Written with Love Written Speciaal

Jetteke

foto's: Wouter van der Kruit.

De Hereniging

De verwachte reïncarnatie

Maja Kluvers

augustus 2009



Lieve lezer,

Na het overgaan van mijn lieve moeder en later van mijn poes Deshney, volgde er een periode waarin ik met veel vragen bleef zitten over hoe het verder zou gaan. Ik wist immers al dat Deshney weer bij me terug zou komen. Maar hoe gaat zoiets in zijn werk?
Op een dag, terwijl ik weer over een nieuwe poes zit te mijmeren, komt er een antwoord dat me zeer bezighoudt.

”Deze poes krijg je van MIJ...!?”

Maar van wie komt dat antwoord?

Ofschoon ik weet dat, als er iets echt voor jou bestemd is, het vanzelf op je pad zal komen, ga ik toch alle advertenties van kittens na om te kijken of ‘mijn poes’ erbij staat. Ik zoek wel vaak naar een bruine tint omdat ik weet dat, als de ziel die tot voor kort het lichaam van Deshney bewoonde , terug zal keren in deze realiteit, de vacht een bruinachtige tint zal hebben.

Weken en maanden gaan voorbij. We hebben vakantie. Er staan een paar grote klussen op ons programma. Daarom verwacht ik nu het allerminst dat ik er aan toe zal komen om weer op ‘zoek’ te gaan. Het tegendeel is echter waar!
Op zaterdagmorgen, als ik weer op internet kijk, zie ik dat er nog een site is waar ik nog nooit op heb gekeken. Drie schattige Perzische kittens te koop. Meegenomen uit Hongarije door iemand die daar op familiebezoek was. Drie prachtige foto’s er bij. Op één van de foto’s staat een poesje in een bruine tint. Precies wat ik zoek? (De kleur komt een beetje overeen met die van Deshney.) 

In het midden staat echter ook een aandoenlijke foto van een poesje in meerdere grijstinten. De voeten van haar voorpootjes hebben een verschillende kleur, n.l. licht- en donker grijs! Ze zit zo uitnodigend te kijken, dat mijn hart er bijna van smelt. Wat is er met mij aan de hand? Ik kan niet meer wachten om er heen te gaan. Na overleg met Wouter ruimen we de klusmaterialen op en besluiten nog diezelfde dag een kijkje te gaan nemen.

Vrij snel zijn we onderweg en na ongeveer anderhalf uur rijden komen we op de plaats van bestemming aan. In een klein knoedeltje op de bank liggen vier jonge poesjes heerlijk te slapen. Een ervan trekt meteen mijn aandacht. Het is het poesje met de voorpootjes in verschillende kleuren. Ze heeft een prachtige grote zwarte snor (iets wat niet zoveel voor schijnt te komen) en de langste staart van allemaal.

Maar het goudbruine katertje dan?  Welke me zo aan Deshney doet denken? En dan sta ik voor een dilemma. Heb ik me toch vergist in het gegeven dat het een bruinachtige poes zal zijn? De gedachten spoken maar door mijn hoofd.
Wat een moeilijke keuze! Alle vier zijn ze zo aandoenlijk! Hoe weet ik welk poesje een reïncarnatie van Deshney is?
Kun je dat voelen? Werkt mijn intuïtie nog nu ik zo door mijn emoties ben overmand, bang om de verkeerde keuze te maken?

Ik besluit naar huis te gaan en alles even rustig te laten bezinken. We krijgen nog een kop thee aangeboden en dan, terwijl ik mijn thee probeer op te drinken ‘krijg’ ik  van ‘boven’ het advies om me even af te zonderen en ik ga naar het toilet. Dan lijkt alles ineens  iets helderder te worden en spreekt er diep van binnen een stem die zegt:

"Luister naar de stem van het Hart".
 
Even sta ik verbouwereerd te kijken. Maar het wordt me wel duidelijk wat deze woorden me willen zeggen! Mijn HART vertelt me welke poes voor mij bestemd is en niet alleen mijn fysieke zintuigen. Er komt een soort rust in me.

Ik voel dat ik mijn keuze met een gerust hart kan maken.

Als ik weer in de kamer terugkom til ik het kleine grijze wezentje met de verschillend getinte voorpootjes, die al vanaf het begin zo mijn aandacht trok, op en ik vraag haar of ze mijn poes wil zijn! Ze kijkt me zo aandoenlijk miauwend aan! Het kan niet missen; deze poes hoort bij mij!

Een kwartier later zijn we op de terugweg en ik kan mijn ogen niet van het poesje afhouden. Nu nog een mooie naam voor haar bedenken. Maar tegelijkertijd komt er al een antwoord:

“Wat vind je van JETTEKE?"

De woorden klinken als muziek in mijn oren. Jetteke is namelijk het verkleinwoord van JET, de roepnaam van mijn overleden moeder!

Is zij degene van wie ik deze poes krijg? En hoe werkt dat dan?

Met betrekking tot deze prangende vraag krijg ik een heel bijzondere uitleg. Het poesje is de Echo van een Engel. Een gedachte, een deelfacet van mijn moeder, welke het voor haar mogelijk maakt om op deze manier in de Aardse realiteit dichtbij me te zijn om me zo extra Aardse liefde en genegenheid te kunnen geven. En naar ik nu weet ook met veel HUMOR!
Hoewel ik besef dat ze in de andere realiteit ook vaak bij me is, voelt dit via de poes zo heerlijk menselijk tastbaar.
Bijzonder detail is trouwens dat ik over iets dergelijks al eens iets had gelezen op de Running Fox (Angels Echo) maar dat het mezelf zou overkomen!

Jetteke heeft al gauw het hele huis in bezit genomen en is een zeer energiek poesje. Haar vier voetjes hebben allemaal een andere kleur en het doet me een beetje denken aan de vier elementen. Dit onderwerp komt ook veelvuldig terug in mijn schilderijen.
Zelfs de kussentjes onder haar voetjes zijn aan haar linkerkant roze en aan de rechterkant zwart! (mannelijk en vrouwelijk?). En dan die prachtige lange staart, en snor! (geeft mij altijd een gevoel van enorme power).

Ondanks het feit dat we ontzettend blij met ons Jetteke zijn, blijf ik het gevoel houden dat deze poes niet de incarnatie van Deshney is. Deze poes is zo anders! Zo zelfverzekerd; ze heeft zo'n sterk overheersend karakter! 
Ook fysiek is ze zeer sterk.

Als ze wat groter is geworden worden al mijn twijfels weggenomen! Op haar onderlip ontstaat een klein vertikaal wit streepje, net of ze een tand buiten haar mondje heeft staan. Dit is voor mij het TEKEN!. Mijn overleden poes Suusje had op dezelfde plek een tand over haar lip zitten waar nu bij Jetteke dus een wit streepje zit. Dit is toch wel een heel bijzondere hereniging.  Een aantal jaren geleden had ik ineens een spontane ingeving om een grijs poezenmandje te kopen omdat ik toen al het gevoel had dat Suusje bij me terug zou keren. En tijdens het afrekenen komen nog eens de woorden:

"De kleur is goed...!”

Het blijkt dus dat ik het in de tijd vooruit heb gevoeld dat Suusje weer bij me terug zou keren. Maar ik was nu zo bezig met de terugkeer van Deshney, dat ik eigenlijk aan de mogelijkheid dat Suusje eerder dan Deshney terug zou keren, totaal niet meer heb gedacht. Dit is gevoelsmatig zo'n bijzondere ervaring. Ook al omdat ik nu weet dat ze dus allebei weer bij me terug zullen komen! We waren toch ook zo’n hecht TEAM.
Het voelt als een groot geschenk om dit te mogen weten.

Jetteke is inmiddels al flink gegroeid.
Ze is heel wijs. Soms lijkt ze in haar reacties haast een mensje. We kunnen met haar verstoppertje spelen en spelletjes doen. Ze heeft soms zelfs een humoristische manier om te laten weten wat ze wil, vooral als het om eten gaat! Ook heeft ze me weer opnieuw leren lachen en genieten vanuit het diepst van mijn gevoel op momenten dat het even wat moeilijker gaat. Het is voor mij duidelijk dat mijn moeder hier een rol op zich heeft genomen om me te helpen om weer te kunnen genieten en niet alles te negatief op te vatten. Heel apart om dat te ervaren. Ik hoop van ganser harte dat ze nog lang bij ons mag blijven. En weet je wat zo grappig is? Ze heeft net als mijn moeder een enorme voorliefde voor schoenen

En..? Hoe het verder gaat met de reïncarnatie van Deshney? We wachten het af, maar het lijkt erop dat het nog even op zich laat wachten.

Een Harte-groet voor jullie allemaal ook van "JET"teke!

Jetteke   Jetteke 2