Written with Love Written Speciaal
 

Zevenblad

foto: Wouter van der Kruit.

Het zevenblad

In de volksmond ook wel ‘Hanenpoot’ genoemd.

 

Maja Kluvers


Sinds het allereerste begin van de tuin is het Zevenblad aanwezig. Niet wetende dat de wortels van deze plant zich temidden van een gekregen pol gele bloemen bevonden, heb ik in volle dankbaarheid de gekregen gele bloemen in de tuin geplant. Het eerste jaar vond ik het een mooi gezicht dat er ook nog witte bloemen tussen de gele gingen bloeien en heb er niet veel aandacht aangeschonken. Maar ineens valt het na een paar jaar op dat de witte bloemen zich toch wel erg snel vermenig-vuldigen en dat de andere planten steeds kleiner worden. Of lijkt dat maar zo? Dan komt iemand me vertellen dat de mooie witte bloemen van het zevenblad zijn, een woekerplant die als je het eenmaal in je tuin hebt, nooit meer weg te krijgen is.

Dat is schrikken. Het klopte toch dat de andere planten kleiner waren geworden door de overwoekering van het zevenblad. Ook zijn er al enkelen verdwenen, maar dat kan ook een andere oorzaak hebben. Ineens ben ik er niet meer zo blij mee dat deze plant zich zo gezellig in de tuin is gaan uitbreiden.

Wat nu te doen?

Allerlei aanbevelingen komen binnen van mensen met hetzelfde probleem. Die adviezen spreken van het spuiten van gif; alle blaadjes met een kwastje met gif instrijken of de hele tuin afdekken met zwart landbouwplastic.

Hierover wil ik eigenlijk niet eens nadenken omdat we geen gif in de tuin gebruiken. Het is niet alleen het zevenblad dat er van doodgaat, de schade zal aanzienlijk zijn. Vaak veel groter dan we met onze mensenogen kunnen zien. Alles raakt uit balans. Sporenelementen zullen verdwijnen waardoor de grond steeds armer zal worden. En wat te denken van de micro-organismen die zullen afsterven?

Ook het idee om een heel jaar lang de tuin af te dekken met zwart plastic geeft geen vrolijk gevoel. Een hele zomer geen kleurrijk schouwspel in de tuin? Ik moet er niet aan denken!

De grond afgraven?

Ik begin eerst met een ander plan: Als het voorjaar wordt begin ik het blad van het zevenblad te plukken en voor de bloei alle bloemen er uit te halen. Voor de plant moet dat een uitputtingsslag zijn om dan in de warme zomer toch nog weer nieuw blad te vormen. Vaak is het dan ook nog erg droog, hetgeen een extra verzwakking betekent voor de plant.

Mede door de oppervlakte van de tuin is dat een gigantisch karwei. Maar als het klaar is en de andere planten de kans hebben gekregen om door de inmiddels verkregen ruimte te kunnen groeien hebben we eigenlijk de hele zomer geen ‘last’ meer van het zevenblad.

Maar met het verstrijken van de jaren merk ik aan mezelf dat ik ieder voorjaar toch wel een beetje ga opzien tegen de klus om zo lang op mijn knieën te liggen om het zevenblad te plukken.

Dan komt het moment dat ik me steeds als ik aan het plukken ben, afvraag of er ‘iemand’ is die me wil helpen om het zevenblad in de tuin te verdringen en zo mogelijk te verwijderen. Ik voel immers altijd al dat ik niet alleen in de tuin bezig ben en als het ware wordt gadegeslagen door een onzichtbare realiteit. Eigenlijk is het een gefluister van mij want ik wil toch niet dat iemand in de buurt het hoort dat ik in de tuin aan het praten ben tegen onzichtbare wezens. Natuurlijk weet ik dat er naar me geluisterd wordt door de natuurwezens, maar een duidelijk antwoord kan ik op dat moment nog niet ontvangen.

Het volgend voorjaar lijkt er nog niet zo veel te veranderen en ik vraag me af of ik misschien een onmogelijke vraag heb gesteld. Niet wetende dat deze dingen nu eenmaal tijd kosten in de 3d wereld. Dat datgene wat we in gedachten al hebben uitgezonden tijd kost om zich hier in de stoffelijke wereld te kunnen manifesteren. We leven immers in een tijd dat we onmiddellijk resultaat willen zien? Of moet ik toch zelf een oplossing zoeken?

Nog een jaar later worden er toch dingen duidelijk zichtbaar. Het zevenblad sterft niet af, maar blijkt veel minder blaadjes te bezitten. EN…andere planten krijgen blijkbaar zoveel energie dat ze steeds groter en hoger worden!

Wie had dat gedacht? Dat er op een andere manier om hulp gevraagd kan worden dan dat we gewend zijn te doen. En vervolgens alleen maar geduld hoeven te hebben. Het is een hele omschakeling van bewustzijn, maar het resultaat is er dan ook naar. Een tuin vol mooie bloemen. Wie wil dat niet?

Het zevenblad is er nog steeds, maar vormt geen bedreiging meer voor de andere planten.

Bovendien schaam ik me nu niet meer als iemand me in de tuin tegen wezens die voor menig oog onzichtbaar blijven hoor praten. Dat ze er zijn is een weten, een voelen dat er meer is dan wij misschien kunnen zien en dat er een geweldige samenwerking kan plaatsvinden als wij ons ervoor openstellen.

Met dank aan de natuurwezens,
Veel liefs en... succes.