Written with Love Written Speciaal

 

De Iep(ziekte)

Maja Kluvers

voorjaar 2007


De laatste winter was wel een zeer bijzondere. Zeer zacht en overal bloeiden bomen, bloemen en planten, waarvan we gewend zijn dat ze dat pas in het voorjaar doen. Deze winter leek wel een waarneembare voorbode te zijn geweest van de grote klimaatsveranderingen die gaande zijn. Heerlijk was het om de hele winter gewoon in de tuin te kunnen doorwerken aan alle veranderingen die we wilden aanbrengen. Vaak kregen we de opmerking te horen dat het eigenlijk nog te vroeg was voor de tijd van het jaar.

Maar is dat wel zo? En waaruit leidt je af dat het voor iets de juiste tijd is? Komt dat vanuit je gevoel of is het een verstandelijke beredenering? In ons geval was dat het gevoel en het waarnemen van de signalen uit de natuur zelf. Gedurende de gehele winter hebben we onder meer kikkers kunnen waarnemen in de tuin. En dat was voor ons een teken dat het een zachte winter zou worden en blijven en dat er geen noemenswaardige kou zou komen.

Bovendien waren de vogels al heel vroeg aan het nestelen en bloeiden er bloemen, planten en struiken. Vragen zij zich ook af of het eigenlijk te vroeg is voor de tijd van het jaar om hun schoonheid opnieuw aan ons te kunnen tonen? Of is het bij hun een weten dat alle omstandigheden hen uitnodigen om een nieuwe lente in te luiden?

En dan de bomen. Deze gigantische wezens met hun enorme krachten, die in staat zijn om zich met hun wortelgestel in weer en wind staande te houden en daarbij al het leven op aarde van zuurstof te voorzien. Wat een geweldige krachten moeten dit zijn om in staat te zijn om jezelf altijd vanuit de bodem van voedsel en vocht te voorzien en dat te laten stromen tot in het uiterste puntje van takken en bladerstelsel. Ik denk dat wij er ons als mens maar een flauwe voorstelling van kunnen maken.

~*~*~*~

Ik zie de zon door de takken schijnen en, met haar stralen met de omzichtigheid van een moeder die haar kind streelt, de jonge loten beroeren. De knoppen van de bomen zijn iets groter geworden en iedere dag lijkt het alsof je er toch iets minder goed tussendoor kunt kijken.

Het lijkt erop dat, nu het al meer dan vijf weken nagenoeg niet heeft geregend, er uiterst behoedzaam met de bladvorming is begonnen. Dat moet een voorzorg zijn om zichzelf in stand te kunnen houden en de aanwezig e energieën zo spaarzaam mogelijk te benutten. Het valt ons de laatste jaren echter wel op dat er toch steeds meer bomen ziek lijken te zijn en dat ze op sommige plekken totaal niet willen groeien.

Een van die bomen is de Iep. Steeds vaker horen of lezen we dat de ‘zomaar’ afsterven. Hoe is dat toch mogelijk?

Misschien mogen we een antwoord op deze vraag en we besluiten het aan de natuurwezens te vragen.

Het antwoordt luidt als volgt:

“De bodem is vervuild met onder meer de uitlaatgassen van auto’s en andere voertuigen. Vooral op grote diepte bevindt zich een hoge concentratie van schadelijke stoffen. Deze stoffen zijn via de regen in het grondwater terecht gekomen. In periodes waarin het veel regent is er voor de bomen nog niet zoveel aan de hand. Lijkt het. In periodes van grote droogte echter, en waarbij het vaak ook nog zeer warm is, moeten de bomen hun water vanuit grotere diepten halen, waar zich dus het vervuilde grondwater bevindt.

“Het vocht, inclusief de schadelijke stoffen ,wordt door de bomen opgenomen en komt via de sapstroom in de bladeren terecht. Door de schadelijke stoffen en de hoeveelheid zon worden de processen, waarbij de boom normaal gesproken bladgroen kan aanmaken, totaal verstoord. De sapstroom naar boven en die naar beneden raken uit balans.

“DE OPWAARTSE MANNELIJKE KRACHTEN ZIJN NIET MEER IN HARMONIE MET DE NEERWAARTSE VROUWELIJKE KRACHTEN

“Na verloop van tijd wordt die naar beneden toe veel groter dan die naar boven waardoor de boom als het ware ‘dood bloedt’. De harmonie is verstoord en dat heeft grote gevolgen voor de boom c.q. bomen. Sterker nog, voor de gehele planeet inclusief de mens. Doordat er echter natuurlijke grondwaterstromen zijn die niet overal hetzelfde zijn, zullen de signalen die er door de natuur worden afgegeven, dus hoe het met het grondwater gesteld is en dat er een verstoring van de harmonie is, overal anders zijn. Maar deze verstoringen zijn er wel degelijk.”

Het is een heel bijzonder en toch wel enigszins verontrustend antwoord. Want als het dusdanig met het grondwater is gesteld dat er al bomen aan sterven, hoe moet de Moeder Aarde, onze kosmische moeder, zich dan wel niet voelen met al deze vervuiling? Zijn wij er ons van bewust dat ook zij een wezen is met een gigantisch bewustzijn? Altijd gevend aan al het leven dat zij in zich draagt, net zoals zij die haar bewonen, zoals de mens. En dat wij zonder deze overvloedige gaven niet eens zouden kunnen overleven?

Dat is iets om toch wel even over na te denken. En wat kunnen we zelf doen om de harmonie in onszelf en alles om ons heen te laten terugkeren?

Heel veel liefs, Maja