Written with Love Written Speciaal
  Freedom & Jeff
Freedom and Jeff

 

 

De man en de arend

  nl
     
The man and the eagle   uk

 

door/by Roger E. Mundinger  

De man en de arend

Freedom en ik zijn deze zomer al 10 jaar samen. Zij kwam in 1998 bij ons als baby en had twee gebroken vleugels. Haar linkervleugel kan zich, zelfs na de operatie, niet volledig ontplooien. Het was op twee plaatsen gebroken. Zij is mijn kindje.

Toen Freedom werd binnengebracht kon ze niet staan en allebei haar vleugels waren gebroken. Ze was uitgehongerd en bedekt met luizen. Toch besloten we dat we haar een kans zouden geven en daarom bracht ik haar naar de dierenarts. Vanaf dat moment week ik niet van haar zijde. We hielden haar in een enorme honden draagtas waarvan de bovenkant was verwijderd en we gebruikten oude kranten als bodembedekking. Dagelijks zat ik urenlang bij haar te praten, spoorde haar aan om te blijven leven, om te vechten, en zij lag dan maar naar me te kijken met van die grote bruine ogen. Wekenlang  moesten we haar met een pipet voeden.  

Dat duurde zo’n week of zes en nog steeds kon ze niet staan. We besloten dat wij haar  zouden laten inslapen als er binnen een week geen verandering zou optreden. Natuurlijk wil je de grens tussen kwelling en revalidatie niet overschrijden en het zag ernaar uit dat de dood aan de winnende hand was. We spraken af dat het komende vrijdag zou gebeuren en dat ik de donderdagmiddag daarvoor bij het centrum langs zou komen. Ik had die donderdag helemaal geen zin om naar het centrum gaan omdat ik de gedachte aan haar euthanasie niet kon verdragen, maar ging uiteindelijk toch. Tot mijn verbazing  stond iedereen, toen ik binnenkwam, van oor tot oor te grijnzen. Onmiddellijk liep ik door naar haar kooi en daar was ze, een grote prachtige arend, zelfstandig en trots rechtopstaand… Ze was klaar voor het leven en ik kon het niet droog houden. Het was een buitengewoon goede dag!

We wisten dat ze nooit zou kunnen vliegen, zodat de directeur me vroeg haar met de handschoen te trainen. Ik liet haar aan de speciale handschoen wennen, vervolgens aan de riempjes en we begonnen met  het organiseren van ontwikkelingsprogramma’s voor de scholen in het westen van de staat Washington. Ze verscheen in kranten, op de radio en geloof het of niet, zelfs zo nu en dan in plaatselijke TV programma´s, zoals het hier overbekende Miracle Pets!

In het voorjaar van 2000, werd ik gediagnosticeerd met Non-Hodgkin. Ik had fase 3, wat niet goed is (een belangrijk orgaan plus overal elders), dus kreeg ik 8 maanden chemo voor mijn kiezen. Ik verloor mijn haar; niets bleef me bespaard. Ik miste een hoop werk. Als ik mij goed genoeg voelde, ging ik naar de stad en nam Freedom mee uit om te wandelen. Ze kwam ook regelmatig in mijn dromen voorbij en hielp me op die manier met de bestrijding van de kanker.

Om een lang verhaal kort te maken. Op de dag na thanksgiving moest ik naar het ziekenhuis voor een laatste check-up. Er werd me verteld dat de kanker zelfs na 8 ronden chemo nog niet helemaal was verdwenen en dat de laatste optie een stam cel transplantatie was. Dat gebeurde. Daarna deden ze de benodigde tests. Ik moest de volgende maandag terugkomen voor de uitslag. Die dag kreeg ik te horen dat de kanker verdwenen was.

Het eerste wat ik doen deed was naar de stad rijden waar ik mijn grote meisje meenam voor een lange wandeling. Het was mistig en koud. Ik ging naar haar trainingsplaats, tuigde haar op en we liepen naar de top van de heuvel. Ik had niets tegen Freedom gezegd maar op de een of andere manier was ze op de hoogte. Ze keek me aan en vouwde beide vleugels om me heen, zodanig dat ik de druk daarvan op mijn rug kon voelen. Ik was als letterlijk ondergedompeld in de vleugels van een arend. Met haar snavel raakte ze mijn neus aan en keek me recht in de ogen. We stonden daar lange tijd, onmogelijk te zeggen hoe lang… Het was een meer dan magisch moment. Sinds ze werd binnengebracht zijn we als zielenmaatjes.  Zij is wèrkelijk een heel bijzondere vogel.

Tussen twee haakjes. Er komen regelmatig zieke mensen naar ons toe omdat  Freedom een soort uitwerking op hen schijnt te hebben. Er was eens een man die ongeneeslijk ziek was en ik liet hem Freedom vasthouden. Zijn knieën knikten maar hij zwoer dat hij haar natuurlijke kracht door zijn lichaam voelde stromen. En hij is niet de enige.

Ik ben er ongelofelijk trots op dat ik zo dichtbij deze magnifieke geest die Freedom heet mag zijn en werken.

 

terug

The man and the eagle

Freedom and I have been together 10 years this summer. She came in as a baby in 1998 with two broken wings. Her left wing doesn't open all the way even after surgery, it was broken in 4 places. She's my baby.

When Freedom came in she could not stand and both wings were broken. She was emaciated and covered in lice. We made the decision to give her a chance at life, so I took her to the vets office. From then on, I was always around her. We had her in a huge dog carrier with the top off, and it was loaded up with shredded newspaper for her to lay in. I used to sit and talk to her, urging her to live, to fight; and she would lay there looking at me with those big brown eyes. We also had to tube feed her for weeks.

This went on for 4-6 weeks, and by then she still couldn't stand. It got to the point where the decision was made to euthanize her if she couldn't stand in a week. You know you don't want to cross that line between torture and rehab, and it looked like death was winning. She was going to be put down that Friday, and I was supposed to come in on that Thursday afternoon. I didn't want to go to the center that Thursday, because I couldn't bear the thought of her being euthanized; but I went anyway, and when I walked in everyone was grinning from ear to ear. I went immediately back to her cage; and there she was, standing on her own, a big beautiful eagle.. She was ready to live. I was just about in tears by then. That was a very good day.

We knew she could never fly, so the director asked me to glove train her. I got her used to the glove, and then to jesses, and we started doing education programs for schools in western Washington . We wound up in the newspapers, radio (believe it or not) and some TV . Miracle Pets even did a show about us.

In the spring of 2000, I was diagnosed with non-Hodgkin lymphoma. I had stage 3, which is not good (one major organ plus everywhere), so I wound up doing 8 months of chemo. Lost the hair - the whole bit. I missed a lot of work. When I felt good enough, I would go to Sarvey and take Freedom out for walks. Freedom would also come to me in my dreams and help me fight the cancer. This happened time and time again.

Fast forward to November 2000, the day after Thanksgiving, I went in for my last checkup. I was told that if the cancer was not all gone after 8 rounds of chemo, then my last option was a stem cell transplant. Anyway, they did the tests; and I had to come back Monday for the results. I went in Monday, and I was told that all the cancer was gone.

So the first thing I did was get up to Sarvey and take the big girl out for a walk. It was misty and cold. I went to her flight and jessed her up, and we went out front to the top of the hill. I hadn't said a word to Freedom, but somehow she knew. She looked at me and wrapped both her wings around me to where I could feel them pressing in on my back (I was engulfed in eagle wings), and she touched my nose with her beak and stared into my eyes, and we just stood there like that for I don't know how long... That was a magic moment. We have been soul mates ever since she came in. This is a very special bird

On a side note: I have had people who were sick come up to us when we are out, and Freedom has some kind of hold on them. I once had a guy who was terminal come up to us and I let him hold her. His knees just about buckled and he swore he could feel her power course through his body. I have so many stories like that.

I never forget the honor I have of being so close to such a magnificent spirit as Freedom.

back