Written with Love Written Speciaal

lotus

Respect

Nora Pelgrims

5 juni 2004


Mijn tijd is weer aangebroken, Mijn Tijd, letterlijk. Tijd die ik nu en dan nodig heb om tot in-keer te komen, naar binnen te gaan en mijn lichaam en geest te zuiveren.
We kennen dat wel, nu en dan breekt er een tijd aan waarin je ietwat gedwongen wordt vanuit je gevoel, via Stilte en Afzondering weer helemaal tot jeZelf te komen.
Als die tijd er is, trek ik ook Mijn Grenzen. Dan zeg ik beleefd tegen alle vrienden en familie: “dank voor dit aanbod, maar ik neem nu tijd voor mezelf.”


Door helemaal op jeZelf te Zijn luister je met heel je hart naar wat er allemaal gebeurd rond-om -en in je. Je ordent je gedachten waar je omwille van drukke weekdagen vaak niet aan toe komt. Je krijgt inzichten in allerlei (groei)processen die er spelen.

Nog niets of niemand heb ik gehoord vandaag, buiten de Stem der Stilte. Een Stem die zonder woorden zoveel duidelijk maakt. Ik wandel langs de dijk, zet me neer op het strand en geniet van de wind die alles lijkt mee te nemen wat op dit moment niet bij Me hoort. Ik kijk naar de kinderen die op het strand spelen, de boten die voorbij varen en ik word heel bewust dat zaterdag niet voor iedereen een vrije dag betekent.
En ik ervaar Dankbaarheid voor dit moment.

Na mijn lange wandeling heb ik best trek gekregen en neem me voor mezelf te trakteren op een lekker frietje op een bankje in de zon. Als ik bij de frituur binnenwandel – waar ik vanuit mijn frietjesliefde – kind aan huis ben, wordt ik hartelijk begroet. Wanneer de eigenares me naar mijn kinderen vraagt, vertel ik dat alles goed is en vraag haar naar haar kinderen. “Oh, die worden groot hé”. “Ja, maar goed ook”, antwoord ik waarop ik prompt een verontwaardigende blik krijg. “Vind je het dan niet leuk misschien om heel die evolutie van klein naar groot mee te maken”, vraag ik haar. “Nou, neen, eigenlijk helemaal niet want hoe groter ze worden, hoe minder ze naar me luisteren”.

Links van mij staat een man, een dertiger, nogal beschonken en begint zich in dit gesprek te mengen. “Kinderen van tegenwoordig hebben geen respect meer en als je respect wil krijgen moet je dat erin kloppen!”

Oef…diepe zucht van verontwaardiging bij mij, want ondanks dat ik het liefst van al nu voor alle kinderen die via deze wijze worden opgevoed wil Spreken, weet ik dat er niet zal worden Geluisterd. Ik zie hem wel, hoor hem wel, maar besef dat hij vanuit deze staat van zijn, geen oren heeft naar dat wat zijn mening niet deelt. Ik zie de eigenares zich niet lekker voelen. Ze vertelt me dat zij als volwassen vrouw thuis ook nauwelijks haar mening durfde geven. “Dat doe je nu eenmaal niet of je hebt gedonder.” Deze man herinnert haar blijkbaar aan haar ervaringen.

De man praat heel overtuigend, gelooft heel sterk in wat hij zegt wanneer hij vertelt dat indien hij thuis geen respect toont, zelfs nu hij volwassen is, hij van zijn ouders best nog klappen mag verwachten. Dat hij het niet verkeerd vindt en dat zijn kinderen indien ze geen respect tonen hetzelfde krijgen. “Dat is het enige wat werkt; respect moet erin worden geklopt. En zij die mij geen respect geven, of het nu mijn kinderen zijn of vreemden, ze mogen klappen verwachten!”

Ik zie de vrouw rechts van me verschrikkelijk boos kijken. Haar blik verraad hoe ze over deze man denkt. Ik begrijp haar gevoel. Weer voel ik zo sterk de drang om mijn mond open te doen maar besef dat dit hier, op deze plek, echt geen zin heeft. Als je de sfeer met je mond te openen niet kan verbeteren, hou je hem beter gesloten. Mijn hart bloedt… voor alle kinderen, voor alle gekwetste kinderen, waaronder ook deze man.

Op mijn bankje ga ik nadenken over de belevenis van het begrip Respect. Wat is dit voor mij, hoe kijk ik ernaar? Als ‘wakkere’ mens ben ik van mening dat er Nooit mag worden geklopt. Dat Respect nu eenmaal iets is wat via een tweerichtingsverkeer wordt verdiend en nooit zal worden verkregen door Macht.

Als ik naar mijn opvoeding kijk dan Weet ik gewoon dat ik als kind een enorme drang naar bevestiging had. Vader die superstreng was en zijn wil was Altijd Wet! Je sprak nooit tegen en zelfs al wist je dat je gelijk had, je zweeg. Want het was niet respectvol om tegen Zijn Mening in te gaan. Dus deed je dat niet. Neen, er kwamen geen slagen aan te pas, maar ‘back in the old days’ was het nu eenmaal zo dat je dit vaak terug vond bij grote gezinnen zoals waarin ik ben opgegroeid. Ik vond het heel normaal en zag dit in heel de buurt (met grote gezinnen) waar ik woonde.

Voelde dit lekker? Jezus Neen! Het deed pijn, zeer veel pijn! Je hebt het gevoel niet te worden gehoord of begrepen en willen we dat niet allemaal? Je wilt zo graag geliefd zijn, weten dat wat je doet ook goed is, horen dat er van je wordt gehouden. Als dat er niet komt, ga je twijfelen of je wel waardig bent. Als klein kind leed ik hier erg onder, als groot en gevoelig kind had ik al snel door dat mijn vader heel veel van zijn kinderen hield en dat zijn gezin hem Heilig was.

Nooit zou hij zeggen: "Ik hou van Je", maar ik leerde snel dat hij andere manieren had om dit duidelijk te maken. Goed voor mij dat ik dit kon doorprikken, erg voor mijn broers en zusters die het niet konden. Ik Wist… Hij kon en wist gewoon niet hoe anders te reageren.

Als ik Nu terugblik naar “had ik Respect voor mijn vader toen?”, zeg ik heel eerlijk Neen. Ik hield van hem, keek op naar hem, zeer zeker. Respect is gegroeid door de jaren heen. Ik leerde mijn vader Zien, leerde hem kennen. Niet zonder een ware strijd, een strijd waarin ik als Mens, als Kind, als Vrouw en Moeder leerde opkomen tegen deze sterke man.

Ik was ondertussen een volwassen vrouw geworden toen hij weer eens mijn neus afknalde omdat ik niet aan Zijn Verwachtingen voldeed. Op dat moment had ik er echt genoeg van en ja hoor, wat er ook van zou komen, ik zou dit niet meer pikken. Nooit meer zou hij zo’n toon tegen me aanslaan. Ik was goed, deed wat ik kon, met al wat ik in me had en als hij daar geen genoegen mee nam, was dat Zijn probleem.

Ik reageerde…In en met Respect gaf ik mijn vader mijn mening, bleef beleefd maar zei wel wat ik dacht en voelde, wat zijn woorden deden diep van binnen in mij. Met alle gevolgen van dien want dat deed zijn prinsesje niet. Die was toch altijd lief, braaf en volgzaam?

Ik werd de deur gewezen en moest mijn sleutels afgeven. De deur naar zijn hart werd gesloten. Alhoewel dit me tot op het diepst van m'n botten raakte, me het gevoel gaf dat onze zielen werden gescheurd, de dag was aangebroken dat ik in alle respect voor Mijn Mening zou opkomen. Kortom, ik was klaar om te winnen door verliezen.

De daarop volgende 3 maanden waren een hel. Ik miste mijn vader verschrikkelijk en was enorm bezorgd om hem. Ik was zo gewend aan dagelijks op bezoek gaan, uren met hem te kletsen, er te zijn voor hem… Maar als ik van meZelf en van hem hield, moest ik deze pijnlijke situatie volhouden. Ik zou dit keer geen sorry gaan zeggen voor dingen die ik niet had gedaan. Ik zou geen sorry meer zeggen, alleen om een ander gelukkig te maken. Ik hoor ook Respect te hebben voor meZelf.

Het was 19 december 1997, twee dagen voor de huwelijksverjaardag van mijn ouders. Een dag die ik met pap altijd ben blijven eren na het overgaan van mijn moeder. De winterwende, een tijd van oude troep loslaten. Het was genoeg geweest dacht ik, ik moet met hem gaan praten. Het moet worden opgelost. Ik laat deze ‘strijd’ los en stap gewoon overmorgen net als elk ander jaar met een taartje binnen en we eren deze heugelijke dag. Op 20 december ’s avonds gaat de telefoon. Ik schrik me te pletter… “Papa?…”

“Kind, ik moet je wat vertellen. Ik ben verkeerd geweest. Al die jaren ben je er altijd geweest voor me. Heb je steeds weer geluisterd naar me. Heb je al mijn frustraties die ik naar jou heb gericht geslikt. Je bent moedig geweest om jouw mening te zeggen, verschrikkelijk moedig. Ik heb je onwaardig behandeld en daarvoor bied ik oprecht mijn excuses aan. Sorry.”
Ik stond perplex, mijn vader, toen 76 jaar, ik hoorde hem voor het eerst het woord Sorry gebruiken. “Het is goed papa, echt, ik kom zo naar je toe”.

Als een speer heb ik mijn kinderen bij de hand gegrepen en ben ik naar zijn huis gegaan. En heb die grote sterke man in mijn armen laten uithuilen. Samen hebben we gehuild en… elkaar vergeven.

Geen van beiden was Onderdanig aan de ander. Eindelijk zaten we compleet op dezelfde hoogte. Als Gelijken en ik had vanaf toen ontzaglijk veel Respect voor mijn vader.

Er was eindelijk gelijk-waardig-heid gecreëerd. Er was tweerichtingsverkeer. Er was Vrede. Er was Respect....

Heb uit Liefde voor de ander, evenveel respect voor jeZelf.