Written with Love Written Speciaal

Verlossing

De verlossing

Nora, 5-4-2008



 

In de totale bereidheid je te laten raken,
je hart te laten breken,
kan ontdekt worden dat de pijn die je zo vreesde
niet je vijand is, maar het voertuig terug naar huis.

Erik van Zuydam

Ondanks dat ik vele paden van het leven reeds meerdere keren bewandeld heb, lijkt het pad van loslaten een weg te zijn die het meest pijnlijk aanvoelt. We krijgen deze lessen vaak al heel vroeg in ons leven, de ene al wat vaker en vroeger dan de ander, maar Krijgen doen we ze… En net als we denken dat we de les wel doorhebben, krijgen we ze terug, in een ander pakje, in een andere vorm, op een ander niveau. Het begint op materieel vlak en werkt door op alle lagen van Gehechtheid. Of het nu een familielid is, een vriend of zielsverwant, het snijdt, het kerft door het hart en laat Sporen na. Sporen die voor anderen duidelijk merkbaar zijn. Het is aan ons wat voor soort Sporen wij hierbij nalaten.

Door het maken van keuzes op omgevingsfactoren scheppen we mogelijkheden waarin wij ofwel verschrikkelijk eenzaam worden of juist heel rijk. We zien niet dat veel van de zaken waaraan we gehecht zijn enkel binnen ons midden blijven wanneer we ze daadwerkelijk Los(&)Laten. We zien op dat soort pijnlijke momenten niet dat wij de dingen gewoon horen te Laten Zijn. Vaak voelt het als buiten Je Wil, het is echter wel Het Pad.

Laat me een voorbeeld schetsen.
Omwille van ‘keuzes en omgevingsfactoren’, werd ik al heel vroeg ‘al-een-staande-mama. Het was een harde weg maar nooit heb ik er maar één keer aan gedacht om de kinderen Hun Vader te ontnemen. Dat recht had ik niet, al wou ik het wel om hen te ‘beschermen. Wie hij voor hen was en wat hij al dan niet in hun leven betekende, was niet aan mij om over te oordelen. Zij zouden dit Zelf wel ont-dekken. Toen de oudste klein was en hij al veel teleurstelling had gevoeld omdat papa zich naar zijn gevoel niet als papa gedroeg, vroeg hij me: “mama, waarom heb ik deze papa gekozen?” Ik stond perplex, ik wist gewoon dat het zijn Zieltje was dat weer eens tegen me sprak. Dat Zieltje waar ik een diepe connectie mee heb en zo vaak telepathische gesprekken mee voerde. Ik vertelde hem dat dit een vraag was die alleen hij kon beantwoorden. “Ik weet het al” zei hij. “Ik heb deze papa gekozen om zelf een andere papa te zijn”. Het warmde mijn hart en ik glimlachte.

Maar niet voor lang, want geef de Mens genoeg teleurstellingen en hij vergeet wat hij hier kwam doen. Er worden verwachtingen niet ingevuld en hij gaat in gemis en pijn. Zo zit De Mens nu eenmaal in elkaar.

Toen mijn zoon vijftien werd en zijn grenzen begon te verkennen (die haaks stonden op mijn waarden- en normen systeem), besliste hij om bij zijn vader te gaan wonen.
Ik stikte zowat. Daar stond ik dan… Alsof Alle Leven uit mij gerukt werd. Hij had al zoveel pijn gehad en in mijn hart wist ik dat het nu alleen maar erger zou worden. En ik, ik kon mijn kind hier niet tegen beschermen… Wat voor een moeder was ik wel dat haar kind niet kon beschermen tegen de pijn en het verdriet dat komen zou…?

Spulletjes verhuisden, kamertje werd leger en leger en zo ook mijn hart. Met een bloedend hart ging ik zijn kamer schoonmaken. Bij elke strijk die ik nam om zijn ramen te lappen visualiseerde ik me dat het zìjn oogjes waren en wenste dat hij de wereld kon zien zoals hij was… Dat wat hij ook hoorde te Zien, op een Heldere manier naar hem toe mocht komen. Helderheid heeft geen pijn in zich…
Ik nam zijn babyspulletjes vast en keek naar foto’s van al dan niet geweldige momenten. Ik miste mijn kind verschrikkelijk en mijn ego vond het dan ook nog eens ondankbaar dat ik die 13 jaar voor mijn kind gezorgd had, nu in de steek gelaten werd.
En als ‘mijn ego’ spreekt, dan luister ik, ik volg het niet, het is mijn waarschuwing dat ik in klaagzang ga zitten. Het is de ‘arme ik’ die wakker wordt.
Ego is een deel van me, het IS niet wie IK BEN.

En het ware IK in mij, zag dat mijn kind helemaal Mijn Kind niet is. Hij is niet ‘van mij’, en net als ik, niet graag, ’van iemand’. Want ik, net als hij, behoor bij velen, maar ben al-een van mij. Hij is een individu, Hij is een Ziel op Reis, een Ziel op Weg, net als ik.. Hij heeft het recht om het leven te Be-Leven zoals hij daarvoor Kiest.
Hij, dit schepseltje, heeft Mij gekozen omdat ik hem Hoor, omdat ik hem Zie, omdat ik hem teveel Lief heb om hem niet die Keuzes te laten maken die helemaal van hem zijn en bij Zijn Pad horen. Zelfs al zit daar zielenpijn in verscholen…
Niemand en zeker niet ik, kan hem daarvoor behoeden, dat is Het Leven. Als ik Mijn Wil hier tussen zet, gebruik ik macht, schep ik chaos. Maar als ik de diepe band, de verbondenheid met hem wou bewaren, dan moest ik hem Vrij laten… Ik kon Niets doen dan alles simpelweg te Laten Zijn.
En ik besefte... Een Ware Moeder laat Haar Kind Los…

Door dit In-Zicht, kon ik hem Los Laten. Ik kreeg zicht op mijn processen en zag hoezeer dit niet om hem draaide maar om mij, om wat Ik Wil, om mijn verwachtingspatronen over Zijn Leven, om het bevredigen van mijn moederlijke gevoelens.

Toen ik dat allemaal zat te overpeinzen speelde Nickelback op de achtergrond een populair lied. Het drong door tot op mijn bot en voor altijd zal ik die ‘toevalligheid’ linken aan de boodschap die er voor mij in dat liedje zat. “This is how You remind Me of how I really AM”…

Ik heb zoveel geleerd tijdens die periode, maar ik heb vooral Ervaren dat door hem te Laten Zijn, Los te Laten In Liefde, hij Altijd is kunnen blijven wie hij Is…
Ik heb nog meer geleerd dat door de keuzes die hij maakte en ik relateerde aan pijn, dat hij me geen beter geschenk had kunnen geven. Hij leerde me dieper naar hem en naar meZelf te kijken, hij leerde me de Kracht van het Nu, hij gaf me Zelf-Kennis…

We hebben jaren van storm gekend, talen gesproken die wij beiden niet begrepen, we hebben elkaar wel altijd Laten Zijn wie we zijn en zie…
Hij wordt 21 en weer heb ik dat ventje voor me dat ik zo goed ken, dat weer telepathische boodschappen stuurt en nog meer, ze ook weer ontvangt. Hij is ten allen tijde ‘mijne kiddo’ en altijd zal ik er zijn voor hem. Om hem weer te helpen opstaan als hij gevallen is, om hem die arm te geven waar hij zich recht aan kan trekken en weer vooruit kan. Ik zal Nooit Zijn Stappen zetten…Daar belemmer hem mee, en mijZelf.

Liefde, Laat Los, Laat Vrij, Laat Zijn, Laat Be-leven en Be-Zielen.
Noem het De Verlossing…

Ziezo, en dan nu op naar de volgende les.
De ‘kleinste’ die net op dezelfde leeftijd zit als hij toen, heeft zojuist melding gemaakt dat hij co-ouderschap wil. Weer herinnert mijn Ziel me dat een navelstreng niet van titanium gemaakt is…
Leuk toch, er valt weer veel te leren, er ligt ervaring te wachten, in een ander pakje, in een andere vorm, op een ander niveau. Weer een stapje naar meer zelfkennis, meer bevrijding/ Verlossing...
Laat ons dankbaar zijn voor de lessen die we Krijgen, zij zijn onze vijand niet. Laat dit het Spoor Zijn dat ik voor mijn kinderen kan nalaten.

Hoe toevallig, terwijl ik dit afrond heeft mijn mediaspeler een lied gekozen. Dit is het laatste, het einde van dit schrijven, het einde van deze tonen.
Marco zingt:
Afscheid nemen bestaat niet J

Walk Tall and Softly
Nora