Written with Love Written Speciaal
Tom

FIVESHILL VIVID MEMORY OF DASHER (21/09/1999 – 22/07/2011)

nl Tom

uk Tom

Jill Kramer-Bryant

Go to Jill's blog by clicking here: http://wordpassion12.wix.com/jill-kramer


Tom

Mijn lieve hond Tom is ziek. Mijn viervoeter die al bijna 12 jaar bij mij is, heeft problemen. Tijdens onze middag wandeling, zakte hij in elkaar voor de deur; zijn achterpoten doen het niet meer. Hij had al een paar maanden last van zijn achterpoten. Hij wordt oud, en de spieren worden zwakker. Al een tijd krijgt hij zijn dagelijkse medicijnen.

Maar ineens heeft hij totaal geen gevoel meer in zijn poten. Met hulp van de buurman brengen we Tom met zijn bijna 40 kg weer naar huis. Snel naar de dierenarts. Dat is nu het allerbelangrijkste; hij kijkt zo zielig uit zijn ogen. Als we Tom daar op de onderzoekstafel leggen, voelt hij zich niet op zijn gemak.

De diagnose is dat hij een hernia heeft en niet kan lopen, wat betekent dat hij niet naar buiten kan. Een paar flinke injecties en naar huis. De dierenarts zegt dat wij ons moeten voorbereiden op het ergste. Tom is oud en versleten.
Wat een moeilijke beslissing! Ik ken zoveel mensen hier in de omgeving die hun honden hebben moeten laten inslapen; het verdriet en het gemis!

Tom ligt rustig op zijn kleed en als de kinderen thuis komen vertel ik ze alles.  Voor het slapen gaan, tillen mijn man en zoon hem met veel moeite naar de overkant om te laten plassen. 
Als ik in bed lig vraag ik dringend om hulp aan wie wil luisteren. Waarom moet ik misschien morgen een beslissing maken over zijn leven? Ik hoop op een wonder!

De volgende ochtend staat Tom op mij te wachten als ik beneden kom! Ik zie dat hij slappe poten heeft maar hij kan heel voorzichtig lopen en wij gaan naar buiten. Om negen uur moeten wij terug naar de dierenarts.

Als Tom binnenloopt valt haar mond open van verbazing. Dat had zij niet verwacht. Tom krijgt nog een injectie en wij gaan weer huiswaarts. De dierenarts zegt dat zij perplex staat; dacht dat ze bij ons zou moeten komen om hem te laten inslapen. Maar Tom is er weer en er is vooruitgang.

Onze hoop wordt minder als hij de volgende dag weer ziek is. Hij heeft al zijn behoeftes laten lopen en ik kan de ochtend beginnen met het opruimen. Hij heeft hoge koorts en ik bel de dierenarts opnieuw. Hij krijgt weer tabletten tegen misselijkheid en diaree. Ze blijven niet binnen en we keren nogmaals terug naar de dierenarts. Ik heb er natuurlijk alles voor over om hem beter te maken. Nog meer injecties en hij ligt weer thuis op zijn kleed, heel ziek. Hij is duf, heeft nergens zin in. Wij proberen hem kleine stukjes te laten lopen, maar verder dan de tuin haalt hij niet.

Wat is dit toch verschrikkelijk. Om mijn hond zo te zien lijden. Ik blijf maar hopen dat hij beter wordt maar mijn gezond verstand zegt iets anders.
Vanmorgen sta ik vroeg op. Tom ziet er vandaag beter uit. Na het wandelen wil hij iets eten, een beetje rijst en gekookte kip. Hebben we het ergste gehad? In de loop van de dag gaat het steeds beter, hij rust veel maar is weer alert.
Laat hem alstublieft nog een poosje doorgaan, ik ben er nog niet aan toe om hem te verliezen.

Met behulp van de medicijnen ploeteren wij voort. Het lukt toch bijna elke ochtend om onze vaste route rond de schooltuinen te lopen. De ene keer gaat het vlot, de andere keer wat langzamer. Winter wordt lente en wij genieten van een voorjaar met veel zon en warme dagen. Als wij in februari naar  Curaçao gaan, blijven de honden thuis en gaan niet naar de kennel. De kinderen nemen een paar dagen vrij en samen met onze lieve buurvrouw gaat het uitlaatschema gewoon door. 

De maand april is schitterend, warm en zonnig en wij zijn regelmatig in Zeeland in ons tweede huis. Tom en Jerry (onze andere hond) staan al klaar zodra de eerste tassen in de gang staan, zij weten allebei heel goed waar wij heen gaan en vinden het daar heerlijk. De grote tuin en door het gras rollen is het leukste wat er is. Het strand op ongeveer 100 meter afstand is Utopia.

Het lukt nog steeds om elke dag uit te gaan, maar de afstanden worden korter. Tom’s poten zijn zo stijf en opstaan en zitten kost veel moeite. Na alle vrije dagen in mei, zien wij allemaal dat Tom achteruitgaat. Hij wordt steeds magerder en zijn vacht verliest zijn glans.

Op een avond na het eten zitten wij met zijn allen in de tuin, het is genieten van de laatste stralen van de zon. Uiteraard gaat het gesprek van de dag  over Tom en wat wij moeten doen. Ineens komen er een paar vlinders in de tuin, de vlinderstruiken zijn in bloei maar zij willen liever op ons zitten en  vliegen heen en weer tussen ons in. Zij gaan ook op Tom zitten; hij vindt het fijn, doet geen moeite om te bewegen maar kijkt naar de twee prachtige vlinders op zijn lijf. Wij vragen ons af of dit een teken is en dat wij een beslissing moeten nemen. Hij loopt elke dag slechter en slechter en kan amper een paar meter halen tot de hoek van de straat. Hij is even op het strand geweest, zijn pootjes in het koele water, maar mijn man moet hem naar huis tillen, geen kracht meer om de dijk af te lopen.

Weer overleg met onze dierenarts en het kost mij twee pogingen om een afspraak te maken. Uiteindelijk moeten wij vrede hebben met het idee dat wij Tom niet langer kunnen en mogen laten lijden, geestelijk is hij heel alert, maar fysiek laat zijn lichaam hem in de steek.

Met zoveel tranen dat ik amper kan praten door de telefoon, maak ik een afspraak met de dierenarts dat zij op vrijdag 22 juli bij ons zal komen om Tom te laten inslapen. Met lood in onze schoenen en in complete stilte vertrekken wij vrijdagochtend naar huis, de laatste rit met hem in de auto. Thuis zoek ik continu naar allerlei dingen om te doen voor afleiding, maar de dierenarts komt iets vroeger dan afgesproken. Het is zover. Jerry, onze andere Golden Retriever, wil weg. Hij gaat bij het hek staan piepen; kan het gewoon niet aan. Alle emoties en spanningen die hij bij ons voelt en het idee dat hij zijn beste  vriend moet missen, zijn teveel voor hem. De dierenarts en ik blijven bij Tom zitten en enkele minuten later is hij overleden. Ik wist niet dat ik zoveel kon huilen en dat er zoveel vocht blijft stromen uit mijn ogen. Ik heb heel veel respect voor onze dierenarts. Zij is ontzettend lief en begrijpt volkomen hoe wij ons voelen. Jerry komt aarzelend binnen, gaat schoorvoetend even bij Tom kijken en komt dan bij mij zitten, met zijn rug naar Tom toe.

Mijn man en de buurman hebben Tom in de auto getild en zelf weggebracht naar het crematorium in Stompwijk. In een helder moment, heb ik van tevoren alles kunnen regelen en afgesproken wat wij willen. De volgende ochtend zal hij gecremeerd worden en wij zullen zijn as hier in onze tuin in Zeeland begraven.

De harde realiteit als wij wegrijden is dat Tom werkelijk van ons is heengegaan.

De kinderen zijn aan het werk en ik heb een brief voor ze gemaakt met een foto van Tom, en achtergelaten. Zij wilden er niet bij zij en wilden niet dat wij het ze van tevoren zouden vertellen.

Wij hebben zijn spullen opgeruimd en zijn vertrokken, terug naar Zeeland, deze keer met alleen Jerry in de auto.
Eenmaal terug, ruimen wij hier ook op. Wij hebben zoveel gehuild, moeten nu over andere dingen spreken en denken om onszelf bezig houden.

Op zondagmorgen als ik opsta laat ik Jerry uit in de tuin, zoals altijd. Ineens  zie ik Tom in de tuin, achter bij het prieel, zijn lievelingsplek en Jerry ziet hem ook. Wij kijken hem allebei aan, en met een wervelwind die door de tuin blaast, is hij vertrokken. Het is goed zo. Hij kan nu verder gaan op zijn kosmische reis, onze lieve Tom, waarvan we zoveel hebben genoten de laatste twaalf jaar.

Wij zien elkaar weer in een ander leven op een ander moment in de tijd.

Wij missen je vreselijk, en zullen je nooit vergeten en jij zal ons ook niet vergeten.

terug

Tom uk

My dear dog Tom is ill.  My loyal companion for nearly 12 years has got problems.  During our afternoon walk, he collapsed in front of the house; his back paws didn’t work anymore.  He has already had problems with his back legs for a while.  He is getting older and his muscles are weaker. He has had pain relief for a time now.

Suddenly he has no feeling in his paws.  With my neighbours’ help, we get Tom and his nearly 40 kilo’s in weight, back into the house.  We have to get to the Vet as quickly as possible.  That is the most important thing; he looks very sorry for himself.
Once we are inside, Tom is on the table and does not feel at ease.The verdict is that he has a slipped disc and because he cannot walk means that he will not be able to go outside.  He gets a couple of injections and we go home.  The vet says that we must prepare for the worst. Tom is just old and worn out.

What a terrible decision. I know so many people around here who have had to have their dog put to sleep, the sadness and how much you miss them! Tom is lying quietly on his dog blanket and when the children come home I tell them everything.  With great difficulty and before we go to bed, my husband and son carry him across the road so that he can relieve himself.  When I am lying in bed, I ask urgently for help from anyone who is listening.  Why must I make such a decision in the morning about his life?  I pray for a miracle!

The next morning when I come downstairs, Tom is standing waiting for me!  I can see that his rear paws are weak, but he can walk albeit very carefully and we manage to go outside.  We have to go back to the Vet at 9 o’clock. When Tom walks through the door, her mouth drops open in surprise. This was the last thing she expected. Tom gets another injection and we go home again. The Vet says that she is completely baffled, and that she had fully expected that she would have to come to our house to put Tom to sleep. But Tom is up and moving and there is improvement!

Our hopes are crushed the following morning when we find him very ill.  He has made a mess on the floor and my morning begins with clearing up.  He has a fever and I telephone the Vet again.  He gets some medicine for his queasiness and diarrhea. He can’t keep the tablets down and we have to go back to the Vet again. I am willing to do anything possible to make him better.  He gets another load of injections and we return home and he lies down on his blanket. He is very sick. He is dozy, and does not want to do anything.  We try to encourage him to walk a little, but he does not make it further than the garden.

It is absolutely dreadful.  To see my dog suffering.  I keep hoping that he will pull through but rationally I know better.

I get up early the next morning.  He looks better today.  After a very short walk he wants to eat something, a little bit of rice and cooked chicken.  Are we over the worst?  During the course of the day he seems a lot better, resting a lot but is attentive. Please let him get better for a bit longer, I am absolutely not ready to loose him just yet. With the aid of medicines, we plod on.  Almost every morning, we take our usual walk around the school gardens, sometimes quicker and sometimes slower.  Winter turns into spring and we have days with a lot of sunshine.  When our holiday to Curacao approaches in February we decide to leave the dogs at home and not to send them to the kennel.  De children take a couple of days off work and together with our dear neighbour, the daily walking schedule carries on.

The month of April is wonderful, warm and sunny and we are in our second home in Zeeland.  Tom and Jerry (our other Golden Retriever) are at the door ready to go when the first bags appear in the hall. They know exactly where they are going and love it there. The large garden and rolling in the grass is the best thing you can think of and a beach approximately 100 yards’ away is Utopia.

We manage to go out every day but the distances get less. His paws are so stiff and getting up to go takes a lot of effort. After all the bank holidays in May we see that Tom is getting worst. He is getting thinner and his fur has lost its sheen.

One evening after dinner we are all sitting in the garden enjoying the last few rays of sunshine. The topic of the day is about Tom and what we are going to do.  Suddenly there are a pair of butterflies in the garden, the buddleia is in full bloom, but they prefer to land on us and fly back and fro between us.  They fly and sit on Tom as well, who seems content to let them land on him and does not make any effort to move. We ask ourselves if this is a sign, and that we just have to make a decision. He is getting worse and worse and can only walk a couple of yards to the corner of the street. We took him to the beach, so that he could stand in the cool water, but my husband had to carry him back home, as he does not have the strength to walk down the slope of the dike.

I call the Vet again to discuss matters and it takes me two attempts to make an appointment.  We just have to understand that we cannot see Tom suffer any more, mentally he is very alert, but his physical body is letting him down.

With so many tears that I can hardly talk on the telephone, I make an appointment with the Vet for Friday 22nd July and that she will come to the house to put Tom to sleep. With lead in our shoes and in complete silence we leave for home the next morning, the last journey with him in the car.  When we get home I try and keep myself busy doing things and the Vet arrives a little earlier than expected. The moment has arrived. Jerry wants to get away and is standing at the gate, whimpering that he wants to go out.  He just cannot deal with the fact that he will have to miss his best friend and he can feel our emotion and tension.  The Vet and I sit beside Tom and a few minutes later he has passed on. I did not know I could cry that much and so many tears could stream from my eyes.  I have enormous respect for our Vet; she is very kind and knows exactly how we feel. Jerry comes back inside and with great trepidation has a last look at Tom and comes and sits beside me, with his back to Tom

My husband and neighbour take Tom to the car to bring him to the crematorium in Stompwijk. In a clear moment, I was able to phone the day before and talk about our wishes. He will be cremated the following morning and we will bury his ashes here in our garden in Zeeland. The hard reality as we drive away is that Tom has left us for good.

Both the children were at work and I have made a letter for hem both with a photo of Tom. They did not want to be present and did not want us to tell them beforehand.

We tidied up all his things and left for Zeeland again, this time with only Jerry in the car.

When we get back here, we tidy up here too. We have cried so much, and we must talk about other things and do something else to distract ourselves.

On Sunday morning when I get up I let Jerry out in the garden as usual.  Suddenly I can see Tom in the garden, next to the gazebo, his favourite place in the garden, and Jerry can see him clearly too. We both look at him and a sudden gust of wind blows through the garden and he is gone. It is all right.  He can carry on with his cosmic journey, our dear Tom, we had such great times with him the past 12 years.

We will meet again in another life, at another moment in time.

We miss you terribly and will never forget you and you won’t forget us either.

back