0 Running Fox Papers februari 2008
 
Running Fox Papers

8e Jaargang nummer 51 ~ februari 2008

Parabel of gelijkenis

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

Veer Citaat voor deze nieuwsbrief:

De vogel heeft liever een eenvoudige tak dan een gouden kooi.

Chinese wijsheid

Een Schat aan inzichten

Inhoud

De vogel heeft liever een eenvoudige tak Chinese wijsheid
Parabel of gelijkenis Wikipedia
Kroezeboom Hans Brockhuis
Angel's Echo Myriah Krista Walker
De paradijsvogel Tina Frölich
Ik ben als glas Marjo Dohmen
 

N.B.: In het tweede halfjaar van 2008 zal mijn boek verschijnen:

'Het avontuur van het leven'

Je kunt je nu al verzekeren van een exemplaar tegen de intekenprijs door een mailtje te sturen aan: info@runningfox.nl

Ik houd je op de hoogte van de ontwikkelingen!

 
 

Parabel of gelijkenis ~ Naar Wikipedia

Een parabel of allegorie is een kort verhaal, gewoonlijk gesitueerd in het dagelijks leven, dat dient om een religieus, moreel of filosofisch idee te illustreren.

Veel parabels dienen om spirituele ideeën uit te drukken. De bekendste bron van parabels, hier ook gelijkenissen genoemd, is de bijbel die vele parabels bevat. Parabels en allegorieën worden vaak als synoniemen gebruikt. In beide genres wordt de luisteraar een zaak voorgeschoteld, waarover de luisteraar onbevooroordeeld kan oordelen, omdat hij er schijnbaar niet persoonlijk bij betrokken is. Dan blijkt dat er een diepere betekenis is, en dat de conclusie ook consequenties voor de lezer zelf heeft.

Deze nieuwsbrief bevat, in een aantal gelijkenissen, evenzoveel boodschappen die dienen om jou als lezer alert te maken op de diepere betekenis van veel wat ook in het dagelijks leven kan voorkomen.

Running Fox wenst jou daarbij veel diepgang toe.

Kroezeboom ~ Hans Brockhuis

Moeder Ana haastte zich van de vicarie naar het stenen kerkje van het stift te Weerselo. Ze moest hoognodig bidden en om kracht vragen van de allerhoogste. Ze had zojuist een tijding vernomen die ongetwijfeld de grootste verandering ooit in het leven van het stift zou betekenen. Natuurlijk wist ze van de storm van reformatie die door de Nederlanden en grote delen van Europa had geraasd en nog raasde. Maar tot nu toe waren het Oversticht, en Twenthe dat daar onderdeel van uitmaakte, daarvan verschoond gebleven. Kort geleden was Oldenzaal door de staatse troepen op de Spanjaarden veroverd en de staten van Overijssel hadden verordonneerd dat ook het Weerselose stift eraan moest geloven en zich diende aan te sluiten bij de reformatie. Een predikant was al benoemd, Adam Lindenhovius, en die zou overmorgen, zondag, de eerste reformatorische dienst in de kerk leiden.

Pastoor Johannes de Borch was ook bij het gesprek aanwezig geweest. Ana had gezien dat deze toch altijd zo kordate man het daarbij buitengewoon moeilijk had gehad en dat hem het huilen nader stond dan het lachen. Het moest voor hem niet makkelijk zijn en het enige wat hij aan de vergadering had toegevoegd was dat hij terstond ontslag nam en zou terugkeren naar zijn geboorteplaats.

Angels echo ~ Myriah Krista Walker

Toen ik op een avond in bed kroop, werden mijn benen tegengehouden door een stevige aanwezigheid van kat. Omdat ik weet hoe hun vacht aanvoelt, weten mijn vingers altijd om welk dier het gaat. Solstice’s vacht is zacht, maar die van Angel’s Echo voelt aan als zijde. Ik masseerde haar rug, kromde me om haar heen en zonk weg in de kussens.

De matras veerde op en neer toen ze bewoog. Ik moest plotseling met mijn ogen knipperen toen het dier nieste voordat het zich naast mijn hoofd oprolde. Ik werd besproeid met een fijne nevel van kattenspeeksel. Het was een delicate nies, niet vol in het gezicht. Ik giechelde. Ze likte mijn neus verscheidene keren en beet er toen liefhebbend in. Stevig genoeg om mijn gezicht te laten tintelen met die vreemde prettige pijn die in mijn kin vloeide en na een minuut of twee verdween.

Ik was lang opgebleven, geboeid en geïnspireerd door Stephen King’s boek ‘On Writing.’ Als hij moedig genoeg is om over het bizarre en magische te schrijven en het vervolgens fictie te noemen, dan kan ik moedig genoeg zijn om over de non-fictie ervaringen te schrijven die ik heb gehad en die oprecht magisch zijn. Ik viel in slaap terwijl ik het verhaal vorm gaf dat ik eindelijk zou gaan vertellen over Angel’s Echo. Het is een verhaal dat er meer dan drie jaar over heeft gedaan om op papier te worden gezet. Ik viel in slaap met Angel’s Echo’s idee in mijn geest geplant, dat ‘het tijd was om het verhaal te vertellen.’

De paradijsvogel ~ door Tina Frölich

 

Er was eens een kleine, bonte paradijsvogel. Hij was levens- en ondernemingslustig, vol van innerlijke schoonheid en lieflijk om te zien. Zijn veren leken, door de vrijheid die hij genoot en de waardigheid die hij bezat, als van binnenuit te stralen. Velen werden door hem geroerd, voelden zich tot hem aangetrokken en bewonderden hem onvoorwaardelijk. En hoewel hij vele rivalen bezat, stoorde hem dat slechts weinig want hij berustte in zichzelf. Hij wist waarop het voor hem aankwam in het leven.

Op een dag stuitte hij op een gouden kooi, die hem in schoonheid evenaarde en die hem ‘eveneens betoverend’ aanbood te blijven, en hem als behuizing te benutten. Omdat de kleine paradijsvogel zich aangetrokken voelde tot deze zachtmoedige kooi, diens rustige manieren waren lafenis voor zijn eigen ongedurigheid, en omdat hij bovendien naar blijvende huisvesting omzag, stemde hij toe te blijven. Hij stelde evenwel beslist dat de deur altijd open zou blijven staan. Zijn nieuwe onderdak had daar niets op tegen en achtte zich gelukkig een thuis voor de betoverende vogel te kunnen zijn.

De gemeenschappelijke jaren verstreken snel en de paradijsvogel wende vlug aan het leven in zijn nieuwe woning. Van tijd tot tijd genoot hij nog danig van zijn uitstapjes door de bossen, maar hij bracht meer en meer tijd door met het gezellig maken van zijn woning. Bovendien bezat hij spoedig zelf een paar kleine paradijsvogeltjes, die hij diende groot te brengen. Hoe meer tijd hij daarom voor zijn kroost nodig had, des te sporadischer werden zijn uitjes. De deur bleef dan ook steeds vaker gesloten, ja, ze roestte zelfs bijna vast.

Ik ben als glas ~ door Marjo Dohmen

Ik verander als er licht door me heen gaat, licht van mensen, goddelijk licht.
Dan schitter ik in alle kleuren die mij vanuit mijn oorsprong gegeven zijn.
Op een donkere plaats verlies ik mijn helderheid, mijn transparante glans.
Totdat er iemand voorbijkomt die mijn oorspronkelijke kleuren herkent, in mijn glans gelooft en mijn donkere kant opnieuw leert keren naar het licht.
Mijn glans weerkaatst op de boodschapper van het licht, geeft hem alle kleuren van het spectrum en bevestigt zo de wet van het tienvoudige rendement.