Written with Love Written Speciaal
 

Eik

De Eik

 

Maja Kluvers



Het is voorjaar 2001. Ik sta aan het begin van mijn ontwakenen en het is geen gemakkelijke tijd. Op een morgen krijg ik het idee om mijn ontbijt niet in de kamer te nuttigen, maar boven op de slaapkamer voor het raam. Terwijl ik zit te eten valt mijn oog op de enorme Eik die op gemeentegrond, heel dicht bij ons huis staat. Het is een boom met een heel bijzondere uitstraling. Als door een innerlijke stem begin ik tegen de boom te praten hoe geweldig mooi ik hem/haar vind en hoeveel ik van de natuur houd maar i.v.m. drukke werkzaamheden niet genoeg aan toe kom om er werkelijk van te genieten.

Ik vertel mijn verhaal, over mijn problemen, het onbegrip van anderen, mijn verdriet en vooral over mijn eenzaamheid ten aanzien van mijn gevoelens die vooral te maken hebben met het feit iemand te MOETEN zijn die ik niet ben. Dat ik niet meer kan voldoen aan de verwachtingen die anderen van mij hebben. Dan volgt een enorme huilbui. Maar plotseling krijg ik een warm gevoel in mijn onderbuik gebied en het ‘lijkt’ wel of ik antwoord krijg. Het is te mooi om waar te zijn en ik probeer mijn gedachten helemaal stil te krijgen, maar de emoties belemmeren dit tot op zekere hoogte. Toch ontvang ik een antwoord dat me verder kan helpen n.l. dat Ikzelf mijn leven kan veranderen, dat ik er zelf voor kan kiezen om meer met de natuur en mezelf samen te zijn; om weer met degene in contact te komen die ik in wezen ben.

Vanaf dat moment ga ik iedere morgen boven zitten ontbijten om de dag te beginnen met een gesprek met mijn grote vriend. Het is alsof een oude vriendschap weer in ere is hersteld. Het is een liefdevolle hulp zonder verwachtingen. Ik hoef maar te vragen, stil te zijn en te ontvangen en naarmate het voorjaar vordert en de boom begint te ontluiken om weer nieuw blad te vormen groei ik met hem mee. Het zijn zulke bijzondere momenten, waarbij heel speciale gevoelens ontstaan, die nauwelijks in woorden zijn te vangen.

Tot mijn schrik krijg ik te horen dat er op het terrein van de gemeente zeker 40 bomen zullen worden geveld waaronder mijn grote vriend. Ik probeer de mensen van de gemeente tot andere gedachten te brengen, maar zonder resultaat. Als ik op een middag thuis kom na het boodschappen doen zie ik dat mijn vriend is geveld en het voelt alsof er iets in mij knapt. Had ik dit voorvoeld? Had ik daarom de hele middag al zo`n vreemd gevoel? Weer volgt een enorme huilbui. Ik bel Wouter op zijn werk, iets wat ik hoogst zelden doe, om troost te vinden.

Als het donker is ga ik in de tuin bij de erfafscheiding staan en kijk naar de aura van de boom. Het is er nog maar het ziet er zo stekelig uit dat ik als het ware de pijn voel.

Ik maak contact met het bewustzijn van de boom en bedank hem voor alle gesprekken, de liefde en ons samenzijn. Ik speek af dat ik de gemeente ga vragen stukken hout van de boom te mogen overnemen om in onze tuin te leggen.
Na nog wat gedachten te hebben gewisseld vraag ik de gebiedsdeva om de ziel van dit prachtige wezen naar een ander gebied/andere boom te begeleiden, en ik neem huilend afscheid.

De volgende morgen is er slechts leegte.

Als de mensen van de plantsoenendienst het hout gaan verzagen sta ik als eerste bij het hek met de vraag of we er iets van mogen hebben. De stam wordt in plakken gezaagd die we rondom de vijver leggen. Het grote onderstuk van de stam zetten we in zijn geheel in de tuin, die vier jaar later vol begroeid is met elfenbankjes. De houtsnippers van de eik verstrooien we over de tuin en dat voelt geweldig. Je bespeurt de kracht die ervan uitgaat. Het is of de boom nog steeds bij me is en dat is natuurlijk ook zo.

Want de fysieke vorm mag dan verdwenen zijn, bewustzijn sterft nooit uit.

Een paar jaar later lees ik een boek van Gerhard Buzzi: ‘De heilige man’, een boek over een oude wijze Indiaan, waarin ook een stuk is opgenomen over de kracht van bomen.

Tot mijn grote verrassing staat er o.a. bij de Eik, dat deze boom de levensgeesten teruggeeft aan iemand die na een lange periode van ziekte is verzwakt. Ook geeft de boom de levensenergieën terug.

Wat is dit geweldig om te lezen. Is het toeval dat ik dit boek onder ogen heb gekregen? Toeval bestaat toch niet? Ik had naar mijn innerlijke stem geluisterd om bij de boom te gaan zitten eten en ermee te ‘praten’. Is het de bedoeling om deze ervaring met anderen te delen?

Hopelijk vinden velen de ‘moed’ om ook de natuur en in het bijzonder de bomenwereld om hulp te vragen.

Met dank aan het wezen van de EIK en de gebiedsdeva.

Liefde, licht en vrede,

Maja