Written with Love Written Speciaal

Suzie

Suusje

Maja Kluvers


Lieve Suus, ik schrijf dit verhaal over jou en mij omdat het een heel bijzonder verhaal is en waarvan ik denk dat het een boodschap bevat voor andere mensen.

Als Suusje in mijn leven komt, het is liefde op het eerst gezicht, is zij ruim drie jaar oud. Ze heeft een blauwcrème vacht die zo dicht is dat ze er de koudste winter op de zuidpool wel mee zou overleven. Deze poes heeft al heel wat meegemaakt, en zeker niet altijd even vrolijk. Ze komt uit een kennel en de ruimte in huis voelt voor haar in eerste instantie onveilig. Temeer daar dit voor haar al het vierde thuis is. Naarmate de tijd verstrijkt komt ze tot rust. Ze is een koningin onder de poezen. Je ziet dat haar bewustzijn al een hele ontwikkeling heeft doorgemaakt. Ze heeft zo haar eigen willetje! Als ze de kamer binnenkomt loopt ze statig als een koningin; dan KOMT er ook echt iemand binnen. Haar blik in de ogen lijkt te zeggen: “Ik zal je eens even wat laten zien".

Als ik ’s avonds op de bank zit, komt ze altijd naast me zitten, maar nooit echt op schoot. Het gaat jaren goed met haar maar dan opeens begint ze haar ontlasting naast de kattenbak te doen. Eerst denk ik dat het een ongelukje is, maar deze ‘ongelukjes’ komen steeds vaker voor en op meerdere plekken in huis. Wat is er toch aan de hand? In een boek wat ik daarover lees staat het advies om er een kattenbak bij te nemen of om folie te leggen op de plaatsen waar ze haar behoefte doet. Daar is echter geen beginnen aan, want als ik van mijn werk kom heeft ze het alweer op andere plekken gedaan, en kijkt me aan met een blik van: “alsjeblieft, dit heb ik maar voor elkaar.” Ik ben ten einde raad en verlies naar haar toe ook wel eens mijn geduld en word dan boos.

In het Healingcentrum te Veelerveen kom ik in contact met iemand die gespecialiseerd is in readings bij dieren; een reading met Suusje is daarvan het gevolg.

Het antwoord is verrassend. Suusje is bij mij gekomen om karma van mij over te nemen. Bovendien is ze zo gevoelig dat ze veel negatieve energieën van mij in haar aura opneemt en mede daarom ook nooit echt op schoot wil zitten. De ontlasting die ze heeft gaat ze als het ware scheiden in wat van haar is en wat van mij. Wat van haar is doet ze keurig in de bak, maar wat van mij is verspreidt ze overal in mijn territorium.

Zelf zou ik er nooit een verband gelegd hebben tussen de reacties van Suusje en mijn eigen ontwikkeling Mede door de readings, en later ook healings, vallen de puzzelstukjes op zijn plaats. De energie stroomt niet goed door haar linkerachterpootje, hetgeen ook met mij te maken heeft. Als ze de trap afloopt gaat dat altijd gepaard met een ‘hip-bons’ geluid. Dit herkenningsteken zal nog eens heel belangrijk blijken te zijn.

Na de readings bekijk ik haar ineens met ‘andere’ ogen. Ze had altijd al een bijzondere plek in mijn hart veroverd, maar met hetgeen ik nu te weten gekomen was, was er nog een dimensie bij gekomen. Dit had ik toch nooit voor mogelijk gehouden!

Naarmate mijn ontwikkeling vordert en het met mij steeds beter gaat, gaat het met Suusje steeds minder goed. Inmiddels ruim tien jaar geworden, begint ze steeds vaker met haar gezondheid te sukkelen. Ze krijgt steeds vaker infecties en om haar weer op de been te helpen zijn naast de healings ook medicijnen van de dierenarts nodig. Zo sukkelen we verder. Op een morgen, als weer de hele poezenkamer onder de poep zit - ze is dan bijna veertien jaar - en ze bij het van de trap af lopen, met een soort verlammingsverschijnselen van de trap valt, overvalt mij het gevoel dat ze aan het einde van haar krachten gekomen is en ik een moeilijke beslissing te nemen heb.

Ik besluit het samen met haar te overleggen. Als ze gewassen is en we in de kamer, samen met de andere poes en haar maatje Deshney zitten, begin ik met Suus een gesprek. Hoe ik het waardeer wat ze allemaal voor me heeft gedaan en nog steeds doet, maar dat ik ook zie dat het voor haar bijna niet meer op te brengen is. Ik zeg haar, dat als ze voelt dat het haar tijd is om terug te keren naar vanwaar ze gekomen is, ik haar vrij laat en dat ze mag ‘gaan’. Op dat moment doet ze iets wat ze nog nooit heeft gedaan. Ze komt op mijn schoot zitten en kijkt me aan met een blik van hè hè, eindelijk heb je het door. Ik knuffel haar en dan komen de tranen. Verder zonder deze lieve schat? Dat wordt een hele klus.

Op het moment dat Suusje inslaapt heb ik haar in mijn armen en ik fluister in haar oor hoeveel ik van haar hou!

Een laatste blik wordt gewisseld en ik ben in tranen. Vaarwel Lieverd!

We hebben haar in de tuin samen met haar blauwe speelgoedmuisje begraven

Als ik die avond in bed lig komen de waterlanders opnieuw. Ik praat nog steeds met haar en vertel dat het me spijt dat ik soms toch boos op haar geworden ben, terwijl zij alleen maar deed wat haar te doen stond. Als ik na een poos toch in slaap gevallen ben gebeurt het.

ZE komt naar me toe om afscheid te nemen. Het beeld van haar is zo duidelijk. Eigenlijk nog scherper dan op een foto.

Het is een liefdevolle omhelzing. “Bedankt lieve Maja, dat ik bij je mocht zijn!”

Haar aura was een hele dag voelbaar in huis, waarna er een leegte ontstond. Toen pas kwam ook Deshney erachter dat er iets miste.

Gelukkig weet ik dat ze weer verder gaat in de spirituele ontwikkeling en dat er in werkelijkheid geen einde is. Hetgeen blijkt uit het volgende:


Een jaar later, 19-10-2003

Precies een jaar na haar heengaan word ik 's nachts wakker omdat er iets warms langs mijn gezicht strijkt. Er wordt met me gecommuniceerd. Maar niet zoals wij als mensen het doen met de spreektaal. Het zijn woorden die op een andere manier in mijn bewustzijn komen. Het voelt als een zacht gefluister. Het gaat over liefde en warmte. Ik weet eerst even niet wat het is maar dan ineens hoor ik het bekende geluid van Suusje, zoals ze de trap afliep: hip-bons, hip-bons, hip-bons. Ik zit rechtop in bed. Hoe is dit mogelijk?
Stille kracht?

Wat een prachtige en liefdevolle manier om me te zeggen dat ze nog steeds bij me is.

Lieverd bedankt dat je me geholpen hebt dit mooie stuk te schrijven om mensen te vertellen dat dieren niet zomaar toevallig in je leven komen. Alle puzzelstukjes passen precies in elkaar. We moeten het alleen willen zien.

Lief Suusje, mijn meiteke ik houd van je.