Running Fox Papers

Februari 2004 ~ INDIGO

~*~*~*~

Citaat van de maand:

Zie, mijn oog


Zie mijn oog,
De zuivere stralen van de zon
Lichtend uit de vormenwereld van de aarde;

Zie, mijn hart,
De geestelijke krachten van de zon
Opwellend uit de golfslag van het water.

Zie, mijn ziel,
De wil, de wereld aldoordringende, der zon
Fonkelend uit de flonkerglans der luchten;

Zie, mijn geest,
Het goddelijk wezen van de zon
Opvlammend uit de liefdegloed
Die uitstroomt van het vuur

Rudolf Steiner

~*~*~*~

Inhoud

Citaat van de maand Rudolf Steiner
Indigo Hans Brockhuis
Ana en de vogel Steve Rother
Nog meer uitspraken van Karim Veronica Boers
Nieuwetijdskinderen zijn sterrenkinderen.. Ans Corbee
Colofon Hoe kan ik mij abonneren?
Voor de laatste aanvullingen in de website: Klik hier




~*~*~*~

Indigo

Hans Brockhuis

Indigo; een korte titel voor een lang verhaal. Dit is het verhaal van de kinderen die vaak Nieuwetijdskinderen worden genoemd en die regelmatig in het nieuws komen. In wat de serieuze pers heet te zijn, zijn dat vaak negatieve verhalen over kinderen die uit de band springen en die dingen doen die niet ‘goed’ zijn. Op welke manier dan ook.

Aan de andere kant is daar wat de scepticus graag de ‘geitenwollensokken-pers’ noemt. Wij als lichtwerkers willen het relaas vertellen van de mooie dingen die wij tegenkomen wanneer het gaat om kinderen die zich vanuit een hoger trillingsniveau proberen staande te houden in een soms vijandige wereld.

Ter voorbereiding van deze nieuwsbrief heb ik contact opgenomen met De Groep van Steve Rother, omdat deze over dit onderwerp altijd veel te zeggen heeft. Hoewel ik niet om complimentjes vroeg, gaf De Groep die wel en omdat zij allen waarderen die zich op de één of andere wijze bezighouden met lichtwerk in het algemeen, wil ik niet nalaten om de volledige communicatie aan je door te geven. Ik hoef niet te zeggen dat ik hiervoor uiterst dankbaar ben…

“Wij spreken vandaag met oneindig veel genoegen tot de lezers van ‘Running Fox Papers’. Enkele jaren geleden heb jij, Hans, de intentie uitgesproken om jouw gedachtegoed kenbaar te maken aan anderen en om op deze sympathieke wijze een bijdrage te leveren aan het hoogste goed voor alle zielen op Aarde, elders in het universum en aan onze kant van de sluiers. Het is van groot belang te onderkennen dat dergelijke initiatieven onderdeel zijn van het proces van spirituele groei en maken als zodanig deel uit van het hele proces waar de aarde en zijn bewoners op dit moment zo vol overgave mee bezig zijn.”

“Het is daarom dat wij – ook op deze plaats - al degenen die zich voor de goede zaak inzetten vanuit de grond van onze ziel willen danken voor alles wat zij doen. Al deze pogingen helpen ook om de kinderen met kristallen vibratie, zoals God(in) deze prachtige zielen pleegt te noemen, zich te helpen aarden op de Aarde. De geboorte van al deze zielen, die noodzakelijk zijn bij de begeleiding van de mensheid naar een hoger trillingsgetal, is een mijlpaal in de geschiedenis van de Aarde. Nooit eerder gedurende de lange tijd dat het speelbord. Aarde existeerde, hebben zich zo ongelofelijk veel zielen bereid verklaard om af te dalen om ieder op hun eigen wijze mee te doen in het grote spel van de opwaardering van het speelbord.”

“In jouw geest, Hans, welt een vraag op die zich zou kunnen vertalen als: ‘welke nieuwe informatie zouden wij mogen ontvangen in verband met het verschijnsel ‘Nieuwetijdskinderen?’ Als antwoord daarop zouden wij in de eerste plaats willen zeggen dat het belangrijk is om deze kinderen goed te behandelen; in goede banen te leiden. Maar dat zal geen nieuws zijn. Het is echter uiterst belangrijk je te realiseren dat het uiteindelijke resultaat voor het welzijn van jullie planeet mede zal afhangen van de wijze waarop deze kinderen in staat zullen zijn om te gaan met alle moeilijkheden waarmee zij worden geconfronteerd. Wij, aan deze kant van de sluiers, hebben de intentie om samen met jullie Moeder Aarde – nog meer dan tot nu het geval is - op te waarderen naar de nieuwe vibraties die het voor alle mensen van de Aarde mogelijk zullen maken om in vrede en harmonie te kunnen leven.”


“Vandaag is de situatie zodanig dat terwijl jullie in stilte - op kousenvoeten als het ware - bezig zijn de vijfde dimensie te betreden, de kinderen die nu worden geboren meer en meer in staat zijn begrip en onderscheidingsvermogen te ontwikkelen. Hierdoor zal het mogelijk voor ze zijn om alles wat zich voordoet op een meer beheerste wijze dan voorheen te doorgronden. We hebben allemaal de problemen gezien die vele kinderen hebben in relatie tot de culturele en politieke kwesties die zich op aarde al zo lang voordoen. Het is aan hen, terwijl zij opgroeien, om zich rekenschap te geven van alles wat is. Geleidelijk nemen zij verantwoordelijkheden over zodat het op een dag mogelijk zal zijn de moeilijkheden te overwinnen die vandaag zo wijdverspreid zijn.”

“Daarom is het zo belangrijk manieren te vinden op een niet-confronterende wijze met de jonge kinderen in communio te komen. Om hen de ruimte te geven om dingen op hun eigen manieren te doen, maar ze tegelijkertijd te leren om die dingen op een dusdanige manier aan te pakken, dat zij daarmee geen afbreuk zullen doen aan anderen. Als dat kan worden verwezenlijkt – en we weten dat in verscheidene landen experimenten gaande zijn waarbij wordt getracht om de kinderen op een geheel andere wijze dan voorheen te onderwijzen – zal het doel waarnaar wij allen streven weer een stap dichterbij zijn gekomen” (In Nederland zijn experimenten met verschillende schoolsoorten gaande, zoals: Aventurijn en Iederwijs red.).

“We dringen er daarom op aan om met deze experimenten door te gaan. Leer van je kinderen wat de beste manier zal zijn om dit te doen en probeer te beseffen dat de wereld – niet van het ene moment op het andere – maar geleidelijk en onafwendbaar zal veranderen op een manier die het voor vele zielen mogelijk zal maken om de vijfde dimensie werkelijk te ondergaan, te leven en te ervaren. Om werkelijk de Kristallen Vibraties te ondervinden die nu al door Aarde en Kosmos vibreren.”

“In staat te zijn om dit alles te onderkennen geeft ons grote vreugde, geliefden, we sporen jullie aan om elkaar met het uiterste respect te behandelen en dit ook aan jullie kinderen over te brengen, om elkaar te koesteren op een gelukkige wijze en om goed samen te spelen, zoals jullie dat vaak deden toen je zelf nog een kind was.”

Espavo, de Groep.


Wie ben ik om hieraan nog iets toe te voegen? Wanneer dit allemaal met je resoneert, zou ik je willen vragen om verder te lezen in de artikelen die hier worden aangeboden. Zo kun je kennis nemen van wat anderen in dit verband aan jou te zeggen hebben.

Het is zeer waarschijnlijk dat – gezien het grote aanbod van stukken op dit gebied; het onderwerp leeft kennelijk heel erg – ik volgende maand opnieuw een nieuwsbrief over hetzelfde onderwerp zal aanbieden.

Ik wens je veel leesplezier.

Hans Brockhuis.

~*~*~*~

Ter aanvulling op het bovenstaande vermeld ik nog zes websites die in dit verband kunnen worden geraadpleegd.

www.iederwijs.nl
www.hetc.nl
www.st-jeanne.nl
www.planetlightworker.com
www.childrenofthenewearth
www.starchild.co.za

www.crystalchildren.com


Over de laatstgenoemde website schrijven Steve en Barbara Rother: Dit is een open bron voor kinderen, leraren, ouders en allen die deel willen uitmaken van onze toekomst door kinderen te helpen zich te ontwikkelen. Het is bestemd voor kinderen van elke vibratie en wil de definitieve bron zijn voor informatie Nieuwetijdskinderen. Als je iets aan deze site wilt bijdragen, artikelen of hulp in welke vorm dan ook, kun je uitgever en webmaster Sue hier bereiken.

Hans Brockhuis

~*~*~*~

Het verhaal van Ana en de vogel
Steve Rother

Om de vibrationele verandering die jullie nu ondervinden te verduidelijken, willen we jullie het verhaal vertellen van Ana en de vogel. Ga er maar gemakkelijk voor zitten.

Vlak voordat het licht werd, was in een kamer het snikken van een heel ongelukkige ziel te horen. Ana, een Nieuwetijdskind van twaalf, had grote problemen met haar leven op het Speelbord van de vrije keuze. Ze had weinig vrienden en veel problemen in de omgang met de andere kinderen in haar klas. Haar leraren zagen haar als een probleemkind. Ze had zich altijd al een buitenstaander gevoeld die alleen maar toekeek. Ana kon heel slecht opschieten met haar moeder en ze hadden vaak ruzie. Hoewel Ana over een innerlijk weten beschikte, was ze moedeloos en stond op het punt de hoop op te geven. Op twaalfjarige leeftijd wilde Ana naar huis.

Spirit, die haar verwarring aanvoelde, sprak tot haar: "Ana, wanneer je dat wilt mag je vertrekken, maar eerst moet je naar buiten, de tuin ingaan en je vinger voor je uitsteken." Ana was geschrokken dat Spirit haar zo direct aansprak, dat was nog niet eerder gebeurd. Nadat ze had nagedacht over de woorden van Spirit, begreep ze niet hoe dit haar zou kunnen helpen maar ze besloot om het te proberen. Terwijl ze naar buiten de frisse ochtendlucht inliep, kwam de zon op en alles baadde in een oranjerood licht. Nadat ze eerst om zich heen gekeken had om er zeker van de zijn dat niemand haar zag, sloot ze haar ogen en stak haar vinger uit, zoals Spirit haar had opgedragen. Even later voelde ze gekriebel op haar vinger en deed ze haar ogen weer open. Een kleine, bruine vogel was op haar uitgestoken vinger gaan zitten. "Hallo lieverd”, zei de vogel. Bijna vergeten gevoelens van thuis kwamen bij Ana naar boven en haar ogen schoten vol tranen.


Terwijl ze haar tranen droogde keek ze om zich heen of er iemand stond te kijken. Droomde ze of was dit echt? Had de vogel echt gesproken? Juist op dat moment sprak de vogel weer tot haar: "Ik ben hier om je te helpen je alles te herinneren Ana, want je bent hier met een bepaald doel en wanneer je nu vertrekt zal dat doel niet worden gerealiseerd." En weer stroomden vreugdetranen over Ana's wangen, want voor de eerste keer voelde ze een sprankje hoop. Zelfs de vage gedachte dat ze een doel had, hielp Ana. Er hing betovering in de lucht terwijl de vogel een gesprek met Ana begon. Dat gesprek duurde meer dan een uur. Ana kon maar niet ophouden met huilen, er moest ook zoveel worden losgelaten. Toen hoorde Ana haar moeder rommelen in de keuken. Ana was bang dat haar tijd met de betoverde vogel voorbij was. "Wees maar niet bang Ana, we zullen elkaar weer spreken. Ik zal er altijd voor je zijn. Je hoeft alleen maar naar deze tuin te komen, je vinger uit te steken en ik zal reageren."

Die dag konden haar leraren op school maar niet ontdekken waarom ze constant huilde. Zij dachten dat er iets niet goed was, maar Ana wist dat alles juist wel goed was. Soms twijfelde ze er aan of het wel was gebeurd. Had ze het allemaal verzonnen? Dan realiseerde ze zich dat het geen verschil maakte, ook niet wanneer de vogel een product van haar eigen verbeelding was. De gevoelens van thuis-zijn die de vogel haar had gegeven, hadden haar een gevoel van heelheid gebracht en ze was niet bereid dat op te geven.

Vanaf die dag stond Ana elke morgen voordat de zon opkwam op, ging naar de tuin en sprak met de vogel. Ze hadden het over vele dingen en de vogel gaf Ana de levenslessen die zij nodig had om heel te worden. Ana bracht deze lessen vol blijdschap in de praktijk, hoewel ze soms moeilijke dingen in zichzelf moest veranderen. De vogel herinnerde haar er constant aan dat ze de kracht had om haar werkelijkheid te veranderen door het maken van keuzes. De kleine, bruine vogel blies betovering in het leven van het jonge meisje Ana.

De ene dag volgde de andere op en al snel begon Ana's leven te veranderen. Op school had Ana nu vrienden die naar haar opkeken en haar respecteerden. Haar leraren waren op magische wijze veranderd en hielpen haar nu. Zelfs met haar moeder kon ze nu voor het eerst overweg en ze konden samen praten. Ana's leven had betekenis gekregen.

Op een ochtend begon Ana terug te kijken en besefte ze hoe ver ze in korte tijd was gekomen. In slechts enkele maanden had Ana meer vooruitgang naar geluk gemaakt dan in al die twaalf jaren daarvoor. Toen ze zich dat realiseerde bedankte ze de vogel voor het betoverende geschenk dat hij haar had gegeven. De vogel reageerde daarop: "Lieverd, ik kan je niet geven, wat je reeds bezit. Het was mijn taak om een spiegel te zijn, zodat jij jouw ware zelf zou kunnen zien en jij je jouw kracht zou herinneren. Verlies alsjeblieft nooit uit het oog dat de kracht om te veranderen in je zit en niet daarbuiten. Je hebt ervoor gekozen om deze kracht te gebruiken en daardoor heb jij jouw werkelijkheid veranderd."

Het hoogtepunt van Ana's leven bestond uit de korte tijd die ze iedere morgen met de vogel doorbracht om zich haar ware kracht te herinneren. De liefde, die zij voor dit prachtige, eenvoudige schepseltje voelde, was overweldigend. Weer of geen weer, Ana ging iedere morgen naar de tuin om samen met haar leraar, waarvan ze zoveel was gaan houden, de toon voor de dag te zetten. Het leven van Ana was goed.


Op een ochtend werd Ana vroeger wakker dan anders. Ze voelde een verandering in de energie, maar ze wist niet precies wat er gebeurd was. Zij herinnerde zich dat de vogel haar van energieveranderingen had verteld en dat dit de manier was waarop mensen zich ontwikkelden. Ze herinnerde zich dat de vogel haar had verteld dat verandering een noodzakelijk deel was van spirituele vooruitgang, want dat zonder verandering alles uiteindelijk zou doodgaan. "In feite creëert verandering de betovering die we zoeken." Deze gedachten bleven maar door haar hoofd gaan en ze formuleerde zorgvuldig de vragen die ze de vogel straks zou willen stellen. Toen het tijd was, liep Ana vol verwachting de tuin in en stak haar vinger op. Deze ochtend kwam de vogel echter niet.

Met hulp van de vogel had Ana geleerd te vertrouwen op haar innerlijke gevoelens in plaats van op haar gedachten. Dit was een prima tijd om deze vaardigheid te gebruiken en op de één of andere manier wist ze diep in haar hart dat het goed ging met haar lieve kameraad. In haar hart wist ze ook dat het met haarzelf goed ging en dat er niets vervelends was gebeurd. Natuurlijk miste ze haar vogelvriend en de speciale tijd die zij samen doorbrachten. Ana dacht terug aan alle dingen die de vogel haar had verteld en hoe ze daar in haar leven gebruik van had gemaakt. Ze was een beetje in de war omdat de vogel haar had verteld dat hij haar nooit zou verlaten. Maar, daar stond ze, alleen in de tuin deze ochtend, terwijl de zon opkwam. Ana probeerde tegen de vogel te praten, voorwendend dat hij er wel was. Ze kon zelfs het vertrouwde gekriebel voelen wanneer de vogel op haar vinger ging zitten. Het bijzondere voor Ana was, dat op iedere vraag die ze kon bedenken om aan haar denkbeeldige vriend te stellen, ze het antwoord reeds wist.

Iedere morgen had Ana haar ritueel uitgevoerd door naar de tuin te gaan en haar vinger voor zich uit te steken. Ana was zo bedroefd dat ze voor het eerst sedert lange tijd huilde. Nog weken lang ging ze iedere ochtend naar de tuin en dacht aan haar vriend. Maar Ana's vinger ondersteunde de vogel nooit meer.

De tijd ging verder en Ana speelde een centrale rol op haar school. De leraren begrepen uiteindelijk dat Ana geen probleemkind was maar dat zij, en anderen zoals zij, veel verder was dan het leerprogramma van de school aangaf. Ana hielp hen met het bijstellen van de manier waarop zij lesgaven. Zij hielp de medewerkers met het aanpassen van hun manier van denken zodat die geschikt zou zijn voor de nieuwe kinderen die gaan komen. De dag dat Ana haar diploma behaalde, was een heel speciale dag. Er was een tijd geweest dat ze dit niet had kunnen denken en wilde vertrekken. Nu wist ze dat ze een heel belangrijke rol had gespeeld. Op kleine schaal had ze haar bijdrage geleverd voor de gehele mensheid en geholpen de energie af te stemmen voor allen die nog komen.

Ana groeide in jaren en wijsheid. Ze werd een grote genezeres en hielp duizenden anderen bij het in bezit nemen van hun kracht en het veranderen van hun werkelijkheid. Ana gebruikte wat er in haar hart leefde om hen te leiden. Toen zij haar kracht in bezit had genomen, ontdekte Ana dat de antwoorden haar werden gegeven op het moment dat ze de vragen stelde. Dit was anders, aangezien de leiding nu van binnenuit scheen te komen in plaats van uit een externe bron. Zij is nooit vergeten wat de vogel haar heeft geleerd. Ze dacht vaak aan haar lieve vriend en omringde zichzelf met allerlei soorten vogels. Ze stichtte een vogelreservaat op haar land en bezocht dat vaak. De vogel was Ana's persoonlijke symbool geworden en in iedere kamer van haar huis hingen vogelafbeeldingen of stonden vogelfiguurtjes. Ze had er zoveel dat haar vrienden haar het vogelvrouwtje noemden. Ana accepteerde die titel vol trots. Ze was door iets geraakt en dat vergat ze nooit. Ze koos ervoor het geschenk van de wijsheid van de vogel altijd met zich mee te dragen bij alles wat ze deed. Ana wandelde met Spirit.

Jaren later was Ana grootmoeder geworden van een kleinzoon. Dit kind was voor Ana heel speciaal en ze hadden een band die veel verder ging dan dit leven. Op de dag dat hij was geboren wist ze dat zij samen een contract hadden. Ze wachtte af waar dit toe zou leiden. Billy was zeven en had heldere ogen die onbevreesd in de diepste diepten van haar ziel keken. Hij herinnerde haar aan de belangrijke rol die ze had gespeeld in het herzien van het schoolsysteem. Hij kon nu zo in een onderwijssysteem stappen dat zij in gang had gezet. Op zo'n moment was Ana dankbaar dat ze was gebleven.

Op een dag bracht deze bijzondere kleine man een bezoek aan zijn grootmoeder. Nieuwsgierig bekeek hij de vele vogelbeeldjes die bij Ana op de schoorsteenmantel stonden. Zijn aandacht ging uit naar het beeldje van een kleine, bruine vogel. Ana zag dat haar kleinzoon aandachtig naar het beeldje keek. Ze wist in haar hart dat er iets moois te gebeuren stond. Ze hield vol verwachting haar adem in toen haar zeven jaar oude kleinzoon zich omdraaide en zei: "Weet je, oma, deze lijkt precies op de vogel die altijd op je schouder zit."

De woorden van haar kleinzoon raakten haar met zo'n kracht dat ze er helemaal ondersteboven van was. Opeens vielen alle stukjes op hun plek en waren al Ana's vragen beantwoord. Ze dacht terug aan de dag dat de vogel niet kwam en ze realiseerde zich nu dat ze naar een hogere vibratie was gegaan, waardoor de vogel op haar schouder kon landen in plaats van op haar vinger. Ana was zo gewend om naar de vogel op haar vinger te kijken dat ze niet wist dat de vogel nu veel dichterbij was en direct in haar oor kon fluisteren. Op dat moment was het contract met haar kleinzoon uitgevoerd. Voor het eerst in haar leven was datgene wat ze in haar hoofd wist in overeenstemming met hetgeen ze in haar hart wist en Ana's leven was volmaakt.

De vreugdetranen keerden terug, nu na al die jaren de lange stilte werd verbroken. De kleine, bruine vogel uit Ana's jeugd had opnieuw tot haar gesproken. "Ja, liefste Ana, ik vertelde je toch dat ik je nooit zou verlaten en dat heb ik ook niet gedaan. Ik ben zo vreselijk trots op je, want de dag dat ik op je schouder neerstreek in plaats van op je vinger had jij de keuze. Je zou voor altijd naar je vinger kunnen blijven kijken, wachtend op de leiding van buitenaf waaraan je was gewend. Maar je besloot om zelfstandig verder te gaan met de kennis die je had. Dit is de integratie van Spirit en zo stel jij je open voor je Hogere Zelf. Je bent niet gescheiden van Spirit zoals je menselijke ogen je zouden willen laten geloven. Je bent niet gescheiden van mij want wij zijn één. Leef het dagelijkse leven met Spirit op je schouder en durf de betovering te creëren die je zoekt. Lieve Ana, je hebt het goed gedaan. Je hebt je hogere doel bereikt en geleerd met Spirit door het leven te gaan." Toen Ana dat hoorde was ze volmaakt gelukkig.

En zo is het …

~*~*~*~

Nog meer uitspraken van Karim
Veronica Boers

Hieronder volgen weer nieuwe uitspraken van Karim, die nu 11 jaar oud is (red.), opgeschreven door zijn moeder. Al vanaf jonge leeftijd doet hij uitspraken die haar steeds weer verbazen.

Het volgende schreef ik naar aanleiding van een gesprek dat ik had met een vriendin. Zij vroeg of Karim, toen 9 jaar, iets wist over Kryon. Hij zei: “Ja, dat is zeg maar een broertje van Orion. Dat is een planeet met een lichtbruine kleur. Er wonen mensen. Die mensen hebben allemaal hele blauwe ogen, rode lippen en kleine neusgaten. Ze hebben een soort kuif op hun hoofd, niet van haar, maar zo loopt hun schedel. Een soort antenne, waarmee ze gedachten kunnen opvangen. Ze staan in verbinding met God. Zij kunnen gedachten sneller opvangen dan dat je iets kunt zeggen, zij weten al wat je wil zeggen… Zoiets. Dit is de letterlijke uitleg van Karim.

Deze vind ik zelf zo mooi:
Karim zei laatst dat de mensen praten over de 5e dimensie alsof ze wanneer ze daar zijn aangekomen, zouden zijn uitgeleerd. Dat is echt niet zo hoor. Als je daar in die 5e dimensie bent, dan moet je ook nog veel leren. Pas na de 12e of 13e dimensie ben je echt verlicht, maar dan ben je ook niet klaar, want dan begint het weer van voren af aan. Dan ga je weer naar de 1e dimensie van een andere zijnsstaat. En in de 5e dimensie moet je toch ook nog wel uitkijken dat je niet wordt overreden... “O” zei ik. Kan dat nog daar? Daar zijn toch geen auto’s Hij zei: “misschien niet, maar dan zijn er weer andere vervoermiddelen. Je kan gewoon gewond raken hoor. Omdat alles daar, dus ook de vervoermiddelen en de spullen en de bedden ook 5 dimensionaal zijn. Dus dat heb je niet in de gaten. Dus moet je nog steeds uitkijken… En nog veel leren...” “Ja” zei ik “ maar dan is er toch wel meer liefde en geen oorlog meer...” “Ja” zei hij “ dat wel. Maar nu denken mensen dat ze er al zijn als ze in de 5e dimensie komen... Nee dus.”

Karim zegt ook dat de mensen die in de aarde leven, veel ‘hoger’ zijn dan wij. Voor een kind is het moeilijk om woorden te zoeken die begrijpelijk zijn voor anderen. Hij zegt ook: “Als een mens hier bewusteloos raakt, dan gaat zijn geest tijdelijk naar de binnenaarde en als je wakker wordt dan ben je weer hier. Want daar in de binnenaarde willen ze graag de mensen helpen. Als ze bewusteloos daar aankomen, gebruiken ze een soort medicijn of iets wat hij niet kan uitleggen en als het weer goed gaat mag je weer naar boven, en kom je bij in je lichaam. Maar het kan ook zijn dat je niet bij kan komen en dood moet gaan; nou dan vlieg je gewoon langs de aarde naar de hemel.

Maar als je wel eens in de binnenaarde bent geweest i.v.m. bewusteloosheid, dan word je geheugen gewist voordat je weer terug gaat naar de aarde in je lichaam. Nou dat was het weer, ik ga spelen,” zei hij toen.

Karim zegt dat de mensen in de binnenaarde de warmte van de kern van de aarde gebruiken (zeg maar, voor hen is het een soort zonlicht). Ze eten daar alleen maar fruit en groenten en worden héééééél oud. Ze wonen in een soort waterhuizen, want je kan er van binnenuit doorheen kijken. Maar van buiten kan je niet door de huizen kijken.

Dat kind blijft me verbazen. Wat hij allemaal soms zegt. Met zo’n wijsheid. Op die momenten ziet hij er erg wijs en volwassen uit. Zijn ogen staan dan heel anders en hij praat met zijn hele lichaam. Voor hem is het heel normaal en ik ga er ook heel normaal mee om, hoop ik. Ondanks dat hij me blijft verbazen. Dat laat ik op dat moment niet aan hem merken. Gisteren ook weer, dan praat hij over de bewoners van de binnenaarde. Je wilt niet weten hoe ik heb staan kijken. Hij praat erover op een hele wijze manier, maar ook weer heel normaal.

Verleden week woensdag heeft hij een engel gezien, hij vertelde dat hij heel groot en wit was en schitterde. Hij had een wapen in zijn hand waar allemaal stralen uit kwamen. De engel keek wel boos. Maar hij keek niet boos naar Karim (hij bedoelt de engel Michaël, red.).

Karim ziet ook veel op de computer, hij krijgt berichten door op de computer (vandaar dat mijn computer zo gek doet altijd).

De berichten zijn niet van deze wereld. Hij zegt dat het elke keer gebeurt als hij of een spelletje aan het spelen is, of iets opzoekt op Internet. Dan komt er ineens wat doorheen (het gebeurt zelfs ook bij zijn Gameboy). Hij zegt dat het berichten zijn met cijfers en letters die hij niet kan omschrijven. Soms met een blauwe achtergrond. De laatste boodschap die hij kreeg was vandaag. Op de Gameboy. Er stond volgens zijn woorden: "3 D FX-4 D FX. Dit bericht heeft hij al vele malen gehad. Hij weet alleen dat het betekent dat we van 3 naar 4-D gaan, maar wat de FX betekent weet hij ook niet. Ook zegt hij dat er soms allerlei letters door elkaar staan. Ook vreemde letters en hij weet niet wat het betekent. Dit vertelt hij me al een poosje en ik weet eigenlijk niet wat ik ermee kan doen. Ik ken ook geen antwoorden. (Hij vraagt mij vaak wat het betekent.)

Ook ik heb de letters en cijfers gezien, niet op computers of zo. Gewoon op mijn slaapkamermuur. In het goud en wit. Een soort Hebreeuws, maar toch ook weer niet. De cijfers waren helemaal in het goud, dat is al weer enkele jaren geleden. Het blijft me toch bij, maar tot op de dag van vandaag weet ik niet wat het betekent. Ook ik hoor de stemmen, niet van binnen mij maar echt zoals iemand tegen mij praat. Soms waarschuwingen. Een mannenstem, het lijkt of hij door een telefoon praat maar dan iets duidelijker. Soms hoor ik hen maanden niet.

Weet je wat Karim me gisteren ook zei? Hij zei: “Mama ik zou wel eens door gewone ogen willen zien om te kijken hoe dingen eruit zien als je gewone ogen hebt.” Ik zei: ”maar je hebt toch gewone ogen?”. “Nee” zei Karim “ik zie alles met kleuren en gekleurde stippen en balletjes en rokerig.”. Ik wist natuurlijk allang dat hij zo keek, maar ik dacht dat het wat minder was geworden. Karim zei dat het juist meer was geworden.

Hij ziet ook in de ogen van mijn kleinzoon van 5 maanden dat het een ouwetje is (een oude ziel). En dat hij bij ons in de familie is geboren omdat hij veel van Karim moet leren en Karim van hem. Hij zei letterlijk: “Dat is toch logisch want wie anders dan ik zou hem begrijpen.

Karim vertelde toen hij 8 jaar was, dat alle mensen in het echt één zijn. Omdat we allemaal deeltjes van God zijn. De armen kunnen immers ook niet zonder de handen. God is ook nog niet zo erg oud als de mensen denken. Misschien is hij 16 miljoen jaar, of ouder. Maar dat is jong in het geheel. God laat ook wel eens de tijd stilstaan. Dat is ook gebeurd toen ze de piramides bouwden. Of net af hadden. Toen is ook de tijd blijven stilstaan. Ze vormen een soort klok, die piramides. We leven eigenlijk omdat God ook geen zin heeft om miljoenen jaren op een bankje te zitten, dat word saai. (Alles is voor Karim heel logisch, voor mij soms niet.) Want in elk deel van Gods lichaam leef je… Als je vanuit het heelal naar de ruimte kijkt, zitten er allemaal zwarte gaten en tunnels in, daar kan je doorheen gaan en dan kom je in je vorige leven of in je leven dat je later leeft terecht. Als je Indiaan bent, ben je dat weer als je uit die tunnel of dat zwarte gat komt. Als het lukt... In Gods lichaam zitten alle herinneringen van al je levens. Dus nu leef je in de buik van God, maar je andere leven kan net zo goed in Gods arm zitten...

Hij heeft mij vandaag behandeld en het mooiste is dat het zo lekker spontaan gaat. Hij maakt een kanaaltje van zijn handen waar hij de energie van boven laat doorstromen. Hij zet dan zijn handen in buisvorm op mijn buik en ik voel werkelijk de warmte er tussendoor stromen. Hij had het eerder ook zo met mijn oor gedaan toen ik oorontsteking had en de pijn was weg daarna. Nu is de pijn in mijn buik ook minder, maar Karim zei dat het pas vannacht of morgen te merken was. (de pijn was dezelfde nacht nog weg, red.)

~*~*~*~

Nieuwetijdskinderen
zijn Sterrenkinderen of Indigo-mensen of Kristalkinderen

Ans Corbée - www.reiki-usui.nl/spiritueel

Het zijn allemaal verschillende benamingen voor spirituele Nieuwetijdskinderen en zij zijn speciaal naar de Aarde gekomen met een doel of missie. Deze Nieuwetijdskinderen kunnen makkelijker openstaan voor hun Tweelingziel, voor hun hogere zelf, maar ook voor Engelen, Gidsen en opgestegen Meesters. Zij zijn heel spiritueel en in de loop van hun persoonlijke groei zullen zij zich steeds meer openstellen voor Hogere leiding.

Nieuwetijdskinderen hebben geen ballast zoals ‘karma’ bij hun geboorte meegekregen zoals gewone mensenkinderen. Zij worden geboren met een veel hoger bewustzijn en hoeven alleen hun persoonlijkheid vanaf hun jeugd te begrijpen, want deze leringen zijn speciaal bedoeld om ervaringen op te doen, opdat zij anderen die ook bepaalde problemen hebben, kunnen begrijpen en bijstaan. Zij komen nu speciaal ‘terug’ naar de Aarde om de mensheid naar een hoger bewustzijn te helpen. Zij zijn al de trap op geweest en komen speciaal voor deze missie naar de Aarde.

Alle Nieuwetijdskinderen worden met een hoger bewustzijn geboren dan een ‘normaal’ kind. Zij hebben bepaalde spirituele gaven en weten heel veel, maar kunnen zich dit ‘weten’ nog niet herinneren. De herinneringen zullen geleidelijk bovenkomen, zodra zij daar klaar voor zijn.

Jonge Kristalkinderen hebben al vanaf de geboorte een bewustzijn van de 4de dimensie. Op school zullen deze kinderen het moeilijk krijgen, want zij zijn hoogbegaafd en hebben andere begeleiding nodig. Ze kunnen ook uitblinken in een bepaald vak. Het zijn geen groepskinderen; anderen merken ook dat zij anders zijn. Er zijn al gespecialiseerde scholen voor deze hoogbegaafde jonge mensen.

De Indigo-kinderen vormden de eerste grote groep Nieuwetijdskinderen op Aarde, zij kwamen vanaf 1950. Dit waren de Baby Boomers en later de flowerpower teenagers over de gehele wereld. Zij hebben indertijd al veel veranderd en zijn héél goed op Internet. Indigo-mensen hebben veel problemen met hun emoties. Deze kunnen zij moeilijk onder controle brengen en daarom zijn deze mensenkinderen vaak onbegrepen en overgevoelig. Zij kunnen niet met bepaalde emoties omgaan, want emoties verwarren hen heel erg, zij begrijpen deze gevoelens niet en willen er over praten, net zolang totdat zij die gevoelens zelf ook gaan begrijpen.

Indigo-mensen zijn nu hier op Aarde als volwassen mensen om andere mensen die nog niet zo ver zijn met het spirituele te helpen. Dit helpen bestaat uit het verspreiden van spirituele wijsheid. Zij hebben het vaak moeilijk met dat anders zijn dan anderen.
Bovendien kunnen zij moeilijk werken onder een baas, want zij hebben hun eigen ideeën. Stop deze kinderen of volwassenen niet in een hokje, maar laat hun apart zijn juist vóór hen werken, om het nog beter te gaan doen dan wij het zouden doen; zij hebben die wijsheid in zich. We kunnen heel makkelijk met alle jonge Nieuwetijdskinderen communiceren net zoals met volwassen mensen, want ze begrijpen alles en soms nog beter dan wij wel denken.

Alle Nieuwetijdskinderen lijken veel op elkaar, alleen gaan de Sterrenkinderen gemakkelijker door het leven dan de Indigo’s. Zie deze mooie mensenkinderen als de boodschappers voor onze toekomst. Vaak worden Nieuwetijdskinderen bij ouders geboren die zelf ook Nieuwetijdskinderen zijn. Echter, niet beide ouders hoeven spiritueel begaafd te zijn om zo’n kind te hebben: vaak is alleen de vader of alleen de moeder begaafd. Zie deze mooie mensenkinderen als de boodschappers voor onze toekomst.

Nieuwetijdskinderen maken het voor zichzelf vaak zo moeilijk omdat zij emoties van anderen overnemen en dan zelf ook emotioneel worden. Praat met deze kinderen als volwassenen en neem ze vooral serieus.

Zij moeten zich afschermen voor andere mensen. Geef dit aan ze door: scherm jezelf af voor andere mensen en hun emoties. Stel je voor dat je een doorzichtig schild om je heen hebt, zodat je niets van een ander kunt overnemen. Zoek als je wilt meer informatie op Internet over Nieuwetijdskinderen, je kunt daar alles vinden wat je wilt weten.

~*~*~*~