Written with Love Written Speciaal

Houtduif

Onvoorwaardelijke liefde van de Houtduif

Maja Kluvers


Mei 2002

Reeds jaren nestelen in de Krentenboom in onze tuin houtduiven. Of het steeds hetzelfde paartje is, is niet helemaal duidelijk, maar ze komen ieder jaar terug en bouwen ook hun nest op vrijwel dezelfde plek. Deze tak zou eigenlijk al lang gesnoeid moeten worden, maar tot op heden konden we er niet toe komen om deze vogels hun broedplek af te nemen, te meer daar er veel bomen bij ons in de omgeving zijn weggehaald. Het is een grote tak met veel horizontale stukken, waar ze blijkbaar gemakkelijk hun nest op kunnen bouwen. Zo mooi! Allemaal takjes worden er kris-kras over elkaar gestapeld, en als ik er naar kijk krijg ik het gevoel dat de eieren er dwars doorheen zullen vallen.

Maar niets is minder waar. Ze zijn heel kalm aanwezig en iedere morgen als ik even stilletjes in de tuin omhoog kijk zie ik dat het nest alweer groter geworden is. Na enige tijd zit het vrouwtje te broeden. Maar dan is het vakantietijd en zal ik een stukje van de voortgang moeten missen. Voor de vogels natuurlijk heerlijk rustig omdat er dan niemand meer door de tuin loopt en ze dus totaal niet gestoord zullen worden. Als we na de vakantie weer terug komen merk ik dat het nest al leeg is en de jongen uitgevlogen zijn. Een beetje weemoedig gevoel overvalt me en ik hoop maar dat alles is goed gegaan met zoveel voorbijkomende poezen in de tuin.

Maar een paar dagen later voltrekt zich voor mijn ogen een prachtig schouwspel.

Als ik in de tuin aan het werk ben hoor ik een heel bijzonder geluid. Het is als het ware een soort gefluister, een soort getjilp, maar dan toch anders. Eigenlijk heb ik niet eens een duidelijk woord voor dit geluid want ik hoor het voor het eerst in mijn leven. Je kunt echter wel horen dat het van een vogel is. Ik ga heel voorzichtig op ‘zoek’ en probeer te lokaliseren waar het geluid vandaan komt. Het komt uit de grote Eikenboom die op het terrein naast onze tuin staat en ik probeer er heel voorzichtig iets dichterbij te komen.

Dan zie ik een schouwspel dat mijn menselijke verstand haast te boven gaat: in de boom zit een volwassen Houtduif met aan elke zijde een jonge vogel. Bij deze aanblik haal ik opgelucht adem nu ik weet dat het goed met ze gaat. Maar dan stokt mijn adem bijna in mijn keel. De volwassen vogel heeft om ieder jong een beschermende vleugel geslagen (zoals wij een arm om iemand heen slaan!) en maakt naar ieder jong deze ‘fluisterende geluiden.’ Het voelt als een welkom in de ‘nieuwe wereld’ en een volledig veilig zijn. Ik durf geen beweging en geluid te maken om dit prachtige schouwspel niet te verstoren. Het is voor mij alsof de tijd stilstaat bij de aanblik van zoveel liefde van deze vogels en ik kan mijn ogen er haast niet van afhouden. Dit behoeft geen nadere uitleg, dit is LIEFDE, ONVOORWAARDELIJK LIEFDE!

Waarom voltrekt dit prachtige schouwspel zich voor mijn ogen?

Is het een boodschap voor mij? Om te leren onvoorwaardelijk van mezelf en alles om me heen te houden? Ik aanvaard deze boodschap in dankbaarheid.
Wat kunnen wij toch veel leren van de Natuur.