Written with Love Written Speciaal

[Hangers beschilderd door Maja Kluvers

foto's: Wouter van der Kruit]

Een regenboogroman

 

Maja Kluvers

 

SAMEN BESLOTEN ZE OOIT DIT PAD TE GAAN, OM EEN HERNIEUWDE EENHEID TE DOEN ONTSTAAN.

 

 


Begin december. Het voelt als een geschikte dag om bloemen te zoeken. Heel bijzonder eigenlijk, want de weersvoorspelling is niet zo gunstig. Iets in mij zegt, dat het goed is om te gaan. Wat of wie is het dat me zo aanspoort?

In de buurt van de Eemshaven aangekomen zinkt me de moed om verder te gaan een beetje in de schoenen. Er ontstaat een enorme, gitzwarte lucht boven het gebied waar een paar jaar geleden nog een natuurgebied was, maar waar nu enorm wordt gebouwd. Ik moet je eerlijk bekennen dat ik het er wel eens moeilijk mee heb dat de ‘vooruitgang’ zo'n enorme afbreuk doet aan het welzijn van de natuur. Het terrein was oorspronkelijk een stiltegebied en je kon er één zijn met de natuur. Als we er met onze hond Rasta gingen wandelen werden we zelfs door de toezichthouder gesommeerd om de stilte van het gebied in acht te nemen. Maar nu is het er nooit meer stil! De lucht is gevuld met het oorverdovende lawaai van ontelbare windmolens.

Terwijl ik me in de auto afvraag wat ik zal doen, vult de hemel zich met het spectaculaire festijn van een gigantische regenboog. De beide uiteinden die de aarde beroeren zijn enorm breed. Het ziet er uit als een tapijt. Het verbaasd me wel enigszins dat het vlakbij de plek is waarvan ik weet dat er nu nog bloemen staan, ondanks de paar nachtvorsten die we hebben gehad. Ik vraag mezelf nog even af of het verstandig is om uit de auto te gaan, want het is intussen hard gaan regenen. Altijd regenkleding bij de hand hebbend, wacht ik tot de regen iets is afgenomen en… ik ga er voor!
Terwijl ik de bloemen verzamel kijk ik geregeld naar de lucht en mijn verbazing stijgt met de minuut want de regenboog is er nog steeds. De kleuren zijn inmiddels meer intens geworden en ik kan me niet heugen dit ooit eerder in mijn leven te hebben gezien.

Na enige tijd krijg ik het gevoel nog even naar een andere plek te moeten rijden, nog meer naar waar de natuur oorspronkelijk was, maar waar de ’vooruitgang‘ toch ook steeds dichterbij komt. 
Wat voelt het nog fijn om hier te vertoeven. De ganzen vliegen over en tussen het gras van landerijen en slootjes komen de klanken van de vogels toch nog enigszins boven het geluid van de windmolens uit. Ik loop over een zanderig weggetje en terwijl de lucht aan de landzijde van de dijk bijna strakblauw is, komt er langs de zeezijde een enorme donkere lucht opzetten. Je voelt de opkomende bui aanzwellen, maar toch regent het nauwelijks!

Heel voorzichtig ontstaat er opnieuw een regenboog. Even later zie ik dat er direct naast een tweede boog ontstaat. Mijn verlangen om ooit twee hele regenbogen naast elkaar te mogen zien, zo dichtbij, beginnend als een sprookje, wordt bewaarheid.
De bogen worden helemaal heel; met intense kleuren! Maar wat het geheel nog veel specialer maakt is dat er tussen beide bogen in nóg een kleur is, in een bruingrijze lila-achtige tint. Het lijkt wel een soort brug waar je overheen kunt lopen. Helemaal ontroerd, voel ik dat er tranen over mijn wangen stromen Wat kun je je als mens toch klein voelen bij het zien van zoiets groots.
Een regenboogbrug. Hoewel ik ogenschijnlijk alleen in deze omgeving sta, voel ik dat de atmosfeer gevuld is met de energie van ontelbare lichtwezens die me als het ware optillen in een dimensie vol liefde en eenheid!

EEN EENHEID, EEN LIEFDE, KLEURRIJK EN PUUR,
EEN HERNIEUWDE HERENIGING MET DE NATUUR
DE  EENHEID EENS VERLOREN,
STAAT NU WEER AAN DE HORIZON TE GLOREN!

Even flitst de gedachte door mijn hoofd of het te maken zou kunnen hebben met de hernieuwde Eenheid van het MANNELIJKE en het VROUWELIJKE.
Wachtend, tot de bogen na enige tijd als vanzelfsprekend weer zullen verdwijnen val ik van de ene verbazing in de andere!

Ze gaan niet weg! Ze blijven aan de hemel staan alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Wat is hier toch aan de hand? Dit kan toch geen toeval zijn? Het voelt als een groot kleurenfestijn. Wat jammer dat ik nu mijn fototoestel niet heb meegenomen om alles vast te leggen.
Of is het misschien ook niet de bedoeling? Wie zal het zeggen.

Het zien van zoveel schoonheid omringt me met een gelukzalig gevoel dat niet te beschrijven is.

EEN BRUG, DOOR GOD GEMAAKT
HEEFT HAAR TOT HET DIEPSTE VAN DE ZIEL GERAAKT!

Ik ben inmiddels al wel een half uur aan het kijken en nog steeds staan de regenbogen er nog alsof het een heel normale zaak is. Hoe kan dit?

Overmand door emoties voel ik dat er te midden van deze sfeer van EENHEID EN LIEFDE  een deling in mezelf ontstaat. 

De ene helft wil vol emoties naar huis, maar de ander helft wil HIER BLIJVEN en dit moment nooit meer loslaten!

Ik rijd over de weg langs de kust en aan de zeezijde reizen de bogen als het ware ’gewoon‘ met me mee.
Bij huis aangekomen kijk ik nog even in de richting van de Eemshaven. Nu zie ik de bogen langzaam verdwijnen.
Wat een enorm geschenk.  Een droom is uitgekomen!

ONE HEART, ONE MIND, UIT EENHEID ONTSTAAN,
HET NIEUWE GOUDEN TIJDPERK, HET KOMT ERAAN!
OP HET DOEK PROBEER IK DIT REEDS VAST TE LEGGEN
WOORDEN ZIJN NIET NODIG,
HET ZIJN DE KLEUREN DIE HET ZEGGEN!
HET DECOR  VOOR EEN REGENBOOGROMAN,
WAARVAN DE ENE HELFT DE VROUW EN DE ANDERE HELFT DE MAN.

 


WANT:

SAMEN BESLOTEN ZE OOIT DIT PADTE GAAN
OM EEN HERNIEUWDE EENHEID TE DOEN ONTSTAAN!

Een hartverwarmende  groet van MAJA en WOUTER!