Written with Love Written Speciaal
 

New Dawn

Foto: Wouter van der Kruit.

New Dawn

Of; hoe vertroetel ik mijn rozen

Maja Kluvers.


Al jaren staat de roos New Dawn in onze tuin. Alleen de naam al is een traktatie, maar als de roos gaat bloeien is het echt een palet van bloemen, geuren en een prachtige roze kleur. Eigenlijk zou je de bloemen er wel graag langer aan willen houden, maar in de natuur gaat alles volgens haar eigen wetten. Echter, overal in tuincentra en dergelijke worden we erop gewezen dat de uitgebloeide bloemen eraf dienen te worden geknipt, zodat de plant datzelfde jaar nog eens bloeit.

Als het op een gegeven moment weer zover is om de uitgebloeide bloemen eruit te knippen hetgeen ook ik ieder jaar deed en ik met de snoeischaar klaarsta, is er iets dat me als het ware tegenhoudt. Een innerlijke stem zegt dat het beter is om het aan de plant zelf te vragen. Dit gevoel overvalt me een beetje maar ik besluit er wel gehoor aan te geven. Ikzelf heb immers van dichtbij meegemaakt hoe het is om eindelijk weer naar je innerlijke stem te luisteren. Dat had ik jaren voor mezelf achterwege gelaten.

Toen heb ik de schaar aan de kant gezet om me rustig af te stemmen op het bewustzijn van de plant. Hier volgt het antwoord dat tot mij kwam:

“Wij als bewustzijnsvorm, door jullie plant/roos genoemd, zijn bijzonder blij dat onze verschijning zo door de mensen wordt gewaardeerd en wij laten ons graag in onze volle pracht aanschouwen. Echter, omdat onze bloemen zo gewaardeerd en geliefd zijn wil de mens in het natuurlijk verloop van onze bloei ingrijpen door de oude zaadknoppen eruit te knippen en zo een tweede bloei te bewerkstelligen. Wij zeggen jullie : "Geniet van het moment; geniet als de tijd daar is en kijk niet te ver vooruit. Waarom kunnen jullie niet meer van het moment, van het Nu genieten? Als wij bloeien denken jullie alweer aan het moment dat er nieuwe bloemen verschijnen.

Wij beseffen dat dit te maken heeft met de schoonheid van onze bloemen, maar de zaadknoppen zijn voor ons een reservoir van kracht en voedingsstoffen in de late winter en het vroege voorjaar. Door dus deze bottels eraf te halen nemen jullie een deel van onze krachten weg, temeer daar er ook nog eens een tweede bloei moet plaatsvinden, wat betekent dat er nog eens extra krachten moeten worden geleverd.”

Het is een bijzonder antwoord en ik besluit de uitgebloeide bloemen er aan te laten zitten, alhoewel het wel even wennen is om tegen de bruine botteltjes aan te kijken, vooral in de herfst- en winterperiode. Maar dit mooie wezen vertelt nog meer.

“De mens vergeet een belangrijk ding n.l. de natuur IS. De natuur is intelligent! Wij laten niets verloren gaan; alles wordt weer gebruikt. De hele cirkel is rond. Alles wat wij uit de moeder aarde hebben gehaald vloeit weer terug. Maar de mens probeert alles in en om de natuur wetenschappelijk te benaderen. Jullie denken hierdoor te weten wat goed is voor ons. Luister naar je innerlijke stem, de stem van het gevoel en laat niet altijd de logica van het verstand het laatste woord hebben. Want vaak heeft dat wat jij onlogisch, onredelijk en zinloos noemt een nuttig effect, namelijk dat je iets vanuit een andere gezichtshoek, een breder perspectief kunt zien . Waag eens een sprong in het onbekende. Durf eens de ’bekende’ regels en conditioneringen te doorbreken. Je zult zien dat je horizon zich verbreedt en dat er grote mogelijkheden aan je zullen worden geopenbaard.”

Na mijn vraag daartoe mogen in het vroege voorjaar eindelijk de oude bloesems eraf. De plant ziet er trouwens nog niet echt vrolijk uit en even ben ik bang dat alle krachten in de zaadknoppen zijn weggevloeid en dat ik toch de verkeerde keuze heb gemaakt? Hoezo innerlijke stem? Bespeur ik toch enige twijfel? Laat ik me weer beïnvloeden door uiterlijkheden?

Naarmate de tijd voortschrijdt en het warmer wordt, begint de roos op te bloeien. Het blad wordt prachtig groen. Als na een tijdje de eerste bloemknoppen zichtbaar worden merk ik hoeveel bloemen er dit jaar zullen bloeien!

Aan ieder steeltje zitten hele trossen. Wat een prachtig gezicht en ik verheug me al op de heerlijke geur die de bloemen zullen verspreiden. Wat nog het meeste opvalt is dat er ondanks de droogte geen enkele luis te bekennen is en dat terwijl de meeste buren hier ontzettend last van hebben. Ik besluit de natuurwezens te vragen hoe dat zit.

“Het is een wet van oorzaak en gevolg. Als je iets steeds weer uitput zullen de oorspronkelijke krachten afnemen waardoor ook, in dit geval, de plant als het ware last krijgt van ‘stressverschijnselen’ door uitputting. Dit wordt onder meer veroorzaakt door het steeds weer afknippen van natuurlijke voedingsbronnen. En daarna meestal door toevoeging van kunstmatige stoffen, zoals kunstmest. Als de uitgebloeide bloemen echter niet worden weggenomen, zal de plant veel rijke voedingsstoffen uit deze oude knoppen terug kunnen opnemen voor haar eigen welzijn. Een plant, boom etc, die steeds op een onnatuurlijke manier tot extra bloei en groei wordt geforceerd zal tenslotte dusdanig verzwakken dat ze gevoelig wordt voort ziektes en indringers zoals dat bij de roos vaak de luizen zijn. Deze wet van oorzaak en gevolg geldt natuurlijk ook voor alle andere bewustzijnsvormen op aarde, waaronder de MENS.”

Tot onze vreugde worden we getrakteerd op een tweede bloei. Dit keer vanuit het wezen van de plant zelf met twee mooie bloemen, die we dankbaar verwelkomen.

Ineens zie ik een overeenkomst met mezelf uit de periode voordat ik ziek werd. Steeds maar doorgaan tot je er bij neervalt. Altijd maar energie weggeven en je als het ware laten leegzuigen. Altijd maar klaar staan voor iedereen en niet naar je innerlijke stem en je lichaam luisteren die je vertellen dat het eigenlijk wel genoeg is geweest en dat het tijd wordt om te stoppen met rennen en je dagen tot de nok toe vullen met bezigheden die alleen maar energie kosten en niets teruggeven? Om eens een keer nee te durven zeggen. Altijd maar verkouden en nooit eens zeggen hoe jij je in werkelijkheid voelt. Weglopen voor je gevoel. Voor wie je in werkelijkheid bent en dat er meer is tussen hemel en aarde. En dat JIJ gekomen bent voor een specifieke taak en/of les.

Laat de natuur opnieuw zien hoe wij met onszelf omgaan.