Written with Love Written Speciaal

Rasta

Rasta

Maja Kluvers


Hierbij het verslag van de laatste maanden uit het leven op aarde van Rasta, de hond van mijn partner Wouter en onze ontmoeting met het wezen dat hij in werkelijkheid is!

Het is voorjaar 2003. Hoewel we al een jaar geleden uit de lichtwerelden de boodschap hebben gekregen dat Rasta kanker heeft, gaat het met hem eigenlijk best goed. Voor zijn 14 jaar is hij zeer actief. En dan opeens slaat de ziekte keihard toe. De dierenarts begrijpt het ook niet en schrijft Prednison voor. We vragen de lichtwerelden om hulp en krijgen te horen dat de medicijnen niet goed zijn voor Rasta, hetgeen we zelf ook al hebben begrepen. Wouter houdt een ‘reading’ en daarna, met tussenpozen van enkele dagen, ‘healings’. Ofschoon we weten dat Rasta niet meer echt beter zal worden, kunnen we zijn leven in ieder geval wat dragelijker maken. Vooral de healings met toermalijn blauw (voor ondermeer innerlijke wonden) slaan zeer goed aan.

Bovendien krijgt Rasta nog een homeopathisch middel om zijn bloed in betere conditie te brengen en na een week ziet zijn neus er weer nat en gezond uit en lijkt hij weer als nieuw. We zijn zeer gelukkig dat hij nog een aantal keren mee op vakantie kan, maar toch komt het einde naderbij. De ziekte is dusdanig agressief dat we besluiten met de healings te stoppen, mede door het feit dat er wordt gezegd dat het voor Rasta tijd is om te gaan. Zijn taak zit er op?!?

Natuurlijk hopen we dat de natuur voor ons de oplossing zal brengen, maar is dat wel eerlijk? Heeft de natuur al niet bijna een einde gemaakt aan het leven van onze trouwe vriend? Hebben wij toen niet gemeend om te moeten ingrijpen? De zware beslissing is gevallen. Rasta heeft veel pijn en valt steeds zomaar om en we besluiten om hem te laten inslapen.

Huilen!
Verdriet!!
Machteloosheid???
Schuldgevoel!!!!

Maar dan komt daar ineens van de natuurwezens de boodschap om naar de Eemshaven te gaan, naar de plek waar we altijd met Rasta wandelden en waar hij zo van kon genieten. Het is prachtig weer en we nemen bloemen mee uit de tuin. Ook Rasta’s bal nemen we mee. Niet wetend wat ons te wachten staat, begeven we ons op weg.

In de Eemshaven aangekomen, worden we erg emotioneel, immers, we missen iets! Altijd met ons maatje en nu met zijn tweeën. Maar zijn we wel alleen? We VOELEN dat we worden begeleid, maar onze fysieke zintuigen nemen geen andere wezens waar.

We voelen hele lieve energie om ons heen als we richting het water lopen. We kijken steeds om ons heen en ‘zien’ niets, maar we voelen des te meer! We werpen bloemen en speelgoed liefdevol in het water en dan gebeurt het!. Ineens zwelt de energie aan en vouwt zich als een warme dikke deken om ons heen. Het voelt als een liefdevolle omhelzing.

Het is Rasta die ons komt bedanken voor alles en ons laat weten dat hij uit de natuurrijken van Moeder Aarde afkomstig is en dat zijn werkelijke naam LOUX is. Hij is bij Wouter gekomen om hem te helpen om weer met de natuur in contact te komen door alle uitstapjes die ze samen maakten. Vooral het contact met de bomenwereld speelt hierin een grote rol.

Ook geeft hij Wouter een healing op zijn hartchakra om van het schuldgevoel af te komen dat hij de hond heeft laten inslapen. Ook krijg ikzelf nog een aantal lieve persoonlijke boodschappen voor Wouter door. Ze zijn zo mooi, warm en liefdevol dat we er stil van worden.

Als we verder gelopen zijn gaan we even later op een heuvel zitten om alles eens even goed op ons te laten inwerken. Maar het blijft fantastisch voelen met LOUX om ons heen. We krijgen te horen dat als de zon ondergaat, Loux zal vertrekken en dat het goed is tot die tijd te blijven. Wat ons betreft kan het niet lang genoeg duren.

Als we de zon achter de heuvels zien verdwijnen krijgen we door dat Rasta de aardse sferen heeft verlaten. We voelen de energie veranderen en er ontstaat een leegte.

Nog wat verdwaasd en emotioneel beginnen we aan de terugweg, maar een zeer mooie en kostbare ervaring rijker en nu zonder schuldgevoel. We voelen ons bevoorrecht dat we dit hebben mogen meemaken en we bedanken de bewustzijnsvormen uit de Natuurrijken in de Moeder Aarde en de natuurwezens die ons zo liefdevol hebben begeleid.

Na ons afscheid in de Eemshaven, vragen we de kosmos om een teken te mogen ontvangen over een goede ‘aankomst’ van Rasta. Misschien een mooie bloem in de tuin, hoewel het al bijna eind oktober is? Toch hopen we op een wonder.

Als we op een mooie dag in november naar buiten gaan en in de tuin staan te kijken, trekt de vijver als een magneet mijn blik aan. Daar is gedurende de nacht een onwaarschijnlijk grote groep paddestoelen ontstaan met prachtige kleuren. Veel mooier dan een foto. Onmiddellijk weten we; dit is het teken van LOUX dat hij goed is aangekomen. We zijn zielsgelukkig met deze bevestiging en kunnen onze ogen er bijna niet van afhouden. Een niet te beschrijven gevoel maakt zich van ons meester en we huilen van blijdschap…

Licht, liefde en vrede
Maja, Wouter en Loux