O'Reilly view

Dromen van een tegenvoeter

Down under dreaming

 

door/by Jill Kramer-Bryant

 

Go to Jill's blog by clicking here: http://wordpassion12.wix.com/jill-kramer

 

DROMEN VAN EEN TEGENVOETER

Mijn hele leven droom ik er al van om een reis naar Australië te maken. Toen vorig jaar iemand in mijn familie besloot om daarheen te emigreren en mijn dochter aangekondigde dat zij haar studie in Australië wilde voortzetten, begon mijn droom werkelijkheid te worden.

In de zomer van 2009 was het echt zover en is deze droom bewaarheid geworden. Onderstaande alinea’s zijn geschreven om een kleine impressie te geven van de grootte, de kleuren, geluiden, en de energieën van dit enorme continent, dat zich ondersteboven ten opzichte van ons op het zuidelijk halfrond bevindt en tevens over mijn vakantie aldaar.

KAMPVUUR IN DE AUSTRALISCHE OUTBACK

Vandaag rijd ik enkele honderden kilometers door de bush. Op dit soort wegen kom je zelden andere auto’s tegen, behalve dan de gigantische ’road trains’ die meer dan 65 meter lang zijn en zich met grote snelheid door de Australische outback haasten. Ik was gewaarschuwd dat als je er een ziet, je maar beter snel van de weg af kunt gaan en stoppen; zij doen dat namelijk niet. Door de wolken rode stof in de lucht weet je dat er een aankomt, en terwijl je aan de kant van de weg zit te wachten, voel je de rukwinden tegen je auto blazen als zij voorbij razen.

De reden voor mijn bezoek aan de outback was om de Lava Tunnels van Undara te bezoeken in het gelijknamige nationale park. Undara is meer dan 190.000 jaar oud en deze unieke tunnels zijn door de lavastromen veroorzaakt. De vulkanen lopen in  een lange lijn, die te zien zijn op Google Earth. De naam Undara betekent ‘Lange Weg’. Het is allemaal heel bijzonder en zeer zeker de moeite waard om te bezoeken. Ik logeer in het nationale park zelf en dat is op zichzelf al een ervaring.  Je hebt hier geen wekker nodig want om 06.15 uur maken de Kookaburra vogels je met hun lachgeluiden vanuit de bomen wakker.  

Ontbijt wordt geserveerd bij de ‘bush’ kampvuren; koffie, thee en water bruisen boven de vlammen. Om spek, eieren en brood boven een open vuur te koken is een hele speciale ervaring en ik kan je zeggen dat het super lekker smaakt in de fraaie  buitenlucht van de vroege ochtend in de bushlands, met af en toe een kangoeroe die voorbij springt, terwijl je bord staat te balanceren op een boomstam. 

Na de activiteiten overdag, wandelen in het gebied, of het bezoeken van de lava tunnels, wordt het aan het einde van de dag plotseling donker. Tijd om de barbecues aan te steken en iedereen te verzamelen voor het eten.  Daarna is er een kampvuur voor alle gasten en de Savannah Gidsen vertellen verhalen over de locale dieren, zingen liedjes en vertellen over hun leven in de outback. De sterren aan de nachtelijke hemel van het zuidelijk halfrond zijn natuurlijk anders dan in Europa en branden fel in het pikdonker van de outback hemel. De kampvuur knispert en knaspert en ik hoor de geluiden van allerlei nachtinsecten in de struiken en word emotioneel als iedereen rondom het kampvuur de armen om elkaar slaat en wij het welbekende lied zingen Waltzing Matilda.  Het maakt niet uit hoe oud je bent, waar je vandaan komt, iedereen kent de woorden van deze song dat inmiddels bijna het volkslied van Australië is geworden.

 O’REILLYS REGENWOUD RETREAT

Ik vertrek van de glinsterende glamour van de Gold Coast, de hoge gebouwen en het Surfers Paradise en rijd omhoog richting het zogenoemde Hinterland.  Hoe hoger je komt in de bergen, des te stiller en steiler wordt de weg. Na de vallei bij Canungra rechtdoor, dan omhoog naar O’Reilly’s Rainforest Retreat. De wegen zijn smal met op de meeste plaatsen slechts één rijbaan met sterk hellende afgronden die vaak enkele honderden meters de diepte in reiken. Sommige plekken zijn zo donker en begroeid met hoge bomen dat het is moeilijk is de weg te blijven volgen.  Het navigatiesysteem is ermee gestopt en ik ben bijna op het punt gekomen waar ik denk: Paniek!

Maar redding is nabij wanneer ik ineens een mini bord aan een boom vastgespijkerd zie– ‘O’Reilly Rainforest Retreat 32 km en een pijl omhoog.’ Iemand die houdt van de 8baan ritten in bv. de Efteling zou deze weg prachtig en spannend  vinden, met haarspeld bochten en onverwacht prachtige panorama’s over bergen en boomtoppen. Ineens is er een open stuk in het begroeiing en zie ik het grote huis voor mij opdoemen; tevens het einde van de weg. O’Reilly’s is een familiebedrijf.  

De eerste generatie O’Reilly’s heeft deze berg indertijd gekocht en is met hakbijl en met paard en wagen omhoog getrokken om op de bergtop een huis (het huidige gastenverblijf) te bouwen. Door de jaren heen hebben opvolgende generaties het verder uitgebouwd en het tot een ‘regenwoud verblijf’ gemaakt met veel faciliteiten, activiteiten, geweldige wandelroutes voor energieke mensen die toch weg willen voor een kort of lang verblijf in de rust en de natuur, weg van de beslommeringen van het dagelijkse leven. Mijn ‘hoogstaande’ bergvilla is helemaal super. Het is  een Eco villa, met alle moderne voorzieningen en zelfs een Jacuzzi op het balkom. De buitenverblijven zijn nieuw, omdat het oorspronkelijke gasthuis, op zichzelf best groot, verbouwd is om meer ruimte te bieden aan het groeiende aantal gasten. Het adembenemende uitzicht over de bergen en de toppen vanaf mijn balkon is onovertroffen De kleuren veranderen onophoudelijk, van mistige blauwtinten in de vroege ochtend, tot de oranje en goud nuances van  de avond en zonsondergang.

Het ontbijt wordt in het gasthuis geserveerd, wat een hele steile wandeling vergt (mijn beweging voor vandaag!), waar leden van de familie nog steeds helpen met de dagelijkse activiteiten, onder meer met het roosteren van je brood voor het ontbijt.  Hier ontmoet ik Opa O’Reilly; 6ste generatie vertelt hij vol trots. Hij is een zeer charmante man en wij raken in een gezellig gesprek. Ondanks het feit dat ik hem meerdere malen vertel dat mijn naam Jill is, blijft hij mij onveranderlijk aanspreken met Mary. Hij is ervan overtuigd dat wij elkaar eerder hebben ontmoet en als ik later vertrek zwaait hij heel enthousiast en zegt: “nou vaarwel Mary, tot de volgende keer.” Het geeft mij een goed, vertrouwd gevoel en met een brede lach op mijn gezicht begin ik aan de terugreis door de bergen naar beneden.

WALVISBAAI

Het is niet helemaal toevallig dat ik tijdens het walvissen seizoen in Australië ben.  Het is de tijd dat de zwangere wijfjes van Antarctica naar de warmere wateren van de Stille Oceaan reizen, om hun kalveren te baren. Hen te ontmoeten staat hoog bovenaan op mijn verlanglijst van activiteiten die ik tijdens mijn vakantie graag zou willen ondernemen. Tijdens verschillende boottochten langs de kust heb ik ooit in de verte af en toe walvissen kunnen spotten. Ineens zie je dan een fontein, noodzakelijk om te ademen,  vanuit een spuitgat omhoog komen. Het is puur een kwestie van op de juiste plaats, de juiste tijd, en met je ogen in de juiste richting te kijken om een glimp te kunnen  ontwaren van deze grootse wezens. Maar tijdens het verblijf in Hervey Bay, toch hèt centrum voor walvisspot-tochten, is er helaas geen tijd om mee te gaan.  Ik ben teleurgesteld dat het aan m’n neus voorbijgaat; dat dacht ik tenminste.

De laatste week van mijn vakantie is in Manly, de noordelijke stranden van Sydney, en op een ochtend, terwijl ik in de warme zon van mijn ontbijt geniet (officieel is het wintertijd hier), zie ik ineens een spuitgat van een walvis en het ziet er naar uit dat er een walvis in de baai van Manly is terechtgekomen. Ik pluk mijn fototoestel van tafel en sluit me aan bij alle andere mensen op de boulevard, die natuurlijk ook iets hebben gezien.

Eén van de leukste aspecten en karakteristieken van het Australische volk is hun eenheid met natuur van hun prachtige land. Dat komt hier geestdriftig tot uitdrukking.

Iedereen houdt halt, mensen komen uit hun huizen en appartementen. Restaurants lopen leeg, mensen die onderweg zijn naar hun werk stoppen, auto’s worden geparkeerd en mensen stappen uit. Bussen blijven staan bij de halte, kinderen op weg naar school houden stil en intussen is er een grote groep mensen op de boulevard aangekomen. Iedereen tuurt naar de zee en moeder walvis is daar in de baai, vlak bij de kust waar zij voor ons toeschouwers haar kalf ter wereld brengt. Wij worden getrakteerd op een fraaie aanblik omdat het dier enigszins nerveus heen en weer zwemt, vinnen en staart uit het water en haar baby vlakbij met een nog slappe startvin. Beide blijven de hele ochtend heen en weer zwemmen en inmiddels zijn er helikopters in de lucht, het nieuws is ‘breaking’ en iedereen geniet met volle teugen van dit prachtige moment.

Je raadt het niet, maar het kalfje wordt de volgende ochtend in de kranten ‘Sydney’  genoemd. Het is heel bijzonder dat een walvis zo vlakbij de kust komt, nooit eerder in Manly, en ik was erbij en heb het allemaal met mijn eigen ogen kunnen zien. Zoals je ziet, als je iets heel vurig wenst is er altijd wel iemand die je hoort!

 ZONS-OP-GANG, ELKE OCHTEND     

Toen ik nog kind was, kwam Rolf Harris, een Australische zanger, naar Engeland. Hij  werd heel bekend, niet alleen vanwege de enorme schilderijen die hij met een grote kluskwast in één hoofdkleur op de muren kalkte. Maar ook om de Australische liedjes die hij ons leerde. Eén ervan was Sun-a-rise Every Morning en praktisch iedereen kende toen de woorden. 
Zonsop- en ondergang zijn heel bijzonder in Australië. Ik denk dat dit komt door het feit dat er weinig morgenrood of schemering is. Het is alsof licht of donker, de zon, het ’s-avonds met een sneltreinvaart genoeg vindt, om daarmee te zeggen: ‘o.k., het is genoeg, ik ga ergens anders heen op deze aardbol.’

Bijna elke ochtend ben ik vroeg opgestaan om de zonsopgang te vieren en er zijn geen twee dezelfde. Natuurlijk heb ik honderden foto’s gemaakt, want elk moment ziet er weer anders uit. Australiërs gaan ook vroeg naar bed en staan vroeg op, om maximaal van elke dag te kunnen genieten.  Om 6 uur ‘s-ochtends is het druk, mensen zijn wakker, onderweg en klaar voor het begin van een nieuwe dag. De eerste stralen op de horizon zijn intens en veranderen snel van kleur en vibratie, soms allerlei tinten geel, soms zilver, soms goud en als er wat wolken zijn aan de horizon, verlichten de stralen de wolken op een hele aparte manier en komen er heel mooie momenten om te fotograferen. In slechts enkele minuten schiet de zon uit zijn bed, om alle bewoners van dit continent te voorzien van licht en warmte.

MAGISCHE MAANSOPGANG    

Bijna iedere dag heb ik de ‘lichte’ maan gezien overdag en ik denk dat veel mensen dit, als het mooi weer is en het lucht helder, ook hebben gezien. Later in de avonduren en het donker schijnt de maan met haar zachte stralen over ons heen.
Op een avond, weer in Manly, zie ik een oranje gloed aan de horizon. Mijn eerste gedachte is dat er misschien een schip in brand staat, en onderweg is naar hulp in de haven van Sydney, maar er is geen beweging te zien. De nacht is uiterst helder en ineens voel ik dat er iets bijzonders gaande is. Deze grote bal van oranje vuur begint op te rijzen vanaf de horizon en ik probeer een paar foto’s te maken. Is dit de maan? Een maansopgang?

Is dit iets wat vaker voorkomt op deze plek?  Ik heb geen idee en geen antwoorden maar ik weet zeker dat ik iets aparts heb gezien. Het is fantastisch.

Is dit misschien de komst van de twee manen waar zoveel mensen praten en over schrijven? Is dit de toekomst? Zou onze planeet Aarde inderdaad twee manen hebben als wij naar de volgende dimensie gaan?

GRACIEUZE DOLFIJNEN  

Onderweg terug op een boot van Fraser Island, het grootste zandeiland ter wereld waarop regenwoud groeit, naar het vasteland. Op een goed moment schakelt de kapitein plotseling de motoren uit omdat er dolfijnen zijn gespot. In de heldere  warme turkooizen wateren van het Stille Oceaan komen dolfijnen om met de boten te spelen. Het maakt niet uit of het nu een zeilboot is of een snelle catamaran. Iedereen bevindt zich op het dek en een grote groep dolfijnen zwemt vlakbij en rondom onze boot. Hun gracieuze lichamen bewegen zo snel dat het onmogelijk is om ze te fotograferen of te filmen. Het zijn er veel en zij maken er een sport van om ons te amuseren met hun geluiden en grote big smiles!
Door hun manier van doen stellen zij iedereen op hun gemak en ik herinner mij levendig de drie keren dat ik op Curaçao op de Nederlandse Antillen in het Sea Aquarium met dolfijnen heb gezwommen. Dat waren fantastische ervaringen en als je ooit de kans krijgt, pak die dan met beide handen, want dolfijnen zijn buitengewoon bijzondere wezens. Heel erg sociaal en ze zijn er voor in om met je te spelen als je ze tegemoet komt in het water, hùn element. Hun gevoel is heel sterk ontwikkeld en ze zijn dan in complete harmonie met jou en willen je graag liefdevol bijstaan op je levensreis. Ze zijn super intelligent, vol levenslust en komen graag uit het water om oogcontact met je te maken. Het is werkelijk een heel speciaal moment als je elkaar in de ogen kijkt.

Hoe dan ook, terug naar de wilde dolfijnen van Australië. Deze hier zwemmen in diepe wateren over de oceanen van de wereld maar ze zijn net zo tam en vriendelijk als die op Curaçao. Wat een geweldig moment, iedereen geniet, geen mens die zegt dat wij verder moeten om op tijd terug te zijn in de  haven. Zelfs het kapitein neemt de tijd voor de beste ´meet and greet´ter wereld.

DE GEWELDIGE WHITSUNDAY EILANDEN EN WHITEHAVEN

Als ik in Airlie Beach arriveer, halverwege de oostelijk kust van Australia, bevind ik mij vlakbij de Whitsunday Eilanden. Er bevinden zich vierenzeventig eilanden in deze archipel, puur natuur en onbewoond en een absolute ´moet je geweest zijn´voor diegenen die van zeilen houden.

Mijn reis begint in Shute Harbour en gaat eerst per snelle catamaran naar het  Daydream Eiland (wel een wat dagdromerige naam voor een eiland!), waar sommige passagiers af of opstappen, vervolgens richting Hamilton Eiland voor een ochtend in het gezelschap van de ´rich and famous.´Je vindt hier onwijs exclusieve huizen en appartementen, de meesten bezitten zelfs een eigen landingsplaats voor de helikopter, terwijl jachten in de grootte van huizen, in de haven liggen aangemeerd. Een klein busje brengt je rondom het eiland, dat ook een vliegveld blijkt te hebben, waar vliegtuigen van Jet Star (dochter van Qantas) regelmatig landen. 

Elk hotel en appartementencomplex heeft gratis golfkarren voor hun gasten, die overal rondrijden, wat bijna elektrische files op het eiland tot gevolg heeft.

Na een kijkje in de luxe winkels, wordt aan boord een heerlijke BBQ lunch geserveerd. We zijn onderweg naar Whitehaven Beach, een strand waarvan wordt gezegd het mooiste strand ter wereld te zijn. We varen snel tussen de eilanden door en ineens is daar Whitehaven Beach, zeven km lang en adembenemend. De  catamaran gooit het anker uit en wij worden naar het strand gebracht met een kleine rib boot van waaruit je zo in het warme turkooizen zeewater stapt. Het water is zo helder dat je een regenboog van kleuren van alle vissen die daar zwemmen voorbij kunt zien komen. Snorkel noch duikspullen zijn overbodig. Alles is met het blote oog waar te nemen, maar dan gefilterd door je zonnebril.
Het zand op het strand is niet letterlijk zand, maar 99% puur wit silicaat, d.w.z. fijngemalen kwartskristal. Het is zo delicaat dat het bijna poedersuiker lijkt, glimmend in de zon. Dit is hemel op aarde en ik ben hier de hele middag. Behalve de passagiers van de boot zijn er slechts enkele anderen uit boten die daar ook voor anker liggen. Dit eiland is een ´World Heritage site,´een beschermd eiland waar mensen slechts tussen zonsop- en ondergang mogen komen, terwijl het niet is toegestaan om vanaf het strand de begroeiing in te lopen. Er zijn geen hotels, geen appartementen, geen restaurants, alleen puur natuur. Dit is paradijs op aarde en ik heb heerlijk gezwommen en daarna lekker in de zon gelegen. Aan je huid voelt het silicaat uiterst fijn aan; het fascineert mij, ik wrijf het de hele middag door mijn vingers. Wat een ervaring en ook nu nog vind ik overal silicaat.

KLETSEN MET DE BEWONERS

In Manly verblijf ik een hele week. Dat is mijn langste verblijf ooit tijdens deze vakantie, waarin ik meer dan veertien keer ben verkast en niet minder dan 5500 km  heb gereden langs de oostelijke kust van Australië. Van stranden naar regenwouden, de outback, steden, eilanden en nu vlakbij Sydney. Nu kan ik eindelijk mijn koffer uitpakken en een hele week genieten ligt in het verschiet.

Zoals ik eerder heb gezegd, begint elke dag vroeg voor de Australische bewoners, zij willen het maximum uit hun dag halen en genieten van elk moment tot zonsondergang.

Elke ochtend heeft mijn zoon surfles. Dan haal ik mijn kopje koffie en koekje en ga op een van de banken langs Manly Corso zitten om naar hem en naar zijn vooruitgang te kijken. En natuurlijk ook om te zien of alles wel goed met hem gaat in en om deze grote golven.

Op een bankje zitten is de beste manier om snel nieuwe vrienden te maken, en te kletsen met de inwoners van Manly die graag hun levensverhaal willen vertellen. Waar zij zijn geboren, hoeveel generaties van hun familie wel of niet in Australia wonen, of zij ooit naar andere landen zijn gereisd, of zij ooit in Engeland zijn geweest en binnen een paar dagen maak ik deel uit van deze gemeenschap. Elke dag is er wel iemand die mij ziet, stopt om met mij te kletsen, met mij koffie te drinken en geïnteresseerd zijn in elkaars verhaal. Er is geen haast, zij nemen de tijd om je werkelijk te leren kennen, zorgen ervoor dat jij ook kennis met hèn maakt. Kortom, een zeer sociaal volk.

Na de sensatie in Manly over de geboorte van het walviskalf, wil iedereen graag weten of ik het toevallig ook heb gezien. Het is een onderwerp voor eindeloze gesprekken.

Tegen het einde van de week zwaaien de mensen naar mij, zeggen hallo, zij weten zelfs mijn naam en zeggen hoe jammer het is dat ik binnenkort terug moet naar Nederland. Tot nu toe heb ik geen tijd besteed aan mijn terugreis, maar ineens realiseer ik me dat ik niet naar huis wil. Ik houd van dit soort levenswijze, net zoals de Australiërs, maar de vertrekdatum gloort onvermijdelijk aan de horizon, een vliegtuig wacht op mij en verwacht dat ik wel degelijk meega.
Het lood zinkt me in de schoenen….

KLEUREN, ENERGIEËN EN VIBRATIES

Eén van de meeste spectaculaire dingen van Australia is zijn diversiteit. Het is een enorm continent en mensen die er nooit zijn geweest hebben geen idee hoe groot. Er is iets voor iedereen; kilometers kustlijn, regenwouden, bergen, valleien, de outback,  woestijn, verschillende territoria, diverse klimaten, heet en koud, de regen en het droge seizoen, kraakhelder warm zeewater, the Great Barrier Reef wat één van de mooiste plekken ter wereld is, vogels, bloemen, bomen, het bijzondere dierenrijk van Australië, kangoeroes, wallabies, slangen, spinnen, krokodillen, vlinders, wat je ook bedenkt, alles is aanwezig.

De kleuren van Australië geven je het onmiskenbare gevoel dat de aarde energie geeft, van de rode aarde in de outback tot het lichte mistige violette van de bergen. Elke kleur, elke tint, het hele spectrum van de regenboog is aanwezig en dan ook nog in overvloed.

Australië vibreert haar verschillende tonen en geluiden, met haar rijke geschiedenis en haar oorsprong in de Aboriginal volkstammen, mensen die volledig leven en één zijn met het natuur, in de natuur en voor de natuur.
Australië is enorm trots op haar ecosysteem en men beschermt het met kracht. Strenge controle aan alle grenzen zorgt ervoor dat bezoekers geen ‘verkeerde’ stoffen, die misschien hun gewassen zouden kunnen infecteren of kapot maken, in dit land in kunnen voeren.

Er zijn strenge regels voor wie wil binnenkomen, hoe lang je mag blijven en terwijl sommigen dit misschien oneerlijk vinden, is het toch de beste manier om zo met dit soort dingen om te gaan. En misschien denken anderen wel dat het allemaal veel beter is geregeld dan in Europa. Als je naar Australia wilt moet je iets hebben om bij aan te sluiten. Ofwel kom je als toerist op vakantie, dan wel als student die graag een  studie wilt volgen, of mensen met vakkennis om te komen werken; het is een geweldig land en als je aan één van die criteria voldoet, verwelkomt het je graag.
Al met al was dit een droom die werkelijkheid werd, een levenservaring! Wanneer mag ik a.u.b. terugkomen?
juli/augustus 2009

terug

DOWN UNDER DREAMING

 All my life I have dreamt of journeying to Australia.  Last year when my sister emigrated there and my daughter announced that she wanted to continue her studies in Australia, suddenly a life-long dream started to become reality.
In the summer of 2009 I visited Australia and these short paragraphs are written to give just a little impression about the size, colours, sounds and energies of this amazing continent, way down under in the southern hemisphere and my holiday there.

CAMPFIRES IN THE AUSTRALIAN OUTBACK

Having driven several hundred kilometers, through complete bush land, where its quite a rare occasion to meet another vehicle along the road, except for the enormous road trains, which are more than 65 meters long and drive at great speed through the Australian outback.  I had been warned when you see one; get off the road quickly and stop, as they don’t!  You know when one is coming from the clouds of red dust, which suddenly appear, and whilst you are stopped along the roadside the side winds, which buffet your car as they pass you.

My trip to the Australian outback was to visit the Lava Tunnels at Undara and they are situated in the national park.  164 volcanic eruptions took place in Undara more than 190.000 years ago, and these unique lava tunnels were created by the lava flow.  These volcanoes actually run in a long line, which is even visible from Google Earth and the name Undara means the “Long Way”.  They are quite spectacular and well worth the visit. My stay was in the national park itself and it was quite a special experience.  You don’t need an alarm clock in the morning, as at exactly 06.15 hrs the local kookaburras’ wake you up to the new day with their extremely loud laughing sounds in the trees.  Breakfast was served in the bush and campfires were lit and hot water, coffee and tea were bubbling away over the flames.  Cooking bacon, eggs and toast over the other campfire is quite an experience and it tastes so good in the open, fresh air of the early morning, in the bush lands, with the occasional kangaroo bouncing past as you balance your plate on a tree stump.  After the day’s activities, either walking in the area or visiting the tunnels, darkness descends very quickly in the outback, and soon the lights of the restaurant are on, the barbeques lit and everyone arrives for their evening meal.  After this there is a campfire for the guests where the Savannah Guides tell stories (yarns) about local wildlife, sing songs or tell about life in the outback. 

The stars at night in the southern hemisphere are not only quite different from the ones we usually see here in Europe.  They are amazing, burning brightly in the pitch blackness of the skies there and as the fire is crackling away and the night sounds of all the insects in the bush, I felt a rush or emotion when everyone sang the well-known song “Waltzing Matilda” and absolutely everyone there links arms and joins in, no matter what age, where you are from, as everyone seems to know the words to this song which has more or less become Australia’s national anthem over the years.

O’REILLYS RAINFOREST RETREAT

Having left the glitzy glamour and high-rise of the Gold Coast and Surfers Paradise, I drove on and up and into the Hinterland.   The roads become much quieter and they ascend steeply up the mountains.  Going through the valley of Canungra and ever upwards and onwards on the way to O’Reilly Rainforest Retreat.  The roads are extremely steep and narrow and in most places single lane, with sheer drops down of several hundreds of meters.  Some places are so dark and dense; it’s hard to see, with the shafts of sunlight pouring through the trees.  The navigation system has lost its way and I am just about at the stage where I think panic! I have gone wrong, when I suddenly see a small wooden sign, pinned on a tree:  O’Reilly’s Plateau 32 km and an arrow pointing upwards.  Anyone who loves the thrills of roller-coaster rides, would love this journey, hairpin bends and every now and again the most beautiful views over the mountain ranges.  Suddenly there is a clearing and I can see the guesthouse ahead. 

O’Reilly’s is a family concern where the first generation O’Reilly bought a mountain and proceeded to literally chop his way up the mountain side with an axe and horse and cart and settle in the house on the top.  Through the years next generations of the family have built and developed this more and more until its has now become a rainforest retreat, with hives of activities and splendid walking tracks for the energetic people who want a break in the peace and quiet, a retreat from their daily lives.  My mountain villa is amazing, a completely ecological villa, with every mod con, including a Jacuzzi on the balcony.  The villas are quite new, as the original guesthouse, which in itself is large, could not cope with the increasing numbers of guests.  The view from the balcony is over the mountain ranges and the colours change all the time, from the misty morning blues, to the orange and gold of the setting sun.

Morning breakfast is in the guesthouse and the walk there very steep, so that’s my exercise for the day!  Family members still participate in everyday activities including the toasting of the bread.  This is where I meet Granddad O’Reilly, a really charming gentleman, 6th generation he proudly tells me and we have quite a chat.  Despite the fact that I tell him my name (Jill) he insists on calling me Mary and makes several references that he has met me before!  When I go to leave he waves a fond goodbye and says “until we meet again Mary”.  This feels good and I have a broad smile on my face as the journey down the mountain begins again.

WAVES OF WHALES

As I am actually in Australia during whale season, when the females migrate from Antarctica to give birth to their calves in the warmer waters of the Pacific Ocean, this is definitely on my wish-list of things to see and do whilst I am here.  During several boat journeys to various islands along the coastline, I have seen some whales in the far distance, when suddenly you see the blowhole spray which they make to breath whilst making their journey.  It’s more a less a question of being in the right place at the right time, with your eyes gazing out at the right spot to catch a glimpse of these enormous beings.

Even during my time in Hervey Bay, which is the real centre for whale watching trips, this does not come to fruition and I am disappointed to have missed the opportunity or so I thought.

My final week in Australia is in Manly, on Sydney’s northern beaches and one morning whilst having breakfast on the balcony in the warm sun (and officially its winter time here) I suddenly spot the blowhole spray. It looks as though a whale and these are huge creatures, has swum into Manly Bay.  

I grab my camera and join the people, who have obviously spotted the whale too, on Manly Boulevard.  One of the nicest aspects and characteristics of the Australian people is their oneness with nature and their beautiful country.  Everything comes to a standstill, people come out of their apartments, out of restaurants, those on their way to work, stop and park their cars, busses stop, children on their way to school stop and look and soon there is a large crowd gathered all along the walkway and everyone is gazing out to sea as mother whale is right into the bay and before our eyes gives birth to her calf.  We are all treated to amazing views of her swimming back and fro, tail and fins leaving the water and then suddenly the calf beside her with its soft tail fin.  They hang around for most of the morning and in the meantime helicopters are overhead, the news has become breaking news and everyone is united in the enjoyment of this special moment.

And guess what, the calf is called “Sydney” the following morning in the national papers, as this has indeed been something quite rare and extraordinary that one of the whales has been so close to the shoreline and never before in Manly and I was there, saw it with my own eyes.  Just goes to show, if you wish for something hard enough, someone somewhere will hear you.

SUN-A-RISE EVERY MORNING

When I was a child, Rolf Harris, an Australian singer came to live in England and became famous not only for his paintings which he made with one colour only on huge wall size paper and a large decorating brush, but also for the Australian songs he introduced to us all.  One of them Sun a Rise, Every Morning, literally everyone knows the words too.

Sunrise and sunset is special in Australia.  I think this is because of the fact that there is very little dawn or dusk, it’s either light or dark and the sun rises and sets at an amazing speed.  As if to say, right that’s it, off to somewhere else on planet Earth.

Most mornings I made an effort to get up and watch the sunrises and there is never one the same.  Needless to say I have made hundreds of photos of either a sunrise or sunset, because each and everyone is special and different.  Australian’s go to bed early and get up early to enjoy the maximum amount of time out and about.  At 6am it’s busy, people are up and on the move, and are alive and ready for the day ahead.  The first rays of light on the horizon are quite intense and change in colour and vibration, sometimes fabulous shades of yellow, sometimes silver, sometimes gold and if there is any cloud about the rays light up the clouds with their intensity, creating the most spectacular shots.  In just a matter of minutes the sun shoots out of its bed to warm the continent for another day, pouring its energy and warmth to each and every living being in Australia.

MAGICAL MOONRISE

Practically every day there I looked at the pale moon in the day sky, waning away and I think many people have seen this, when the skies are clear, the moon is often present during our day time hours until it shines its rays on us during night time.  One evening, again in Manly, I saw an orange light on the horizon.  My first thought is it a ship, maybe on fire, trying to enter into Sydney’s harbour, but there is no movement, and as it is a very clear night with clear skies, I soon realized that this was something quite unique (at least for me).  This huge ball or orange light rises on the horizon every upwards and again I am clicking away with my camera, as this is something I have never seen before.  This is the moon, a moonrise?

Is this something, which happens often in this part of the world?
I have no idea, apart from the fact that I have a sort of gut-feeling that I have witnessed something quite special and unusual.  Is this the coming of the two moons, people have been talking and writing about?   Is this the future? Will planet Earth have two moons as we enter into the new dimension?

GRACEFUL DOLPHINS

On the way back from our trip to Fraser Island, which is the largest sand island in the world where rainforest grows, we are journeying by boat back to the mainland at Hervey Bay.  Suddenly the captain has switched off all engines, as dolphins have been spotted.  In the turquoise clear warm waters of the pacific coastline, dolphins love to come and play with all the boats, whether it’s a sailboat or a fast moving catamaran.  Everyone rushes out on deck and there is a large group of dolphins swimming up and around the boat. 

Their graceful bodies moving swiftly in the water and so fast, it’s virtually impossible to catch them on film on photo, but there are a lot of them, ready to entertain everyone with their funny chatting sounds and sonar sounds in the water.  Their broad grins and facial expressions amuse everyone and I can remember the three times I have swum with the dolphins in Curacao in the Netherlands Antilles at the Sea Aquarium.  A moving and unforgettable experience every time and if you ever get the chance, grab it with both hands as these are very special creatures, extremely sociable, and they interact completely with you when you are in the water with them.  Their sensory systems are extremely well developed and they are completely in tune with you, your energy and what they lovingly want to give you to help you on your own path.  Extremely intelligent and full of fun they brighten your life.  They want to make contact with you and come right out of the water to make eye contact with you so that they can take a special look into your soul.  That is a special moment when your eye meets theirs.

Anyway, back to the dolphins in Australia, these are wild dolphins that roam the oceans of the world, through vast waters beyond our comprehension, but they are just as friendly and tame.

What a wonderful moment it is, enjoying their company there too, and no one talking about having to move on to be back in Hervey Bay on time, even the captain takes a time-out for the best meet and greet in the world!

WONDERFUL WHITSUNDAYS AND WHITEHAVEN

When I arrived in Airlie Beach on the way down the eastern coast of Australia I find myself at the gateway of the Whitsunday Islands.  74 islands in this area, most of which are purely natural and completely uninhabited and an absolute must for those who love sailing.

My trip leaves from Shute Harbour by fast catamaran to Daydream Island (what a name) where some more passengers are collected or dropped off and then onto Hamilton Island for a morning of life with the rich and famous.  Extremely exclusive hotels and apartments mostly with privately owned helicopter landing sites and yachts the size of houses are moored in the harbour there.  A shuttle bus takes you on a round trip of the island, which actually has an airport too, where Jet Star (daughter of Qantas) land regularly.  Every hotel and apartment has free guest golf buggy’s, which are darting about everywhere and there is quite an amount of electronic traffic jams on the island.  Having browsed around the shops, I catch the boat again, with a super BBQ lunch on the way to Whitehaven Beach, the beach, which is acclaimed to be the most beautiful in the world.  Having sped through the waters and straits between the islands, there suddenly is Whitehaven beach, seven kilometers long and truly beautiful. 

The catamaran anchors and everyone is brought to the shoreline by a small rib boat where you step into the crystal clear turquoise warm waters.  The water is so clear, you can see a rainbow of colours of all the fish swimming there, no need for any snorkel or diving equipment, everything visible with the naked eye, not forgetting the sunglasses.  The sand on the beach is not actually sand, but 99% pure white silica, which is pure crystal ground to powder as fine as icing sugar and it sparkles in the sun.  This is heaven on earth, literally and I am there for the whole afternoon.  Apart from the passengers on the boat, and a few people from privately owned and moored boats, this island is a world heritage protected island, where people are allowed only on the beach until sunset and it’s not permitted to leave the beach.   There are no hotels, no apartments, no restaurants, and just pure nature. This is paradise, and I have a great swim and a jolly good sunbathe on the beach.  The silica is extremely fine but totally fascinating and I have my fingers in it all afternoon!  What an experience and I am still finding the silica everywhere.

COMMUNITY CHATTING

At the end of my trip I stayed in Manly for a week, the longest stay during the entire holiday, as I have changed venues and accommodation more than 14 times in five weeks and have traveled more than 5500 kilometers of the eastern coastline. From beaches to rainforests, the outback, towns and islands and now in Sydney, it’s time to unpack my suitcase and settle down to a whole week in one location.

As I said earlier every day begins early for most Australians they want to maximalise their day and enjoy every moment before the sunsets.

Every morning my son had private surfing lessons and I collect my coffee and biscuit and sit on the benches along Manly Corso to watch him and his progress and make sure he is all right on and in, these enormous waves.

Sitting on a bench every morning is the best way to make new friends and get talking to the locals who want to share their life stories with you, tell you about where they were born, how many generations of their family have lived in Australia, whether or not they have ever left the country and if they have ever been to England and within a couple of days, I am part of this community too.  Every day someone who has seen me, stops for a chat, drinks their coffee with me and is avidly interested in story swopping, either theirs or mine.  No rush, they take time to get to know you and for you to get to know them they are an extremely sociable folk. 

After the sensation around Manly after the birth of the whale calf, everyone wants to know if you were lucky enough to have been there, seen it too, the topics for conversation are endless.

By the end of the week, people are waving to me, saying hello, they know my name, saying how sorry I must be that I have to go back to Holland.  I have not thought too much about this before now trying to keep the idea that this holiday has to come to an end and suddenly I realize, I don’t want to go back.  I have grown to love this lifestyle and the Australian people but departure date is looming on the horizon and a plane will be waiting and expecting me to be on it too.  My heart is sinking into the pit of my stomach….

COLOURS, ENERGIES AND VIBRATIONS

One of the most spectacular things about Australia is its diversity.  It is a huge continent and people who have not been there, have no idea about its size.  I think the entire continent of Europe fits about twice into Australia.  There is something there for everyone, kilometers of coastline, rainforests, mountains, valleys, the outback and deserts, the different territories, the difference in climates, hot and cold, the wet and dry season, crystal clear warm sea waters, islands, the Great Barrier Reef, which is one nature’s most phenomenal places, the birds, the flowers, the trees, the native creatures to Australia, kangaroos, wallabies, snakes, spiders, crocodiles, butterflies you name it, they have got it.
The colours of Australia not only ground and energize you, from the red earth of the outback to the pale violets in the misty mountain ranges; every single colour of the spectrum is present here and in abundance.

Australia vibrates to different tones and sounds, a rich history beginning in the aboriginal people, who lived with nature, in nature and for nature. 

This land is proud of its eco system and protects it fiercely.  Strict border controls stop people bringing anything into the country, which might harm or damage their crops.

Strict rules about who can enter the country and how long you can stay, maybe not everyone thinks this is fair, but that is the way they do it there and probably some people think it’s a better idea than how things are done in Europe.  If you want to come to Australia, you have to have something to offer, whether you come as a tourist on holiday, or as a student willing to learn or as a skilled person, who wants to work there, it’s a great country and it really does want to welcome you.

All in all a dream come true, an experience for a lifetime, when can I go back??

back