Written with Love Written Speciaal

Valk

  Valk  
     
  www.deklankschaal.nl  

De reis met het sterrenpaard'Uffington'

door Christina Boudewijns de Kaste

Een verhaal in 5 episodes


1 - Valk, Regenbooghert en Sterrenpaard

 

Edelhert

Vrolijk siert de warme omslagdoek met de groenblauwe hagedis mijn schouders en zijn vastberaden rode klauwtjes omarmen mijn rechte rug. Voor de vuist weg improviseer ik zingend over het thema ‘geluk’ en mijn drum omhult me fluwelig met zijn aardende klank van éénheid. De lucht zindert van ontvankelijk vrouwenvuur en helder, wetend water.
Met gesloten ogen drum ik lopend: “Welkom, Droomtijd, welkom! Hoe deel ik mijn geluk?”

De Droomtijd woont in het centrum van oud geboren verhalen en leeft tussen de regels door. Zijn woorden klinken in de taal, die wij als eeuwig kind verstaan en ik beland in mijn eigen verhaal, mijn thuis van verleden, heden en toekomst.
Als twee rivieren komen mijn linker en rechterhersenhelft samen. In hun  vereniging ontstaat een brede, bruisende stroom, de bloedvaten van moeder natuur zelf. Daarin nadert de Droomtijd en hij fluistert in de heilige stilte van mijn open hart.
Kleine Bruine Vogel, je leeft je aardse droom in het Westen. Je plukt er de vruchten van je bestaan en deelt ze uit. We reizen naar het nobele Noorden, de Flonkerende Valk en het krachtige Regenbooghert begeleiden je!”
Uit het Oosten nadert het hert vol vreugde met sprongen, zo hoog als de halfronde regenboog zelf.
Valk stort loodrecht uit de lucht en landt op mijn vertrouwde schouder

De verre krachten vervullen me met blijdschap en ik voel me geborgen tussen mijn verwanten.
In de cirkel van mijn vertrouwde dieren schenkt De Droomtijd zijn eerste symbolische beeld. "Hier is een piepklein rood muiltje met goud versierd. Je ziet dat de punt omhoog krult, het wijst naar de hemel. Trek het maar aan."
Drummend gehoorzaam ik. Op twee Oosterse muiltjes worden twee werelden van links en rechts als vanzelfsprekend overbrugd. Eerst stap ik in mijn intuïtieve inzicht, dan in mijn rationele denkproces. Beide voeten voelen gelijkwaardig, ik ben in balans en klaar voor vertrek.
Regenbooghert staat naast me en met mijn vingertoppen streel ik zijn zachte rug. In dit nieuw geboren verhaal legt hij, als viervoeter, het symbolische beeld uit.Kleine Bruine Vogel, wandel het vitale Rode Pad van Ondervinding. Onderhoud contact met de hemel, verbind dit daadkrachtig met je vuur en je vrouwelijkheid en volg de gouden draad van je levensopdracht...."

Door een mysterieuze potentie die tussen de woorden van zijn regels bruist, word ik zelf het verhaal en drum het met een koninklijk zelfbewustzijn voort.
Regenbooghert neigt zijn hoofd: “Kleine Bruine Vogel, als hoofdpersoon van deze reis proef je aan de gerijpte vruchten van je ideeën: ervaring, bezinning en kracht.”

De Flonkerende Valk klauwt opgetogen in mijn schouder: "Attentie, let eens op je uiterlijk!" Ik blijk gekleed in een vuurrode wijde rok met erboven een laag, strak lijfje. Aan de zomen en eanden zijn door dun gouddraad veel motieven met in elkaar grijpende lussen geborduurd. Een lange, warm wollen donkerrode mantel die bij mijn hals met een goudbronzen gesp is vastgemaakt hangt om me heen. Achter mijn opgerichte hoofd bevinden zich donkere vlechten.
In een rustige draf nadert een witte schimmel. Zijn huid heeft prachtige blauwgrijze kringen. “Kleine Bruine Vogel, ik ben het Engelse sterrenpaard Uffington’ en intermediair tussen de stoffelijke wereld en andere werelden. De tweede boodschap, die stamt uit een orakel van het sterrenrijk luidt: “Je verborgen genetisch materiaal ontwikkelt zich volgens plan en komt definitief uit de verf. Ga door!”
Uffington vervolgt: “Kleine Bruine Vogel, geef zelf actief richting aan de impulsen die je luisterend binnen in jezelf ervaart, dan vervoer ik je. De genetische en emotionele samenstelling maakt je geschikt voor deze onderneming. Klim op mijn rug.”
Drum en paard smelten samen. Verandert de drum in het paard, of het paard in de drum? Geeft de drum mij richting of laat ik mijn dynamiek en ritmes bepalen door de beelden waarin ik de hoofdrolspeler ben?
Trots staat het witte paard dienend voor me. Ik stijg op en we galopperen weg onder de azuurblauwe hemel. Onze verschillende eigenschappen smelten tot één bewustzijnsveld. Hierdoor drukken de bezonnen herinneringen aan onze oorspronkelijkheid; dienend, vastberaden en krachtig zijn, zich hernieuwd uit. Het sterrenpaard ‘Uffington’ draagt me naar mijn thuishaven op de lichtkrachten ervan.

Met valk op mijn schouder, reis ik als overwinnaar vol vrije vreugde naar het nobele Noorden, mijn geboorteplek. Ik mag baar huis! Zorgeloos laat ik alles wat mij tot dusver nog onbekend was achter me, in vol vertrouwen dat nieuwe kansen ook nieuwe mogelijkheden bieden.
Flonkerende Valk bevestigt het: “Kleine Bruine Vogel, raadsels zijn repeterend en de tijd dat ze opgelost worden ligt soms in andere handen.”
Het regenbooghert blijft aan onze zijde, hij houdt ons gemakkelijk bij. Eén sprong van hem omhelst kilometers, omspannen onze tijd. Zijn bewegingen zijn als herinneringen die me bij blijven terwijl ik mijn huidige taak volbreng.
De vederlichte valk bevestigt ‘Uffington’: “Ja, je taken zijn klaar. De tijd is rijp voor nieuwe opdrachten. Verken op je tournee de ruimte en pluk je nieuwe zegeningen en doelen uit de lucht…”

2 - Voed, laat je voeden

Black Lake

’s Avonds rusten we bij een diepglanzend zwart meer. De strakke lucht laat zich spiegelen in het water dat geflankeerd wordt door goudgeel zand. Flonkerende Valk stijgt op, verkent vanuit de lucht de omgeving en seint: “Dit is onze rustplek. Hier slaan we ons bivak op, deze veilige ruimte is verbonden door je gouden draden!”
Ik stijg van sterrenpaard af: “Wat bedoel je, Flonkerende Valk?”
Kleine Bruine Vogel, je gaat ervan uit dat je herinneringengeborgen zijn in en naast de achtergrond in je hersenen. Ik mag vanuit een natuurlijker systeem leven en zien, als alle valken van alle tijden.Levende en geleefde wezens zinderen mee in mijn systeem; ze nodigen zich uit en ik nodig hen uit. De collectieve herinneringen, die zich hier tonen als gouden draden, vertellen me dat deze plek gunstig is om te rusten en ik laat me erdoor beïnvloeden en geruststellen. Als jij van vorm zou veranderen en de gedaante van Valkenvrouw aanneemt, voed jij ook je kennis via jouw gouden draden.”
Regenbooghert vult aan: “Ja, Kleine Bruine Vogel, als jij je verandert in een hert, zoals in andere reizen, benut je ons Hertenveld ook. Van oudsher is dit verbonden met het Paardenveld, wij viervoeters vertonen overeenkomsten in ons gedrag en in de symboliek. Deze reis heb ik een aanvullende rol naast Uffington.
De schimmel drinkt gretig: “Dit fluweelduistere water uit de Zwarte Zee voedt ons op verschillende niveaus. Laten we ons verrijken met deze wetende velden en de kennis ervan uitwisselen.”
Regenbooghert nodigt me uit om ook te drinken: “Als het water in en om ons is, lost onze gescheiden versluierde waarneming op.”
Het zwarte meer wordt levend, flarden symbolische zinnen spoelen los en de derde boodschap is hoorbaar. “Jullie arriveerden in het Westen bij de periode waarin je dankbaar omziet naar je verleden en in vreugde uitziet naar je toekomst. Rust hier uit en pluk de vruchten van de zaden die je in het donker zaaide. Veel resultaten liggen nog buiten bereik van jullie zicht, maar geniet van alles dat je wèl ziet ontkiemen. Dit is de tijd dat je gevoed mag worden en andere mensen voedt. Deel gul uit van je overvloed, geniet en laat genieten!”
Deze reis is zo anders dan de voorgaande reizen, dat ik aan Regenbooghert vraag hoe dit mogelijk is.
Kleine Bruine Vogel, droom je toekomst en accepteer dat deze reis een verschijnsel van buitenaf is, iets innerlijks of wellicht beide. Elk zintuig heeft zijn eigen werkingssfeer, het universum heeft zijn eigen plan. Sluit onze ontmoetingen in je armen en pas deze bijzondere levenservaringen praktisch in. Spring sierlijk als een regenbooghert van doel naar doel!”
Flonkerende Valk legt uit: “De collectieve herinneringen, die zich laten zien als gouden draden, zijn uit een niet plaatsgebonden bewustzijn. De meeste mensen hebben een denkpatroon dat de werking verafgoodt van de grote hersenen, die alles los van elkaar en geïsoleerd kunnen zien. Dit wordt ook wel het gedomesticeerde bewustzijn genoemd. Jouw menselijk denken heeft naast dit denkpatroon ook toegang tot het niet-gedomesticeerde bewustzijn. In dit bewustzijn zie ik mijn gouden draden en beleef jij deze reis. Kleine Bruine Vogel, drum en droom, laat los of het buiten of binnen je gebeurt, of elders. Omhels je reizen en werk ze uit in je leven!”
“Dit gespreksonderwerp heeft mentale aspecten,” zegt Regenbooghert. “Het geeft rust om, na de rit over de groene velden, onze ervaringen ook op deze manier te plaatsen. Zo bezinkt het veelkleuriger. Dit lijkt een bovennatuurlijke reis,maar het is een natuurlijk proces dat binnen de huidige denkpatronen niet herkend kan worden. Het is mooi om het in dit daglicht te plaatsen voordat de nacht intreedt.
De Droomtijd maant ons: “Verwarm elkaar. Het is tijd om te rusten.”  

3 - De vreugde bij de Rode Zee

Pegasus

Tijdens de verkwikkende rust waarin we elkaar verwarmen verandert er iets in ons. Het water van de Zwarte Zee reinigt onze waarneming en de sluiers lossen op. We openen ons en het is of alles, als één enkele levenskracht, in de oneindigheid, dezelfde naam heeft. Alles verschijnt in de werkelijke gedaante. In deze rust zonder communicatie, herstellen en verbinden onze zintuigen zich. We beginnen in hetzelfde ritme te bewegen en te ademen. Door onmetelijke vlaktes vol wuivende lange grassen en droge rietsoorten galopperen we verder, langs zoetgeurende zeeën van geel koolzaad en onder de wisselende luchten in alle soorten blauw en grijs. Woordloos beleven we een opbruisend gevoel van schoonheid. “Kijk eens omhoog!,” seint Flonkerende Valk, “de hemel welft zich boven ons als een goddelijk ooglid!" We luisteren naar het daverende ritme van de wind, de aarde en elkaars’ hartslag, worstelen door een massief grijs regengordijn en raken in vervoering. Als de lucht opklaart en alles glanst en schittert, ondergaan we de imponerende schoonheid van de natuur. Met haar wind laat ze de kleine groenwitte berkenblaadjes in koren ritselen, als een ode aan ons en haarzelf.

Onze oren worden gestreeld en gemasseerd en de blik is achter de horizon om deze afstand te overbruggen. Na verloop van tijd lossen onze gedachten op. Er ontstaat een rijke, vierledige manier van herkenning die op empathie is ingesteld. Het blijkt een intieme, subtiele vorm van gewaarwordingen die onderling uitwisselbaar is. Hij gaat bruisend door onze bloedbaan en vult ons brein. We ademen het uit als bewuste, verbonden gedachten die uitkomen in consensus, in een gezamenlijk en gedeeld maatschap.
We bereiken een onmetelijk grote Rode Zee, die ondergronds gevoed wordt door eeuwig vloeiende rivieren. Mijn gespierde schimmel stapt vastberaden in de kolkende watervlakte en zwemt. Door woest water worden we omgeven, voelen de wind waaien en proeven het zilte nat op onze lippen. Ook zwemmend door de zee zijn we als één lichaam, één ziel.
Het mateloze vertrouwen in onze reis welt uit een bron die onder in mijn lichaam woont. Vanuit mijn ruggenwervels komt hij omhoog, woelt door mijn buik en overstroomt mijn hart. Door het intense verheugen op ons einddoel pompt hij met zo’n kracht naar mijn hoofd dat het naar buiten stroomt en zich verbindt met de Rode Zee.
De boodschap die hij me aanbiedt, rijst tussen zijn golven omhoog. Het is de vierde van mijn queeste en luidt:Kleine Bruine Vogel, kijk in mijn water en zie je gezicht erin weerspiegelt.”

Ik gehoorzaam, buig me en zie mijn ware verschijning. Het is een onbevangen vrouw, die zich verwondert over haar expressieve uiterlijk dat iedere keer anders lijkt en zoveel verschillende verschijningen kent.
“Je bent moedig in de confrontatie met je spiegelbeeld,” ruist de Rode Zee. “Een ontmoeting met jezelf lijkt onaangenaam zolang je alles wat je als negatief beschouwt, op je omgeving projecteert. Zodra je je eigen schaduw durft te zien en te accepteren, is het moeilijkste deel al voorbij.”
De Droomtijd legt uit: “Kleine Bruine Vogel, drum door. Je reist nu op de plaats waar de volheid van het Zuiden zich bevindt, je kijkt terug. De Rode Zee is het beeld van de aardse angsten die je onderging. Je erkent ze en worstelde alle verwondingen door. Zo ontstonden je empatische vermogens. Je weet, wie er zeker is van zichzelf en wie toneelspeelt. Je ziet, wie er echt gezag heeft en wie niet. Door de overontwikkeling van je empatische kracht verloor je eerst je eigen grenzen uit het oog. Als volwassene had je soms nog geen idee hoe je jezelf tegen de grillige emoties van andere mensen kunt beschermen of hoe je de beïnvloeding van anderen reguleert. Vaak kon je er geen woorden voor vinden hoe je je opgepikte informatie kon omschrijven, en uiteraard werd dat niet aangemoedigd. Maar je ontdekte de manieren waarop je jezelf, met de hulp van anderen, heelt en geneest. Het resultaat is, dat je je eigen verfijnde methode ontwikkelde om andere mensen te helpen omgaan met hun gecompliceerde emoties. Vaak kunnen ze dan zelfs de toegang vinden tot de eigen empatische en zelfs helderwetende kracht. En je blijft je methodes ontwikkelen want je werkt vanuit een gelijkwaardige basishouding: “Als je hoopt, dat ik je van jouw eigen problemen afhelp, verspil je tijd. Maar als je bij me komt omdat jouw bevrijding aan mijn bevrijding is gekoppeld, gaan we samen aan het werk. Jouw eigen kompas, je innerlijke regisseur bepaalt hoe de dingen lopen. Ik volg je, steun en verhelder.

"Kleine Bruine Vogel, je transformeerde moeilijke situaties en helpt nu om mensen in hun eigen kracht te zetten.”
Zonder totale angst is er ook geen totale vreugde,” interrumpeert Flonkerende Valk. “Hoe groter de angstervaring was die je aangeboden werd, hoe grootser daarna de vreugde in je hart zich ontwikkelde. Tegenwind doet stijgen. Uiteindelijk groeit dit uit tot bezinning. We zijn dankbaar dat wij je, als gevleugelde, bij dit proces mogen helpen.”
Ook Uffington brengt wijsheid. “Kleine Bruine Vogel, je weet nu, dat een verlichting van je bestaan ontstaat doordat je ‘figuren van licht’ en daarnaast ‘figuren van duister’ bewust wordt.”
De Rode Zee besluit: “Kleine Bruine Vogel, de positieve gevolgen van je zware ervaringen onderscheid je nu van de negatieve. Je kunt weten wat mensen achter hun sociale masker werkelijk voelen. Uit je dankbaarheid voor je kansen waardoor je kracht en je blijmoedigheid kon ontstaan. Je hart verlangt naar het dieper indalen van vrede, rust en bezinning...”
Ritmisch golvend en deinend, één met mijn witte schimmel Uffington spreid ik wijd mijn armen. Een oerbehoefte explodeert; vreugdevol en vrij treed ik uit. Met tintelende, geopende handen reik ik vol overgave naar de hemelsblauwe ruimte. Mijn mond opent zich in vervoering en luid zing ik, vanuit mijn kern, een repeterend loflied.

Op de stabiele maat van mijn dreunende drum wentelt, wervelt mijn gezang. Van diepe laagten tot duizelingwekkende hoogten vormt zich over de Rode Zee een eeuwenoud Hongaars lied. Het gaat over verbinding en verbondenheid, over de heimwee en ons verlangen om ons leven te vieren en volledig te leven. Ik vier mijn blijdschap dat ik mag zijn zoals ik ben. Dat het goed is, zoals ik ben. Als er nog ergens in verborgen lagen onvoelbare sporen van oude angst zouden zijn, schenken deze overtollige restanten zich nu, met de programma’s en keuzes die er uit voortvloeien, als recycling materiaal weg aan het universum. Helder en vrij stijgt mijn luide stem de ruimte in en brengt mij en mijn hele omgeving tot klinkende beweging. De wolken, de planten, de dieren, al de levende wezens zinderen mee.

4- De vijftigduizendjarige woestijdstad

Woestijnstad

Achter de Rode Zee bevindt zich een heuvelachtige woestijn. In dit lege landschap is slechts koesterend warm, goudgeel golvend zand. In de gevoelige hoeven van mijn sterrenpaard trekt het via de luchtholtes weldadig in ons omhoog en mijn zintuigen schakelen over op een lagere versnelling. Ze resoneren mee met mijn omgeving die is toevertrouwd aan zichzelf. De verstillende werking van de uitgestrekte woestijn dringt helend door. Mijn drum klinkt langzaam en gestaag. Flonkerende Valk verwarmt zich stil tot diep in zijn holle botten. Zo nu en dan tilt hij zijn vleugels even op om het teveel aan warmte te ventileren en terug te geven aan zijn omgeving. Regenbooghert golft in slow motion zijn sprongen, in één soepele beweging overbrugt hij enkele zandheuvels.
De Droomtijd fluistert dat ik klaar ben voor de vijfde boodschap. Kleine Bruine Vogel, word als zijdezacht zand…. Laat, wat er nog aan ongevoelde spanning is, soepel door je handen glijden. Behoud je zelfverzekerdheid en organiseer jezelf, word als zand, vorm je cellen om, overstijg jezelf en houd je bewustzijn hoog, hoger…. Geniet van je adem, voer hem door je lijf waarvan je voelt dat het droog, korrelig zand is… en ga dan met je aandacht in de woestijn, reik verder dan jezelf, je bent er nu een nieuw, verwarmd deel van. Je bent de woestijn, je bent het zand, je verstaat zijn boodschap.”

Mijn systeem stelt zich al in op de volle stem van de woestijn, hij ruist celwandbrekend door me. “Welkom, Kleine Bruine Vogel. Je wisselde van richting en reisde van het Rode Zuiden naar het Gouden Oosten. Je keek ernaar terug en je aandacht verschoof van het willekeurige leven naar deze stabiele, verstilde staat. In een onevenwichtige situatie werkte je energiek naar een vertragende omstandigheid om balans aan te brengen. Creativiteit ligt in de aard van je geest, hoe vaker je daar peilde, des te overvloediger leverde je je scheppingsprocessen af. Er was een wisselwerking van dynamisch evenwicht. Verwarm je en geniet van mijn intense rust en leegte. Pas je aan en laad je hier op, zodat je flexibele geest verkwikt wordt.”
Ik volg zijn raad. Alles krijgt zijn natuurlijk beloop, in overeenstemming met de harmonie van de woestijn en mijn verstilling daalt verder in….

De klankkleur en het ritme van mijn drum spelen een belangrijke rol in de manier waarop ik verder kan reizen. Als mijn mallet het vel raakt, lijkt er een ritmische dans van kleurfrequenties te ontstaan, waaruit het avontuur leeft.
In een ademtocht zijn we bij ons einddoel. In deze vijftigduizendjarige Oosterse woestijnstad werd ik geboren in een ver verleden. Het is de basis van mijn bestaan waar ik de rest van mijn leven mag doorbrengen. Hier is mijn uiteindelijke eerste werkelijkheid en innig geliefde thuishaven, de plek waar mijn hart vol oneindig verlangen onbewust eeuwig naar hunkert.
“Neem welkomstkado’s mee,” zegt Regenbooghert. Hij wijst met zijn neus naar een azuurblauw meertje aan de voet van groene heuvels. Kilometers ver zie ik, kriskras verspreid, een ontelbare hoeveelheid felblauwe, knalrode, gele, witte, zwarte en turkooizen Amazonepapegaaienveren. “Verzamel ze en deel ervan uit,” glimlacht hij. Getooid met mijn bonte verenpracht in mijn armen, nader ik de zeven stenen poorten van de Oosterse stad op de rug van mijn sterrenpaard.

Ze blijken allen voor me geopend in het allerhartelijkste welkom wat voorstelbaar is.
Uffington legt uit: “Kleine Bruine Vogel, het getal zeven omvat de zon, het woud, de zee, de magie, de maan, de wind en geest of verbinding. Je begroette ze op Aarde allemaal. Trommel rondom op het hertenvel van je drum. Raak de elementen van deze planeet met aandacht in het hart van je drum. Zeven is jouw getal en het gaat om de kern.”
De linkerpoort rijden we stapvoets door, ik zit met kaarsrechte rug op Uffington en bewonder het ruimtelijk ontwerp van deze kunstzinnige stenen stad vol parken. Alles is met liefdevolle aandacht onderhouden en er is een overvloed van boomsoorten, bloeiende struiken, verrassende uitzichten en doorkijkjes.

Regenbooghert vervolgt: “In deze oeroude samenleving leeft en werkt alles en iedereen nauw met elkaar samen. Wedijver in onderlinge afhankelijkheid is onbekend. De mensen zijn hier in verscheidene opzichten harmonisch verbonden met de anderen. Natuurlijk zijn ze wel afhankelijk van elkaar, maar geven en ontvangen is een gelijkwaardige uitwisseling. Er zijn symbiotische relaties die iedereen tot voordeel zijn en in alle voorstelbare combinaties neemt men eraan deel. Het is een kleurrijke verzameling van aan elkaar gekoppelde netwerken met een vruchtbare wisselwerking.”

De Droomtijd bereidde mijn aankomst al voor en de inwoners verwelkomen me vrolijk wuivend; hun prinses komt thuis! Spontaan deel ik mijn exotische veren uit en sommige mensen omhelzen me. Anderen zetten hun werk voort terwijl ze lachend en terloops groetend naar me kijken. Mijn verblijf is een sierlijk paleisje en we rijden er als vanzelf naartoe. Alles is gereed voor mijn komsten de zesde boodschap luidt: Kleine Bruine Vogel, welkom op de plek waar jouw ziel huist, waar je hart tot kloppen wordt gebracht, waar je leven keer op keer wordt opgewekt. Hier lokt je nieuwe persoonlijkheid je met de dans van het leven.”

5 - Hoger dan het regenbooggebied

Regenbooggebied

In deze gezegende woestijnstad vervul ik lang mijn coördinerende taken. Met een natuurlijk gemak organiseer ik vernieuwende aspecten voor mijzelf en mijn omgeving tot mijn tijd komt om de kunst van het overgaan uit te oefenen.
De Droomtijd kust me: “Kom, Kleine Bruine Vogel, je zuster de zeester heeft slechts een klein restant nodig om haar hele lichaam te vernieuwen. Je vriend de hagedis laat een verloren staart opnieuw groeien. Jij baarde kinderen, dat is bij jou de vervanging van je organisme. Je vernieuwt je lichaam en je weefsels en je onderhoudt het; deze ontwikkeling is afgerond. We gaan.”
Regenbooghert is in één sprong bij me: “ Ik begeleid je. Onze geest lijkt op de materiële dingen, samen zetten we alles in beweging.”

Mijn flonkerende valk stijgt op: “Wat afgerond blijkt, bouwen we op. Omdat je leeft, mag je vervangen en vernieuwen. We blijven trouw aan onze natuur en elkaar en reizen door in de kringloop.”
Op rood satijn zie ik mezelf vredig liggen en het is goed. Het leven eindigt niet, het gaat anders verder en komt steeds dichter bij de oorsprong. Er wordt sereen aandacht aan geschonken door de bewoners van deze stad, want men weet dat het leven leidt tot de dood en de dood leidt tot het leven. Door de wetenschap dat er een grotere cyclus uit voortvloeit en mijn proces een voortdurende kringloop van verandering en zelfvernieuwing is, wordt dit in alle rust aanvaard.
Een glorierijk scala van lichte en donkere kerkklokken beiert. Hun trillingen bieden voldoende verdichting om op te stijgen en mijn laatste reis naar het Noorden kan op deze klanken voortgezet worden.
Mijn regenbooghert ligt naast me en uit zijn rug ontplooit een regenboog die zo hoog reikt dat ik slechts een deel zie.
Uffington vervormt en verkleint tot een lief, nachtblauw paardje met zilveren vleugels. “Ik haal je,” groet hij, buigt zijn hoofd en knielt voor me.

Vanaf mijn rode satijn glijd ik op zijn rug en laat me tussen zijn vleugels vervoeren. We stijgen hoger en hoger langs de regenboogweg die mijn hert uitwaaiert. De klanken van de kerkklokken verlevendigen en laden ons op in een indigoblauw gebied.
Rechtsboven in het luchtruim verschijnt een sterrenbeeld dat op een vrolijk dolfijntje lijkt en ik wil ernaartoe. “Let op,” zegt Flonkerende Valk en brengt van achter uit zijn keel een merkwaardige fluittoon voort. Deze tovert het trommelvlies in mijn oren weg zodat ze in deze dimensie helder horen. De dolfijn buitelt drie maal, er ontstaan tientallen dolfijnen. Pijlsnel zwemmen ze in een kaarsrechte lijn naar me en er herleeft een oude verbinding tussen ons. Uit mijn keel welt een lang vergeten krachtlied. Zacht drum ik onder de indruk mee. Op elke toon bewegen ze fascinerend. Er ontstaan stervormen, cirkels, lemniscaten, vierkanten en rechte lijnen, horizontaal en verticaal. Het is een oogstrelend dolfijnenballet dat een grootse harmonie teweeg brengt. Mijn hart klopt door dit schouwspel zo levendig en vol verwachting dat mijn systeem definitief verandert.

Het nachtblauwe paardje kan verder stijgen, door nevelachtige flarden via zeven hemelen naar het allerhoogste punt en nog verder. “Hier wacht ik tot je terugkeert,” zegt Flonkerende Valk en we stijgen verder. Via een volgende nevelsluier komen we in een vormloze, kleurloze en bewegingloze sfeer. “Doe je ogen dicht,” zegt mijn nachtblauwe paardje en hij schiet er pijlsnel doorheen. De laatste gesluierde afbakening die we ontstijgen is weerstandsloos en als ik mijn ogen open is er niets. We zijn bij de oorsprong van het leven. Alles is hier één, van dezelfde stof en het is er naamloos, hier is leven louter liefde. Pijn en verdriet zijn teruggebracht tot herinnering. Op deze plaats kijk ik stil van ontroering met liefde terug op mijn geleefde leven met de vreugde, het falen en het tekortschieten. Soms met de ontkenning van die Grotere Macht die nooit ophoudt met van mij te houden en me te steunen. Hier kan niemand liefde verspelen en mag iedereen zich laven aan de bron van alle leven.
Kleine Bruine Vogel, wil je terug?” vraagt een stem die veraf en dichtbij, een mannen èn een vrouwenstem is. De klank is als een onderdeel van een echo van iedereen en mezelf. “Kies je voor een nieuw leven omdat dit je verder brengt?”
“Ja!” zeg ik vastberaden. “Ik ga terug.”

“Als je terug wilt om éénheid te laten ontstaan, mag je hier laten wat je op Aarde volbracht.” Voor ik besef wat er gebeurt, word ik tot heel kleine onderdeeltjes teruggebracht. Sommigen zullen niet meer naar de Aarde terugkeren, anderen wèl. Een paar kleine zwarte stukjes, zijn ‘klaar’ en mogen weg. Ze verdwijnen met een grote boog uit mijn systeem in het Al.
“Je mag kiezen, wat je ervoor in de plaats terug wilt,” klinkt het.
“Oh, Waarheid, Dapperheid, Liefde, Echtheid en… Kracht! Kracht om ook zwak en dapper te durven zijn,” licht ik toe. “Kracht om lief te hebben… En ook Gezondheid en Geluk.”
Ik mag zelf de nieuwe, lichtende stukjes uit de Kosmos binnenhalen en ze vestigen zich op de plaatsen, waar nieuwe ruimte is ontstaan.

De Droomtijd geeft aan, dat de tijd rijp is om te keren en af te dalen naar de aarde. Mijn ziel is genadig verkwikt. Een wisseling van de wacht ontstaat, het nachtblauwe paardje met de zilveren vleugels verschijnt. Op zijn veilige rug ontstaat een zorgvuldige voorbereiding voor de angsten bij mijn aanstaande geboorte. Deze wordt onnoemelijk zwaarder dan dit sterven. Het zijn de angst voor benauwdheid, beklemming en de buitenwereld. Tegelijk staan er compenserende krachten klaar. De weerstanden die nodig zijn om adequaat op de aarde te vertoeven, worden geactiveerd en in mijn systeem gevleid.
We reizen langs het sterrenbeeld Dolfijn met de opgewekte sprookjesenergie. Via de nevelsluier glijden we door de vormloze, kleurloze en bewegingloze sfeer en de nevelachtige flarden. Eronder dalen we door de zeven hemelen en nog lager.
Kleine Bruine Vogel, het gaat je heel goed, zie ik!” zegt Flonkerende Valk en kijkt me met zijn scherpe ogen nauwgezet aan. “We reizen samen verder naar huis.” “Fijn, om je te zien” groet ik blij. Samen trekken we verder naar de klanken van de kerkklokken in de woestijnstad die ons verwelkomen.

Hert ligt er klaar en de regenboog die hij nu voor me uitwaaiert, wijst de weg naar huis. 
Vrolijk siert de kleurrijke omslagdoek met de groenblauwe hagedis mijn schouders en zijn vastberaden rode klauwtjes omarmen me. Staand trommel ik, mijn stem en de aardende klank van de drum worden zachter en zachter bij het afscheid. De cirkel van mijn vertrouwde, verre verwanten wordt onzichtbaar maar de lucht zindert nog in en om me heen als de drum al niet meer klinkt.
De Droomtijd keert terug naar het centrum van oud geboren verhalen waar hij tussen de regels door leeft. Zijn woorden blijven klinken in de taal, die wij als eeuwig kind verstaan. Gelukkig keer ik terug in mijn persoonlijke verhaal van verleden, heden en toekomst.
Het raam staat open. Boven het veld klimt een flonkerende valk hoog naar de hemel en stort zich voor mijn ogen loodrecht uit de lucht naar de Aarde…. “

Zie ook: http://www.runningfox.nl/overigeartikelen/bruinevogel.html