Written with Love Written Speciaal

What a game

 

Wat een spel

What a game

 

Door/by Korani

Vertaling: Hans Brockhuis

www.korani.net


Can you believe we once tried to live without consulting our hearts?

Weet je nog dat we ooit probeerden te leven zonder ons hart te raadplegen?

Can you believe we actually thought that was a viable way to live?!

Weet je nog dat we eigenlijk vonden dat dit een realistische manier van leven was?!

How was it possible to function without tapping into that constant source of guidance, wisdom and wonder?

Hoe was toch het mogelijk te functioneren zonder die constante bron van begeleiding, wijsheid en verwondering gebruik te maken?

What a peculiar game that was!

Wat een merkwaardig spel was dat!  

Thank goodness (goddess/universe/God/the I AM – take your pick) we woke up. 

God zij dank (of godin/kosmos/goedertierenheid/IK BEN - kies maar) ontwaakten we.

Thank goodness (and ourselves) we broke the spell of unknowing and tuned ourselves into a higher broadcasting frequency.

God (en onszelf) zij dank hebben we de ban van onwetendheid gebroken en onszelf afgestemd op een hogere trillingsfrequentie.

And how delicious it is to have that knowing at our centre, at our very core now, always.

Hoe verrukkelijk is het om dat weten in ons centrum, onze kern, vast te kunnen houden, nu, altijd.

Remember when we used to struggle and strive and tear our hair out and stamp our feet in frustration? 

Weet je nog dat we vroeger vaak strijd voerden, in frustratie bleven streven, ons de haren uit het hoofd trokken en stampvoetten op de grond?

Remember how we used to ask:  What am I supposed to do?! Then turn away before the answer could be received.  

Weet je nog hoe we vroeger steeds vroegen: Wat moet ik doen?! Maar dan wendden we ons af voordat we naar het antwoord konden luisteren.

Remember how we used to cry:  “Why me?” And then block our ears so we couldn’t hear the reply.

Weet je nog hoe we gewend waren te kermen: “Waarom ik?,” en vervolgens onze oren dichthielden, zodat we het antwoord niet konden horen.

Remember how we used to judge and blame everyone else and then wonder why things went horribly wrong?

Weet je nog hoe we over iedereen oordeelden en de schuld gaven en ons dan afvroegen waarom alles zo vreselijk misging?

Oh, those were the days!  What a game, what a trip.  Ridiculous, of course, and dull and tedious and often unbelievably painful, but boy we had some fun.  Our egos laughed themselves silly.  

Ja, dat waren nog eens tijden! Wat een spel, wat een reis. Belachelijk natuurlijk, en saai en vervelend en vaak ongelofelijk pijnlijk, maar jongens, wat hadden we een lol. Onze ego's lachten zich suf.
“Look how caught up they are in our web!” they smirked. 

"Kijk eens hoe verstrikt ze in ons net raken!," sneerden ze.

“See how far they’ve fallen under our spell?!,” they chortled.  

"Zie je hoe ver ze zijn afgedwaald onder onze betovering?!," meesmuilden ze.

“Look how deeply they’ve come to believe in all those false stories we told them!” they chuckled.

"Kijk eens hoe diep ze zijn gaan geloven in al die valse verhalen die we hen hebben voorgeschoteld!," grinnikten ze.

But wake up we did – some of us gradually and not without something of a fight; some of us instantly and with ease. But no matter which route we chose, as we awoke the ego loosened its hold.

Maar wakker werden we - sommigen van ons geleidelijk en niet zonder iets van een worsteling; sommigen van ons onmiddellijk en met gemak. Maar het maakt niet uit welke route we kozen, toen we wakker werden gaf het ego haar greep op.

And as we awoke our hearts spoke loudly and we listened. 

En toen we ontwaakten, sprak ons hart luidop en we hebben geluisterd.

And as we awoke, the illusion of our powerlessness drifted away.

En toen we wakker werden, verdween de illusie van onze machteloosheid.

We remembered.  We knew.  We got it.   Wij herinnerden ons. We wisten. We onthouden.
Ahhh!!  What a game. O.k. Goed gespeeld!