Written with Love Written Speciaal

Wolken

Ver-beter-en; ver-licht-en; be-kracht-igen

Nora Pelgrims



Sinds enige tijd stel ik mezelf regelmatig  de vraag hoe het bij God toch komt dat ik zoveel ‘ziekte’ om me heen zie. Ik kan er niet meer om heen.  ‘Het’ klopt op mijn deur en blijft aanbellen.
Het is opvallend dat hoe langer hoe meer mensen die ik een warm hart toe draag, ziek worden, of erger nog, sommigen laten het leven erbij. ‘Het’ verscheen in allerlei vormen en had fysieke, mentale of emotionele vormen. Het kwam zo dichtbij dat het zelfs mijn familieleden trof.

Wanneer je verwanten gekweld worden door angst, verschrikkelijke pijnen en onrust, doet dat wat met je. De afstand bewaren die je nodig hebt om de ander te kunnen ondersteunen en jezelf niet te laten meeslepen door je eigen emoties is voor een empatisch mens niet makkelijk.
Je hart gaat als het ware bloeden. Liefde wil toch graag zijn geliefden besparen van ellende en pijn; we willen het leed voor hen toch zo graag ‘wegnemen’ …
 
Maar klopt dit ook? Horen wij in deze tijden nog steeds de ander te ‘verlichten’ van datgene wat op een of andere manier door het Zelf geschapen werd? Is dit  hulpvaardig en mededogend zijn? Is dit Liefde? Ik vrees van niet. Ware Liefde staat klaar voor de ander en zal nooit de ander ontnemen om Zelf In Kracht te gaan staan en daardoor het Zelf-Helend vermogen van het lichaam te ont-dekken en te ont-wikkelen. Zij leert de ander dat ziekte op welk niveau dan ook, niets meer is dan een Boodschap van het lichaam om te kunnen overleven en over te stappen op een hogere trilling.

Om te kunnen overstappen naar de volgende stap in ons Bewust-Zijn zullen wij wakker moeten worden van een paar factoren die van invloed zijn op Genezing.
Al te vaak wordt er naar mijn bescheiden mening bij allerlei ‘ziekten’ met de vinger naar onze genen gewezen. Alsof zij de schuld zijn van al onze problemen.
Natuurlijk dragen wij in deze blauwdruk heel wat informatie mee, maar informatie wordt pas doorgestuurd naar onze cellen nadat er een kopie gemaakt werd van het oorspronkelijk DNA. Is er dan misschien iets mis in de communicatie die hier plaats vindt?

Als we rekening houden met wat de kwantumfysica ons leert en we beseffen dat elke cel beïnvloedbaar is door gedachten (die niets meer zijn dan een vorm van energie), dan beseffen we dat onze gedachten van grote invloed zijn op ons Wel-Zijn. Positieve gedachten over dit ingenieus systeem genaamd mensenlichaam zijn fitness voor onze mentale en emotionele lichamen.

Wanneer we wakker zijn van deze factor, zullen we aandachtiger zijn, meer in het NU blijven om te Luisteren naar wat ons lichaam nodig heeft. De informatie die we nodig hebben komt vanzelf op ons af waardoor we leren dat niet enkel genen en gedachten, maar ook onze omgevingsfactoren een grote bijdrage leveren in gezond Zijn. Waar wij wonen, welke relaties we onderhouden (familie, vriendschappen, werk) en vooral wat wij dagelijks in onze mond stoppen heeft zijn bijdrage op dit geheel.

We leven al te vaak om te eten in plaats van eten om te Leven. We zijn wel bang voor die extra kilo’s, maar blijkbaar niet van het vergif als kunstmatige zoetmiddelen. Om nog maar te zwijgen over de chemische troep die we naar binnen werken via ‘genees’ middelen. We vaccineren ons met zware metalen en allerlei andere troep die dat inspuiten wat we vrezen en geven het lichaam niet de kans om zelf antistoffen te maken tegen de miljoenen ‘indringers’ die we zelf geschapen hebben.

Honderd jaar geleden was kanker een ‘ziekte’ die 1 mens op 8000 trof terwijl er niet eens 2 miljard mensen op deze aardbol leefden. Waarschijnlijk waren het er meer, we hadden alleen de jacht nog niet geopend op deze ‘ziekte’. De bevolking was vaak genoodzaakt om weer gezond te worden met wat de natuur te bieden had, we hadden toen nog geen chemische middelen en als mensen stierven, was dit ‘normaal’.

Al te vaak… wonen we in huizen die we het liefst zo warm en comfortabel mogelijk houden en ploffen we na onze dagtaak het liefst neer op onze bank, achter de tv of computer, omdat we denken dat dit ons rust biedt. We vullen onze longen liever met gebakken lucht dan dat we de plekken opzoeken waar de lucht nog daadwerkelijk onze cellen kan voorzien van de broodnodige zuurstof.
Al te vaak… blijven we verstoken in relaties en banden waarvan we Weten dat zij elke cel in ons lichaam doen daveren. Dat is blijkbaar makkelijker dan een stap in het onbekende te zetten.

Het wordt tijd, hoogste tijd dat we afstappen van alles waarvan we weten dat het ons lichaam en onze geest niet voedt.
Het wordt tijd dat wij ons Zelf weer leren Liefhebben en Verzorgen op die manier zoals we onze eerstgeborenen hebben omringd vanaf het moment zij hun eerste Adem tot zich namen.

Als je weet dat wat je nodig hebt
altijd is wat je krijgt,
wordt het leven een paradijs.

Byron Katie