Written with Love Written Speciaal

Kaarsen

'Kaarsen, door Simone Brockhuis

 

Relatieve tijd

© Hans Brockhuis 2006

 




In de loop der tijd-en dat ik deel mag uitmaken van deze samen-leving ben ik steeds op moment-en gestuit die mij op zijn minst deden fronsen. Als ik examen moest doen leek de tijd als een slak vooruit te kruipen; wanneer er daarentegen iets leuks in het verschiet lag, huppelde de tijd vooruit en maakte als het ware sprongetjes van verwachting. Dat zal bij jou, lezer, niet anders zijn.

Later leerde ik dat tijd een inventie van de mensheid is die de periode dat de zon erover doet om òm de aarde heen te trekken, dag noemde. Vervolgens werd de dag in 24 partjes verdeelt, de uren. De naam ‘dag’ werd teruggebracht tot de periode dat de zon – het centrale vuur – zichtbaar was. De andere helft van het etmaal, de periode dat de zon door duistere krachten was opgeslokt, heette vanaf dat moment nacht.

Gelukkig werd dezelfde zon elke ochtend opnieuw weer geboren, hetgeen voor de mensen aanleiding was om diezelfde zon overdadig te vereren, net zo overdadig als de weldadige zonnestralen de mensen verwarmden. Voor wat hoort wat. Behalve de zon, was de tijd geboren die in de loop der eeuwen steeds verder werd verfijnd. De astronomen hielden met hun verrekijkers het firmament in de gaten om met hun waarnemingen de tijd in toom te houden, want ze vonden het belangrijk om deze standaardtijd eenvormig te houden.

Tegenwoordig weten we dat de aarde om de zon draait en wordt de tijd met zogenaamde atoomklokken in de gaten gehouden zodat we zeker weten dat elke seconde even lang is als de voorgaande en de volgende. Wetenschappers vinden zoiets heel erg belangrijk.

Toch blijven er, ondanks alle wetenschap, discrepanties bestaan omdat de verschillende bevolkingsgroepen op aarde onderscheiden tijdrekeningen bezigen. Ik geef een voorbeeld. Een jaar nadat Yitzhak Rabin, de toenmalige Israëlische eerste minister in november 1995 was vermoord, werd dat zowel in Israël als elders in de wereld herdacht. Doordat men in Israël echter een andere tijdrekening hanteert, gebeurde dat ter plaatse op een andere datum dan elders. Als dat geen exponent van relatieve tijd is, wat dan wel!

Steve Rother legt in zijn Beacons of Light uit dat tijd geen langgerekt lint is van gebeurtenissen die zich na elkaar afspelen, maar veel meer een opstapeling van voorvallen die zich gelijktijdig voordoen. Dat is dan ook de reden dat het onder bepaalde omstandigheden mogelijk is om ‘terug in de tijd’ te reizen, of zelfs een glimp op te vangen van iets dat zich in wat wij de toekomst noemen, afspeelt.
Hoe het ook zij, en ondanks de atoomklokken, is het duidelijk dat tijd relatief is. Dat tijd op verschillende momenten verschillend kan worden beleefd en dat hiervan vele aspecten kunnen worden belicht. En dat, beste lezer, is precies wat zich in deze tijd-loze nieuwsbrief afspeelt. In hun eigen artikel legt elke auteur zijn of haar beleving van tijd aan jou voor.

Running Fox wenst jou daarbij een uitzonderlijk goede tijd!