dikke staart
Wat is dit voor een poes? Met haar grote ogen en een snor van wel meer dan tien centimeter lengte waar zelfs de dierenarts, als we daar zijn voor een inenting, steeds weer verbaasd over is.

Naarmate ze ouder wordt krijgen haar ogen een andere kleur en veranderen van bruin in ‘goudachtig’.

Op een nacht krijg ik een droom/boodschap, waarin ik mezelf met Deshney ‘onderweg’ zie en na een bepaalde afstand/lange weg zie ik haar in een donkere opening in de grond verdwijnen. Een opening, waar omheen bewustzijnsvormen zitten die ik niet ken in deze aardse realiteit. Pas als ik wakker word dringt het tot mij door dat we samen onderweg zijn met betrekking tot mijn en haar ontwikkeling en als het is afgerond ze mij door de poort die ik heb ‘gezien’ weer zal verlaten naar daar waarvan ze gekomen is.

Dan schiet ik in mijn angst en loop dagen te huilen omdat ik denk dat het op heel korte termijn zal geschieden en ik vind het zo moeilijk om haar al los te laten. Na een periode van veel huilen dringt het tot mij door dat ik al te veel in de ‘toekomst’ leef en te weinig in het NU. En al angst-en verdrietgevoelens uitzendt die nog helemaal niet aan de orde zijn.

Waarom ben ik al verdrietig voor iets dat nog helemaal niet aan de orde is?
Bovendien merk ik dat, ook voor Deshney, deze gevoelens van mij van een soort afscheid, een bepaalde negatieve uitwerking hebben en ze ziet er een beetje neerslachtig uit. Ze kijkt me vaak aan met een blik van: “waar maak je je toch druk om? Ik ben er immers nog!” Op deze manier creëren we vaker, door angstgevoelens op te roepen voor dingen die er nog niet zijn of mogelijk niet eens gaan gebeuren, energie met een negatieve uitstraling! Alles om ons heen resoneert dan mee op deze trilling van angst!

Hier ga ik eens even goed over nadenken. Terwijl ik tegelijkertijd mijn angstgevoelens, om haar te verliezen, opzij probeer te zetten en te genieten van HET MOMENT. Want ze is er immers nog!!

Was mijn inzicht onjuist over het feit dat alleen Suusje me hielp in mijn ontwikkeling? Waarom zag Deshney er altijd een beetje ‘verpietert’ uit, terwijl ze toch gezond is?

Het eerste jaar na het afscheid van Suusje is ook voor Deshney niet gemakkelijk. Ze ‘lijkt’ vaak op zoek te zijn en staat ook regelmatig te roepen. Maar het lijkt toch dat het ook met haar steeds een beetje beter gaat. Ze gaat meer eten en haar vacht wordt steeds mooier.

Dan komt een jaar van een enorm zwaar stuk in mijn eigen ontwikkeling en opeens valt het me op dat Deshney, die eigenlijk altijd op schoot wil zitten, steeds maar weer in de kamer onder een klein vierkant tafeltje ligt. Ze komt er eigenlijk alleen onder vandaan om te eten en een enkele keer om op schoot te zitten.

Wat is de betekenis hiervan?

In deze periode praat ik veel met haar over mijn gevoelens. Het voelt haast als een gesprekspartner. Maar wat nog veel belangrijker is, het voelt ook alsof ze me begrijpt en me wil zeggen me geen zorgen te maken.

Naarmate de tijd voorschrijdt begint het besef door te dringen dat het voor haar toch veel leuker zou zijn om ook naar buiten te kunnen. Maar wat houdt me tegen?
Allerlei angsten komen naar boven; angst om haar te verliezen? (Er is al eens een poes van ons onder een auto gekomen) Angst dat ze op haar leeftijd nog jongen zou kunnen krijgen, terwijl ze niet gesteriliseerd kon worden?

Angst, angst, angst!

Ik vraag me af waarom ik nu ineens al die angsten in ogenschouw neem, er nu pas naar durf te kijken. Komen ze nu pas echt bovendrijven en zijn ze altijd onderdrukt?
Want het schijnt dat wij als mens erg goed zijn in het onderdrukken en het niet uiten van onze angsten.

Gaat dat zo met onze angsten?

En waar komen ze vandaan?

Als we jong zijn hebben we ze immers nog niet, dan ziet de hele wereld er nog zo rooskleurig uit. Creëren we door onze angsten een wereld om ons heen die ogenschijnlijke zekerheden bevat maar die juist door onze angsten vertroebeld is?
Als we jong zijn hebben we ze immers nog niet,

En wat gebeurt er met je als je deze angsten onder ogen ziet, ze probeert los te laten en ze dan te transformeren in liefde en vertrouwen te hebben in datgene wat er op je pad komt, zonder die zogenaamde zekerheden waarvan we denken dat we daar niet zonder kunnen?

Deshney helpt me vertrouwen te hebben in onvoorwaardelijk liefde. Tijdens onze gesprekken beloof ik haar dat ze in het voorjaar naar buiten kan.

Als in het voorjaar de tuin klaar is gaat Deshney voor het eerst naar buiten en terwijl ik haar zo zie lopen op haar ontdekkingstocht overvalt me het verdrietige gevoel dat mijn angst haar heeft meegesleurd in een leven van binnenshuis blijven, opgesloten te zijn. Steeds kijk ik waar ze is en maak toch af en toe even contact in de hoop dat ze niet te ver weggaat. Maar ze blijft in de buurt en gaat bij alle waterbakjes langs om te drinken.

Voor het eerst ziet ze een kikker en ook de vogels schijnen nog niet echt bang voor haar te zijn want ze blijven gewoon doorzingen terwijl de vogels anders tijdig hun alarmkreet laten horen. Blijkbaar zendt Deshney geen jachtsignalen uit en alles gaat zijn gangetje.

Als ik haar vraag thuis te komen omdat ik weg moet of voor een andere reden waarvoor ik haar toch nog niet voor een langere periode van mijn afwezigheid alleen buiten durf te laten, komt ze direct aanlopen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Eigenlijk heb ik het gevoel dat ik tegen haar praat als tegen een mens want ze reageert ogenblikkelijk en komt eraan lopen met een blik in haar ogen van: "Zie je wel, je hoeft je geen zorgen te maken".

Wat wil ze me hiermee vertellen?

Dat ik gerust mijn angsten om haar los kan laten? Dat ik door de liefde toe te laten een mooiere realiteit zowel voor haar als voor me zelf creëer? En dat het ook geldt voor andere angsten? Dat het goed is je angsten te aanschouwen en er iets mee te doen? Beter dan ze te onderdrukken, iets wat we zo gauw doen en dan denken dat het er niet meer is. Vroeg of laat komen deze angsten en weggestopte gevoelens toch weer bovendrijven en vragen om getransformeerd te worden in Liefde. En dat er in feite geen zekerheden bestaan?

Ik merk dat ik, ook als Deshney in de tuin is, steeds meer kan loslaten

En zo heb ik ontdekt dat Deshney me o.a. helpt bij het loslaten van angsten en zogenaamde zekerheden, iets waaraan ik zelf erg moet wennen, maar het is een begin en een heel mooi en liefdevol begin in een volgende periode van het samengaan op onze weg van haar en mij. Want ze helpt me nog met veel meer. Misschien daarover een andere keer. En ineens komt er een liedje in mijn hoofd: Wij zijn samen onderweg…

LIEVE DESHNEY, DANK JE VOOR JE HULP EN EEN DIKKE KUS OP JE VOORHOOFD. Ik ben zo blij dat je nog steeds bij me bent en dat we samen onderweg zijn...