Written with Love Written Speciaal

Liefde

Schilderijen op deze pagina: Maja Kluvers

Als Liefde leven wordt, krijgt geluk een naam

 

Maja Kluvers

Eindelijk voorjaar!
De winter heeft zich gewonnen gegeven. De laatste restjes sneeuw zijn verdwenen. De natuur lijkt een zucht van verlichting te slaken. De zon klimt elke dag een stukje hoger aan de hemel, waardoor de temperatuur zich gelukkig ook in stijgende lijn beweegt. In tegenstelling tot de koude stille winterochtenden klinkt het eerste lentegezang van de vogels. Iedere ochtend wordt het gezang luider en sterker. Het voelt alsof alle (zang)vogels in de omgeving zich hebben verenigd om een ode te brengen aan de nieuwe dag. De tuin bruist en zindert van nieuw leven. Een metamorfose is in gang gezet. Voorzichtig komt het nieuwe groen tevoorschijn. De oude verdorde restjes van verschillende grassoorten worden door de vogels gebruikt om er hun nest mee te bekleden. Het geeft een voldaan gevoel dat we het niet te ‘vroeg’ hebben opgeruimd.

HEERLIJK, de eerste warme dag. Van die eerste echte warme lentezonnestralen krijg ik weer nieuwe energie. Bij de vijver gonst het van nieuw leven. De Goudvissen die de koude winter hebben overleefd, zijn op een paar oeverplanten aan het paaien. Ik ga er lekker van genieten en kniel neer in het gras aan de rand van het water. De paringsdans van de vissen is nog steeds in volle gang en de eenheid en vreugde die ervan uitgaat, landt als het ware ook in mijn hart. Het eenheidsgevoel van deze vreugde is er de oorzaak van dat ik ontzettend veel zin krijg om te dansen, om zo deelgenoot te zijn van deze energiestroom. Er lijkt geen einde te komen aan deze liefdesstroom.

Ten slotte is deze liefde tot geluk ontsproten. Enige tijd later zwemmen er wel vijftig kleine visjes in de vijver. Helemaal aangepast om te kunnen overleven zijn ze in hun vroege levensperiode nog zwart in plaats van oranje. DE LIEFDE IS TOT LEVEN GEWORDEN

Azuurwaterjuffers
Op een waterplant legt een paartje Azuurwaterjuffers (Coenagrion puella) onder water hun eitjes. Er komt nog een mannetje bij die probeert het vrouwtje te veroveren. Maar dat gaat hem niet lukken! Wat een inspanning moet het vrouwtje leveren om tijdens het leggen van de eitjes haar hoofd boven water te houden. Ze verplaatst zich regelmatig naar een andere plant om ook daar hun nakomelingen van een goede leefomgeving te voorzien. Een oerkracht die wordt gevoed door de wil om te overleven.

Jetteke, de poes, is in de tuin iets op het spoor. Haar speurtocht leidt regelmatig naar de kikkers die aan de waterkanten vertoeven, maar deze keer lijkt ze iets anders gevonden te hebben. Als ik haar voorzichtig opzij duw kan ik, behalve een stukje boomschors, in eerste instantie niets bijzonders ontdekken. Maar ineens komt het ‘stukje schors’ tot leven. Heel voorzichtig komen er pootjes te voorschijn en probeert het diertje ‘onzichtbaar’ weg te kruipen. Het donkerbruine, bijna zwartachtige lijfje van plusminus 4cm, vertoont kleine oneffenheden. Er komt ineens een heel blij gevoel over me. Ik heb een vermoeden, maar voor alle zekerheid ga ik er een dierenencyclopedie op naslaan.
 
Vroedmeesterpad
Mijn vermoeden wordt bewaarheid. Het is de z.g. Vroedmeesterpad! (Alytes obstetricans) Deze soort schijnt in ons land heel zeldzaam te zijn omdat de leefomgeving van deze amfibieën ernstig wordt bedreigd. Het mannetje draagt de eiersnoeren om zijn achterpoten tot ze ver genoeg ontwikkeld zijn om ze in een klein poeltje water achter te laten, waar de kikkervisjes uitkomen. De metamorfose is begonnen.

Het geeft een heel speciaal gevoel dat we blijkbaar ook voor deze soort een habitat in de tuin hebben gecreëerd. Maar wat is hun vaste stek? Als ik op een dag door het raam naar buiten zit te staren, lijkt het wel of er een stukje hout tussen de naden van de houten vlonder uitsteekt. Ik begrijp even niet hoe dat kan, omdat ik het daarnet toch nog had geveegd. Als ik dichterbij kom zie ik echter dat het alweer een vroedmeesterpad is, die op de kop staand met de achterpoten in de lucht, zich tussen de naden van de vlonder probeert heen te persen. Even krijg ik het gevoel dat het diertje klem zit en dat ik moet helpen. Maar geleidelijk perst het zijn platgedrukte lijfje tussen de naden door en na niet al te lange tijd is het helemaal onder de vlonder verdwenen. Zou deze plek de verblijfplaats zijn van deze bijzondere paddensoort? Het lijkt wel of ik een antwoord op mijn vraag heb gekregen.

Hartje zomer
Als ik bezig ben om de vijverplanten uit te dunnen komt er op minuscule afstand van mijn hand een grote groene kikker zitten. Het diertje zit rustig toe te kijken naar wat ik aan het doen ben. In geen enkel opzicht schijnt het haar te storen dat ik daar bezig ben. Schijnbaar gaat er van mijn aanwezigheid geen enkele dreiging uit. Ik ga onverstoorbaar verder maar terwijl ik zo bezig ben komt mijn hand wel heel dicht bij de kikker. Ik leg heel voorzichtig mijn wijsvinger op haar rug en probeer het te aaien! En wat me toch behoorlijk verrast is dat ze er blijkbaar in stilte van geniet, want ze blijft rustig zitten. Hoe is dit mogelijk? Ik begin me af te vragen welke verandering er in mijzelf heeft plaatsgevonden om dit mogelijk te maken.

Herfst
Het is nu herfst geworden. Als ik een zwarte kunststof schaal, waar 's zomers waterplanten in drijven, voorzichtig wil leeggieten zie ik dat er op de plaats waar de schaal stond, iets traag beweegt. Blijkbaar had een Vroedmeesterpad dit plekje uitgekozen om de winter veilig door te komen. Ik vind het zo sneu voor het diertje dat ik besluit de schaal deze winter gewoon te laten staan en ik plaats hem direct weer terug in de hoop dat ik geen ‘schade’ heb aangericht. Is het niet bijzonder dat een diertje van een paar centimeter groot alles in zijn kleine lijfje dusdanig kan instellen dat het met een tragere stofwisseling de koude periode kan overleven? Alles aangepast tot in het kleinste detail en wat heeft het in zijn korte leventje al aan veranderingen ondergaan. Ook dit behoort tot zijn metamorfoses.

Aanpassen aan wisselende weer- en levensomstandigheden.
Talloze voorbeelden zijn er op te noemen met betrekking tot de planten- en de dierenwereld. Het heeft me wel aan het denken gezet. Dat is voor ons mensen toch wel heel anders. We zijn tegenwoordig we heel afhankelijk geworden van allerlei hulpmiddelen. En dat, terwijl we enorme potenties hebben om de schilder van ons eigen leven te zijn. Maar ook, dat we kunnen leren deze enorme kracht in onszelf weer te voeden en nieuw leven te schenken. Dat het mogelijk is om de liefde van waaruit we zijn voortgekomen opnieuw te kunnen belichamen. Is het leven niet een aaneenschakeling van veranderingen in en om ons heen, die wordt gevoed door ervaringen die er op ons levenspad komen. Dat we gedurende de afgelopen tijdsperioden steeds minder naar ons gevoel zijn gaan luisteren?

Is het niet zo dat we aan de vooravond staan van veel veranderingen? De Maya’s hebben in hun geschriften al aangegeven dat op 21-12-2012 een nieuwe periode zal aanbreken, waarbij we weer meer naar ons gevoel zullen gaan luisteren, wat zo overduidelijk in de planten- en dierenwereld te herkennen is. Hoe mooi alles is aangepast om te kunnen existeren en te overleven? Hier staat een enorm liefdesveld achter om dit alles mogelijk te maken. Als deze Liefde leven wordt, krijgt geluk een naam.

Tot onze grote vreugde zijn we op 12-11-2012 voor het eerst oma en opa geworden van een geweldige kleinzoon! Hierdoor zijn nieuwe gevoelens ontsproten die tot dusver voor mij onbekend waren. Opnieuw een grote verandering in mijn leven. Een metamorfose waar de kracht en de liefde van de natuur aan ten grondslag ligt. Een gedachte, een liefde is tot leven gewekt.

Uit dit gevoel is een gedicht geboren dat ik graag met jullie wil delen.

Lief maneschijntje!

Is het geen wonder lieve Bram
Want, op het moment dat jij opnieuw naar de Aarde kwam,
Stond de Maanboot hoog aan de hemel te gloren.
En precies op dat speciale moment ben jij geboren.
Mijn kleinkind, bij wie ik mijn hart verder open voelde gaan,
Werd geboren op 12-11-2012, in het lieflijke licht van de Maan.
Vervuld van de toenemende vrouwelijke energie en creativiteit,
Zo was het in het verleden en zet het zich voort in de toekomstige tijd.
Om jouw komst te kunnen verwezenlijken was de immense liefde van jouw ouders nodig,
En de speciale medische zorg misschien niet helemaal overbodig. 
Toen Moeder Natuur de rest had gedaan,
Kreeg dit grote Geluk een naam:

ABRAHAM JACOBUS

Een tot dusver onbekend liefdesgevoel komt in mijn leven.
En vanuit dit gevoel hoop ik jou veel liefde en warmte te kunnen geven.
Bovendien vertel ik graag over een konijn en het heet Nijntje.
Wellicht vind jij dat leuk, lief maneschijntje?

Je liefhebbende oma Maja Kluvers

Een Hart_verwarmende groet van Maja en Wouter!

 

Bram

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  Bram, februari 2013