Written with Love Written Speciaal

Tulips

foto's: Wouter van der Kruit.

You never walk alone

Een bijzondere ontmoeting

Maja Kluvers



Lieve mensen! In het vroege voorjaar heb ik iets heel speciaals mogen ervaren dat ik graag met jullie wil delen.

YOU NEVER WALK ALONE!

Nog maar net mijn ‘eerste stappen’ gezet om dit leven hier op aarde te beginnen, heb ik als baby ontzettend veel gehuild. Waarom? Ik had toch zulke lieve ouders die zeer zorgzaam waren. Als je zo klein bent en al zoveel verdriet hebt, waar komt dat dan toch vandaan? Jaren later hoorde ik tijdens een reading dat het verdriet te maken had met als kind het gevoel te hebben dat jij niet jouw plekje hebt kunnen innemen; niet gehoord te worden; gekoesterd te worden; er niet te mogen zijn. Heb ik daarom zoveel gehuild?

Toen ik wat ouder werd begon ik steeds meer mijn best te doen om complimenten te krijgen voor dingen die ik in en om het huis deed. Het gras knippen bijvoorbeeld. Altijd maar weer je best doen om het anderen naar de zin te maken en zorgen dat ze oog hebben voor wat jij komt brengen? Tijdens dat tuinieren kreeg ik in het voorjaar steeds weer zo'n fijn gevoel als de tulpen in bloei stonden. De tulp is een bloem waar je zo fijn je handen in een koestering omheen kunt vouwen. Maar ook om naar binnen te kijken en de betovering te ervaren van het palet van kleuren in het hart van deze bloem. Deze innige verbondenheid met de Tulp is bij mij nooit meer verdwenen

In de maanden voordat mijn moeder stierf heeft ze heel open met mij gepraat over allerlei schuldgevoelens waar ze mee was blijven zitten. Het had o. m. betrekking op het feit dat ze mij als baby zoveel had laten huilen en toen, op zo'n cruciaal moment in mijn jonge leven, niet naar haar eigen gevoel had geluisterd, maar naar de adviezen van een goede buurvrouw die zei dat het beter was om mij te laten huilen, want anders “zou je het kind maar teveel verwennen!" Hoewel het gevoel haar iets anders influisterde, luisterde mamaatje naar het advies van derden. Bij natuurvolken en in de dierenwereld wordt het als vanzelfsprekend beschouwd om een kind in de eerste periode van zijn leven bij je te dragen, waardoor de moeder en kindrelatie intiem blijft. In onze cultuur heeft dit veelal een andere invulling gekregen.

Zelf ben ik in het ziekenhuis geboren, dus veel nieuwgeborenen bij elkaar op één zaal. Vaak huilend. Hebben we toen al het onveilige gevoel wat zich bij ons als baby had geopenbaard aan elkaar getoond? Het voelde heel speciaal als ik in gedachten terugga naar het moment waarop mijn moeder haar kant van het verhaal vertelde.
Afgelopen voorjaar heb ik een bijzondere ontmoeting gehad, waarvan ik nu overtuigd ben dat het met de schuldgevoelens van mijn lieve moeder te maken heeft.

Dit voorjaar bevinden zich rondom ons dorp vele tulpenvelden. Ze vallen eigenlijk pas op als ze in bloei staan. Er is een gigantisch veld waarvan het ogenschijnlijk lijkt dat het zo ingesloten ligt tussen sloten en landerijen dat je er niet bij kunt komen. Ik krijg ineens de onbedwingbare neiging om mijn fiets aan de kant te zetten, langs de sloot te lopen om toch in ieder geval zo dicht als maar enigszins mogelijk is, bij de bloemen te komen.
Er is een paadje, ontstaan door landbouwwerktuigen, welke mooi droog is door het prachtige weer van de laatste tijd, zodat je er heerlijk kunt wandelen. Ik volg het pad langs de sloot en wat me opvalt is dat het water zo mooi helder is en dat de kikkers kwaken dat het een lieve lust is. In de verte zie ik een reiger staan; vis is vast en zeker ook aanwezig.
Langzaam maar zeker nader ik het tulpenveld. De lucht is vervuld met de geur van ontelbare bloemen. Met intense kleuren zo ver als het oog reikt! Het is zo’n speciaal gevoel dat de vele herinneringen aan de tulpen uit mijn jeugd als vanzelf weer boven komen drijven

Ik ga langs de rand van de sloot zitten, ongeveer in het midden van het veld. Aan de overkant van de sloot strijkt een Gele Kwikstaart neer welke ik eigenlijk nog nooit van zo dichtbij heb kunnen bewonderen. Ik adem diep in en uit en laat de geuren doordringen tot in het diepst van mijn lichaam.
Een bijzonder sereen gevoel komt over me. Vooral de rode en de gele tulpen zorgen voor een extra dimensie van sereniteit. De wind waait door mijn haren en ik hoor de talrijke vogels om me heen. Ik doe heel even mijn ogen dicht om alle indrukken te laten bezinken en ze een speciaal plekje te geven.
Terwijl ik daar zo zit ervaar ik de aanwezigheid van een energie die als het ware om me heen gevouwen wordt. Ik weet me omarmd door een overweldigend liefdesgevoel, zo groot en oneindig dat ik er koude rillingen over mijn hele lijf van krijg. Ik blijf stil zitten en wacht af…! Een indrukwekkend geluksgevoel maakt zich van mij meester!

Opeens hoor ik een stem in mijn hoofd welke het liedje ten gehore brengt dat mijn moeder vroeger altijd zong over de tulpen uit Amsterdam, maar de tekst wijkt een beetje af van de oorspronkelijke.
Bij de regel: "Wat mijn mond niet zeggen kan,” blijft het stil en er rollen tranen uit mijn ogen, precies over het midden van mijn wangen. Maar ik weet zeker dat niet Ik het ben die zit te huilen
Ik krijg het gevoel alsof er heel zachtjes twee handen om mijn gezicht worden gevouwen waarvan de pinken tegen mijn neusvleugels worden gelegd. Het voelt als de vorm van een bloem en de eerst gedachte die bij me boven komt is dat het te maken heeft met het silhouet van een tulp. Een teder en koesterend gevoel zorgt ervoor dat ik me weer even kind voel en ik begin spontaan te huilen. Het houvastgevoel welke ik zo lang verloren heb gewaand sinds het overgaan van mijn lieve moeder begint langzaam opnieuw vaste vorm te krijgen, hetgeen nog eens extra wordt bekrachtigd met het lied: “YOU NEVER WALK ALONE”

Op deze manier wil Moeder me laten weten dat ze nog vaak in mijn nabijheid is en dat ik niet zo eenzaam ben als ik soms misschien wel eens denk te zijn.

Een warme groet van MAJA

  Fiields