0 Running Fox Papers mei 2004 \

Running Fox Papers

Mei 2004 ~ Op avontuur in het leven

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

Citaat van de maand:

Niemand kan, geheel alleen, de diepte
van zijn wezen herkennen.


Johann Wolfgang von Goethe

~*~*~*~

Inhoud


~*~*~*~

Op avontuur in het leven

Hans Brockhuis

Avonturen beleef je op verschillende manieren. Meestal komt het avontuur onverwacht; soms zoek je het avontuur op, bijvoorbeeld door op vakantie te gaan naar een door jou nog onontdekt land. Degenen die hun bijdrage aan deze nieuwsbrief hebben geleverd, hebben hun eigen avonturen beleefd en willen dat op hun eigen wijze met jou delen.

Avonturen kun je ook van binnen beleven, op andere niveaus dan waar je in het dagelijks leven mee bezig bent. Ik zal je vertellen van een onverwacht avontuur dat mij kortgeleden ten deel viel.

Tijdens een meditatieavond die ik niet lang geleden bijwoonde kwam ik ‘onverwacht’ naast een jonge vrouw te zitten met wie ik – hoewel ik meestal niet zo spraakzaam ben – aan de praat raakte. Het bleek dat zij via Spiegelbeeld op de hoogte was van mijn werk en Nanda vertelde me dat zij geïnspireerd schilderde zoals ik geïnspireerd schrijf.

Nadat de avond – die ook heel bijzonder was – zich had ontwikkeld en tot een eind was gekomen sprak ik nog kort met Nanda en zij vroeg mij of zij een schilderij voor mij mocht maken.

Ik was verrast en gaf toestemming in de veronderstelling dat ik er wel nooit meer iets van zou horen. Slechts twee dagen later echter, had Nanda mijn antwoordapparaat ingesproken met het verzoek of zij langs mocht komen om haar schilderij af te leveren.

Dat geschiedde en op 15 mei j.l. overhandigde zij mij het schilderij waarvan een afbeelding op deze pagina te vinden is met als toevoeging een tekst van onze overleden dochter Judith, rechtstreeks vanuit het hiernamaals:

Ik ga nu mijn eigen weg.
Verder weg dan ooit.
Mijn reis voert mij naar verre oorden.
Soms ben ik er nog om hallo te zeggen.
Zie het licht dat voor jou schijnt en glimlach.
Verdriet duurt zo lang jij dat wilt.
Er breken ook hier nieuwe tijden aan.
Ik waak over jullie.

Is dat niet prachtig. Ik hoef jou, lezer, niet te vertellen dat zowel mijn vrouw als ikzelf door dit prachtige bericht bijzonder geroerd waren.

Liefde en Licht en Vrede,

Hans Brockhuis

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Waar waren de vogels?
Maja Kluvers en Wouter v.d. Kruit ~ whoeverspirit@zonnet.nl


Afgelopen zomer hebben we meegedaan aan een workshop in het midden van het land. We waren bijzonder benieuwd naar de omgeving. Hoe verder we kwamen, hoe bosrijker de omgeving was en je voelde de rust van de natuur. Het hotel is bijzonder pittoresk gelegen en vanaf de straat niet te ontdekken. Een prachtige oprijlaan met een weelderige begroeiing. Wanneer we de auto parkeren hebben we een prachtig uitzicht over het gehele tuinencomplex.

Eenmaal geïnstalleerd begeven we ons (op aanraden van het hotelpersoneel) naar de kikkervijver, een meertje in een prachtig stuk bos maar wel zo gelegen dat de zon er goed zijn werk kan doen. Het is allemaal prachtig, maar we missen iets. Gedurende de hele cursus blijft het gevoel dat er iets ontbreekt en blijkbaar zijn we zo gefocust op de inhoud van de cursus dat we er niet direct achter komen.

De volgende morgen geeft het antwoord prijs, nl. bij het ontwaken is het doodstil buiten. Geen vogelgezang, helemaal niets. Dat is wel vreemd in een dergelijk natuurrijk gebied. De tuin is een plaatje en de planten zijn volledig in harmonie met elkaar en ieder stukje is even zorgvuldig als smaakvol ingedeeld en beplant. Hoe is dit mogelijk? Behalve een merel zijn er geen zangvogels te bekennen. Wel een paar kraaien gezien. Zouden zij de nesten hebben leeggeroofd? Even denken we nog dat de tijd van het ’s-morgens zo vroeg zingen misschien voorbij is, maar als we de volgende dag weer thuis geslapen hebben worden we als vanouds weer gewekt door een fluitconcert. Dit, terwijl we eigenlijk helemaal niet in een bosrijke omgeving wonen. We besluiten de natuurwezens om uitleg te vragen.

Het bleek te maken te hebben met het feit dat het bosrijke gebied waar we waren midden in een militair oefengebied ligt waar gebruik wordt gemaakt van apparatuur met geluidsgolven waar het gehoororgaan van vooral de kleine zangvogels niet tegen kunnen. Eigenlijk lijkt het wel een beetje op de gevoeligheid van het gehoororgaan van de walvis voor de sonarapparaten. De geluidsgolven die deze apparaten maken iets in het gehoororgaan bij de walvis kapot, waardoor het dier zulke een ondragelijke pijn heeft dat het zich op de wal stort en sterft.

De vogels hebben gelukkig een beter heenkomen kunnen vinden maar voor hoelang? Onze moderne maatschappij met alle apparatuur komt steeds met nieuwe uitvindingen waarvan we de gevolgen nog niet kunnen overzien. Want als de vogels niet tegen deze trillingen kunnen, wat doet het dan bij ons? Het kan natuurlijk ook zijn dat we zover van ons wezenlijke gevoel zijn afgedwaald dat we het (nog) niet opmerken? Of volgen we een soort struisvogelpolitiek? Steken we onze kop in het zand? Zijn we zo gewend geraakt aan al die uitvindingen die ons, naar men zegt, helpen?

We vinden het toch allemaal een heerlijk geluid om op een lentemorgen te worden gewekt door een vogelconcert van bewustzijnsvormen die ervoor gekozen hebben om het leven op aarde en daarmee de vreugde en de liefde van GOD te bezingen en de nieuwe dag begroeten?? De dans van het LEVEN? Zal de natuur niet akelig stil zijn zonder deze prachtige wezens?

Gelukkig weten we allemaal dat de tijd van verandering is ingezet en dat er vele mensen zijn die bewust hebben gekozen om in deze tijd te incarneren om te helpen het bewustzijn van de mens te verruimen. Om te werken en te leven vanuit de Liefde en zo de Aarde en alles wat er op leeft te helpen en zo hun steentje bij te kunnen dragen aan het scheppen van het nieuwe Paradijs op Aarde!!!

Onze dank gaat uit naar de natuurwezens en de natuurrijken van de Moeder Aarde.

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

De Kristallijne kinderen en hun boodschap voor ons

Marieke van den Berg www.pillarsoflight.org

 

Hoe stralende Puurheid, onvoorwaardelijke Liefde en sprankelde Vreugde terug zal keren op Aarde

Eindelijk is het zover! Eindelijk mogen we/ze er helemaal zijn! Niets kan meer verhinderen dat zuiverheid van het Hart zal zegevieren op Aarde. We hebben samen inmiddels zoveel Licht verankerd en ons Bewustzijn verruimd dat het mogelijk is geworden voor de Kristallijne Kinderen om op Aarde te incarneren! Ze komen in hordes naar ons toe en als je je op ze afstemt, krijg je kippenvel van alle Vreugde die ze dan via jouw Hart kanaliseren!

We hebben hier lang op moeten wachten en velen vragen zich af, waar wachten we eigenlijk op. We wachten op ons eigen Ware Zelf, wat in werkelijkheid niets anders is dan Puur Zijn en Stralende Aanwezigheid, Multidimensionale Kracht en Perfectie en vooral niets anders dan Onvoorwaardelijke Liefde en Vreugde. De kinderen die al sinds een aantal jaren in steeds grotere getale naar Aarde komen, zijn allemaal verbonden in een groot bewustzijnsveld, waarin Liefde overheerst, alles wat op angst gebaseerd is kan daar niet in overleven.

Het Kristallijne Netwerk in en om de Aarde groeit iedere dag, maar deze kinderen hebben onze hulp nodig… Wij zijn hun hoeders, maar gek genoeg zijn zij ook onze hoeders… zonder hen kunnen wij het niet doen en andersom ook niet. We hebben elkaar nodig!

Wij helpen hen, zij helpen ons!
Waarom is het zo belangrijk dat we alle kinderen in ons Hart gaan eren en dragen?
Dat is zo belangrijk nu, omdat we kinderen toch lange tijd als ‘ondergeschikt’ aan volwassenen hebben gezien. Alsof zij leeg kwamen en wij hen alles moesten leren en bijbrengen (waarvan wij dachten dat het zinvol was). Deels is dat waar, maar oh, let op wat zij óns komen leren nu wij ons Hart voor hen beginnen te openen! Zij dragen de Waarheid in hun Bewustzijn die wij nodig hebben om ons Ware Zelf weer werkelijk te laten ZIJN en leven. Dus om onszelf weer echt te worden/Zijn. Zij kennen dit ZIJN in heel hun Hart en wezen en dragen dit uit. Niet bij alle kinderen zul je dit op dit moment kunnen herkennen, maar steeds meer komen er naar de Aarde en steeds krachtiger wordt hun veld en daardoor worden ook de oudere kinderen, de tieners, twintigers en dertigers die dit Bewustzijn heel sterk dragen wakker…

Vooral de kinderen die het Kristallijne Bewustzijn heel bewust dragen, dus in hun aura en zelfs fysieke lichaam en ogen, zijn heel gevoelig en kwetsbaar. Zij hebben onze steun, aandacht, respect en Liefde nodig om veilig op te groeien en zichzelf te kunnen zijn. Daarin helen wij meteen een groot deel in onszelf en in het collectieve bewustzijn van de mensen, waarin het innerlijk kind vaak volledig ontkent werd. Nog steeds heeft het overgrote deel van de mensen geen idee hoe diep die bronnen in zichzelf verscholen en verstopt liggen achter pijn en beschermingsmuurtjes. Die oerbron, ons eigen ware Zelf, het Verlichte Innerlijk Kind in onze kern, daar dienen we naar terug te keren. Daar dienen we ons Hart opnieuw voor te openen en ons Bewustzijn op te richten.

Wees jezelf!
De Kinderen helpen ons dat te laten zien, als voorbeeldfunctie. Totaal jezelf te zijn, in het Hier en Nu te leven, Vreugde en sprankelende Aanwezigheid door al je cellen te laten stromen. Volledig ZIJN en stralen. Daardoor zal steeds meer Vreugde gaan stromen door je cellen, zul je gezonder en blijer worden. Meer genieten en vooral jezelf durven zijn, totaal. In dat Licht is er geen afgescheidenheid, pijn of oorlog.
Het mooie is, dat de indaling van dit Bewustzijn onomkeerbaar is. Het is gestart en groeit iedere dag en gelukkig is het ook besmettelijk! Als iemand het kan dragen en uitstralen, dan zullen anderen het onbewust en in hun Hart onherroepelijk herkennen! Altijd.

Zelf wist ik nooit zo goed wat ik met kinderen aan moest.. ook niet met mijn eigen innerlijk kind hoor… nu ik veel meer in mijn eigen aarding kom, komen vele Kristallijne Kinderen tot mijn verbazing naar me toe (energetisch) en in mijn praktijk duiken ze ook steeds meer op. Allemaal hebben ze een verschillende ‘graad’ van dit Kristallijne bewustzijn. Soms is er maar een kwartiertje nodig om zo’n liefdevol, puur kind, goed in zijn aarding te helpen en hen te vertellen dat ze zichzelf kunnen redden en beschermen om zo steeds krachtiger te worden. Prachtige wonderen gebeuren er als ze die erkenning voor hun Licht krijgen (zonder het zelf te hoeven weten, hun ziel snapt het metéén!) Dit Kristallijne Licht, wat we allemaal weer zullen gaan integreren en wat uiteindelijk weer door alle materie opgenomen zal worden, is stralend en krachtig, allesomvattend en helend. Het dringt door alles wat niet resoneert met de 5e dimensie of hoger heen, heelt het en brengt het in balans. Het Kristallijne Licht bevat alle kleuren van de regenboog en nog veel meer. Het is zacht, warm en liefdevol, maar oh zo krachtig! Het bevat de frequentie van Vreugde, blijdschap en sprankelende Puurheid, heling en Liefde. Het resoneert op wat we ook wel noemen het Christusbewustzijn (Onvoorwaardelijke Liefde voor Al wat Is).

Wat de Kristallijne Kinderen ons komen vertellen
Deze Kinderen vertellen ons met zoveel enthousiasme, blijheid en kracht, hoe wij vergeten zijn écht te leven. Dat wij zijn vergeten wat echt belangrijk is. Het is zo simpel, zeggen ze!

Zo simpel! Je hoeft alleen maar JEZELF te zijn! Alleen maar jezelf te zijn, dat klinkt inderdaad simpel, maar toch lijkt het voor velen een moeilijke opgave... Om alle verkramping los te laten en je over te geven aan je Ware Zelf/Aanwezigheid. Doordat zij sinds kort in grote getale kunnen incarneren op Aarde (omdat wij samen de frequentie al zo verhoogd hebben en ons Hart al zo ver geopend hebben) wordt het wel steeds gemakkelijker voor ons om te gaan voelen wat zij ons voorhouden, wat zij bedoelen. Vele Indigo-kinderen, of de Kinderen van Oz, of de Kristallijne kinderen, ‘gewone’ kinderen, het maakt niet uit van welke bewustzijnsgroep zij zijn. Het zijn kinderen, namen zijn helemaal niet belangrijk. Hun boodschap is waar het om gaat. Zij laten me echter niet meer met rust, op een grappige maar krachtige manier, vertellen zij dat het dringend is dat deze informatie naar buiten gebracht wordt. Er is nog zoveel pijn op de Aarde en door dit stralende deel in onszelf te gaan aanboren en activeren, kunnen wij deze realiteit samen veranderen.

Velen van hen hebben een hoge graad van Wijsheid en hebben de beschikking over veel hogere kennis en bewustzijn. Zij komen Nieuw Licht brengen, Nieuw Bewustzijn en zullen oude structuren omver helpen werpen, oude patronen helpen doorbreken en dit heeft onze Aarde nu hard nodig… Sommigen hebben daarvoor lastige opdrachten, maar met onze hulp kan het veel gemakkelijker voor ze worden. Gelukkig horen steeds meer mensen hun roep om hulp en brengen hierover informatie naar buiten, of beginnen vanuit hun Hart iets te organiseren voor de kinderen, zoals plekken waar zij samen kunnen komen en in veiligheid en met begrip voor hun ziel kunnen spelen en zijn. Ook zijn er groepen mensen over heel de wereld die mediteren op heling en kracht voor alle kinderen op de wereld die pijn lijden en in barre omstandigheden leven etc. kinderen die niet vrij kunnen zijn zichzelf te zijn.

We nemen het leven veel te zwaar, kijken veel te beperkt en zien vaak de Waarheid niet. Dat vinden zij jammer, maar niet op zo’n manier dat ze hun Vreugde verliezen, zij weten dat de weg die wij gingen nodig was. Maar nu is het tijd dat we ons Hart voor deze eenvoudige Waarheid gaan openen. Terug te keren naar onze zuiverste Bron in ons Wezen… ons eigen Verlichte Innerlijk Kind, wat straalt van Vreugde en Liefde! Die essentie is in ons allemaal aanwezig, alleen heeft de één meer blokkades dan de ander en zal het dus minder gauw kunnen herkennen. Help daarom de kinderen en anderen dit weer in te gaan zien. Help het Angel-Network te groeien. Help anderen belangeloos vanuit je Hart weer te geven, maar vergeet dit keer het belangrijkste niet: jouw eigen Innerlijk Kind! Jouw eigen kern, doe het dit keer met je Gevoel, Hart en Geest hand in hand. (De Goddelijke Drie-Eenheid).

Harmonie
Als we weer in Eenheid gaan leven met deze Universele Energie, Aanwezigheid/Liefde, dan zullen we weer in volledige harmonie zijn met de grote Allesomvattende Intelligentie die het Universum waarin wij leven is. Deze Intelligentie gaat zoveel verder dan ons menselijke verstand ooit zou kunnen bevatten. De wereld zal er dan snel anders uit gaan zien. Dat is de reden waarom deze kinderen aan ons vragen hen te helpen. Help hen krachtig te worden en veilig te leven hier op Aarde, in Vreugde en Plezier! Help het Kristallijne Lichtnetwerk in en rond de Aarde versterken met je Liefde en intentie. Zij zullen ons hetzelfde dubbel en dwars teruggeven. Zij zullen ons juist leren écht te genieten van onze planeet en in harmonie met elkaar samen te leven. Tenslotte zijn wij allemaal één en hetzelfde. Ik ben jij en jij bent mij. Het is de bedoeling dat we daar van gaan genieten!!! Je helpt de wereld en alle mensen die pijn lijden door zelf je ware onschendbare Zelf aan te boren, op te staan en JEZELF te ZIJN! Dan straal je een grandioos helend en inspirerend Licht uit, dat Licht zullen anderen herkennen waardoor ze uit de droom kunnen ontwaken en hun opgelegde beperkingen (de illusie) kunnen laten varen om ook zichzelf te worden! Richt je intentie op dit bewustzijn, op heling en moed voor deze kinderen.
Zie dit sprankelende spelende, blije Licht in alles om je heen. Je kunt beginnen bij de bloemen, de dolfijnen en vele andere dieren, kristallen, de regenbogen die steeds frequenter (zelfs verticaal) aan de horizon verschijnen en… de Kinderen!!!

Ik ben heel dankbaar dat zij ons begeleiden in het openen van ons Hart voor wie wij werkelijk zijn en voor de simpelheid ervan! Veel Liefde en zachtheid voor alle Kinderen die ons helpen en voor het Verlichte Kind in onszelf. Voel de Liefde van deze Kinderen voor ons en onze Planeet, dit is zo ontroerend en zal je helpen echt bij jezelf te komen

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

David en Isma'il
Hans Brockhuis

David Schmidt liep eenzaam door de regen doordrenkte straten van Amsterdam. Hij had er behoorlijk de smoor in want hij voelde zich veel te opvallend in zijn oude versleten jas met de grote gele davidsster. Het liefst wilde hij zich zo klein mogelijk maken om vooral niet gezien te worden. Achter een hek blafte er plots fanatiek een hond naar hem. Hij schrok zich een ongeluk, want David wás angst. Vijf jaar geleden, in 1938, was hij met zijn ouders en zusje gevlucht vanuit Schwabach bij Neurenberg naar het toen nog gastvrije Nederland. Het leven was voor joden bijna ondraaglijk geworden in het kleine stadje in Beieren en hier hadden ze onderdak gevonden bij de Nederlandse tak van de familie.

Hij voelde zich bijna altijd angstig, maar desondanks had hij ook mededogen, want hij kende geen haatgevoelens voor al diegenen die hem en zijn familie in zijn nog jonge achttienjarige leven kwaad hadden berokkend. En dat was uitzonderlijk, want als hij op Sjabbat, na het bezoek aan de synagoge met zijn vrienden opliep, was er altijd wel iemand die overliep van wrok en daar de anderen luidkeels van probeerde te overtuigen.

Op dit moment was hij op weg naar zijn kleine huis, in de 1e Goudsbloemdwarsstraat in de Jordaan. Zijn aandacht werd getrokken door luid geschreeuw en tot zijn afgrijzen kon hij nog net zien dat zijn ouders en zijn zusje in een grote Duitse vrachtwagen werden geladen, op weg - waarheen? Schreeuwend rende hij naar ze toe. “Niet doen, help, vader, moeder…” Onmiddellijk werd hij door een grijnzende Duitse SS officier in zijn kraag gevat en zonder plichtplegingen bijna achteloos achter in de wagen gekieperd.

~*~*~*~

Isma’il Al-Qa’im liep met een stel vrienden door de zonnige straten van Jeruzalem. Het was Jom Kippur en daarom was het rustig op straat. Luidruchtig liepen ze met zijn allen te schelden op de Zionistische varkens, de Christenhonden en de vette kauwgom kauwende Amerikaanse toeristen die in hun korte broeken en veelkleurige hemden deden alsof de stad van hen was.

Vijf jaar geleden, in 1968 was hij met zijn ouders, zijn broers en zijn zussen uit een dorpje bij Arikâ, Jericho zeiden de westerlingen, naar Jeruzalem gevlucht, waar ze bij familie konden komen inwonen in een al overvol huis in het oostelijke stadsdeel. Door alle ellende die hij had meegemaakt wás Ismaël haat geworden. Maar behalve die haat, die altijd op de loer lag, had Isma’il ook oog voor de schoonheid van de natuur. Toen hij nog vlak bij de rivier de Jordaan woonde, placht hij vaak in zijn eentje naast een watervalletje te gaan zitten om na te kunnen denken en om te kijken naar de mooie dingen die de natuur te bieden had. Toen hij eenmaal in Jeruzalem woonde, was hij een keer door zijn neven en ooms mee naar de Tempelberg genomen. Hij had genoten van het uitzicht en zag al mijmerend vanuit zijn hoge perspectief een gouden stad aan zijn voeten liggen. Een land van melk en honing, zoals de joden het noemden. Een land van vrede, waar de mensen van alle religies met elkaar op vredige wijze in staat waren om samen te leven.

Hij was van zijn eigen gedachten geschrokken en opeens herinnerde hij zich weer de vernederingen die hem, zijn familie en zijn vrienden waren aangedaan. Uitroeien die handel, dát was de boodschap!

~*~*~*~

David en zijn familie werden, samen met een groot aantal anderen weggevoerd naar Westerbork. Ze verbleven daar enkele maanden onder erbarmelijke omstandigheden. Hij zag zijn moeder en zuster maar zelden, want die zaten in een ander deel van het kamp. Enkele maanden later werden hij en zijn vader met vele anderen in een goederenwagon gepropt. Na vele dagen zonder voedsel en zonder sanitair arriveerden ze in een groot Lager en werden daar in een grote barak met boven elkaar getimmerde britsen ingekwartierd.

Het leven was hier nog slechter. De Duitsers waren wreed en het eten was karig en walgelijk. Bovendien vergingen ze van het ongedierte. Zoals aan alles, kwam daaraan op zekere dag een eind. Op 28 oktober 1944 werden hij en een groot aantal andere mannen met veel lawaai in een grote kamer gedwongen. Ter ‘ontsmetting,’ zoals werd gezegd. David nam op die dag, hij was 29 jaar, afscheid van het leven. In een groot aantal opzichten was dat een bevrijding.

~*~*~*~

Isma’il was bijna thuis, maar toen hij de straat overstak, hoorde hij een hels kabaal. Hij rende zijn straat in en liep pardoes tegen een Israëlische soldaat op met een automatisch geweer. Vlug overzag hij de situatie en het bleek dat er een aantal van zijn Palestijnse landgenoten met hun handen in de nek door de Israëli werden afgevoerd naar een grote legertruck. De soldaat zei iets tegen hem, maar omdat Isma’il die taal niet verstond wist hij niet wat er van hem werd verwacht. Bovendien was hij helemaal niet van plan om zich iets aan te trekken van wat het dan ook was dat de gehate zionist hem te zeggen had. Als een haas draaide hij zich om en zette het op een lopen. Hij kwam niet ver. Met een gericht schot werd Isma’il, 19 jaar oud, op 27 oktober 1973 op de vlucht van het leven beroofd.

~*~*~*~

Omdat tijd in het andere leven geen betekenis heeft, arriveren zowel Isma’il als David vrijwel gelijktijdig in het schaduwland, zoals zij er over gaan denken. Geen van beiden heeft een erg goed idee waar ze zijn terechtgekomen. Het is er niet onplezierig. Honger kennen ze niet, van lichamelijke ongemakken is geen sprake, het weer is altijd gelijkmatig met een zwoel windje, maar het is wel vreemd dat geen van beiden ooit iemand anders ziet dan elkaar. Toen ze elkaar voor het eerst tegenkwamen, herkennen ze elkaar vanuit hun tegengestelde invalshoeken. Jood ten opzichte van Palestijn en dat was aanvankelijk voor beiden moeilijk te aanvaarden. Toch leren ze elkaar geleidelijk wat beter kennen en dan is er dat moment dat ze
met elkaar in gesprek raken over oorlog en vrede. Het blijkt dat er uiteindelijk niet zoveel verschillen tussen hen beiden zijn en dat is voor allebei een verbazende gedachte.

Op dat moment komt er een rijzige gestalte aanwandelen om de hoek van de bossage waar ze in de schaduw zitten. Voor beiden is het een bekend figuur. David herkent de man onmiddellijk als de aartsvader Avraham. Isma’il weet zeker dat het Ibrahim moet zijn, een groot profeet zoals hij in de moskee heeft geleerd, die samen met Musa (Moses) en Isa (Jesjoea) één der dragers van de voor-islamitische openbaring was.

Avraham/Ibrahim zegt met een glimlach: “Het is goed dat jullie met elkaar in gesprek zijn geraakt over zaken die jullie zo lang elkaars tegenovergestelde polen hebt doen zijn. Dat geeft een aanzet tot begrip en begrip is een voorwaarde tot het mogelijk worden van vrede in de landen die jullie beide volkeren delen, maar waar jullie zo’n grote moeite hebben om elkaar daar te verdragen. Jullie spraken over melk en honing. Het land dat door God, of Allah als je dat wilt, aan de Israëlieten is beloofd. Dat wil echter niet zeggen dat zij, die daar toen al woonden met wortel en tak zouden moeten worden uitgeroeid.”

“Kom met me mee; ik wil jullie wat laten zien. Het speelt zich af in Westerbork, waar jij David, geruime tijd – onder armzalige omstandigheden hebt doorgebracht. En ik zeg jou Isma’il, dat die omstandigheden niet veel verschilden van die, die jij in Jeruzalem hebt meegemaakt. Ik neem jullie mee om daar even te gaan kijken.”

~*~*~*~

Als ze daar aankomen zien ze een vijftigtal mensen, mannen en vrouwen, hand in hand onder een kring van bomen staan. Het is zondag 28 oktober 2001 en al deze mensen vormen een grote cirkel, op het terrein van het voormalige interneringskamp.

Midden in de cirkel zijn enkele grote veren in de grond gestoken, die de aanwezigheid symboliseren van het volk der oorspronkelijke Amerikanen. Isma’il en David hebben nauwelijks weet van de uitroeiing van de indianen, maar ze voelen wel dat deze mensen een katalysator kunnen zijn voor de samensmelting van hun beider volken in het bijzonder en dat van alle mensen in het algemeen.

Samen met Avraham/Ibrahim zien ze een enorme gouden bol van Vergiffenis ontstaan die zich wentelend en uitbreidend over het gehele terrein uitstrekt, zodat het verdriet, de pijn en de zwaarte die daar zo sterk voelbaar zijn, worden verlicht; geheeld en getransformeerd. In het verlengde daarvan merken ze beiden dat er een moment in de toekomst zal kunnen komen dat Palestijnen én Israëlieten op een goede dag daadwerkelijk het land van melk en honing zullen kunnen delen. Behalve zij en Avraham/Ibrahim is een grote menigte wezens vanuit de andere wereld aanwezig om met dat alles behulpzaam te zijn en het is overduidelijk dat de atmosfeer op het terrein nu veel lichter na deze prachtige bijeenkomst.

Geleidelijk vervaagt voor de jongens de cirkel en ze ontdekken dat het schaduwland waarvan ze zo lang deel hebben uitgemaakt, is vervangen door een land van licht. Een groot aantal familieleden, vrienden en bekenden die allang zijn gestorven, komt ze, zwaaiend met veelkleurige doeken, tegemoet en ze weten, wanneer ze in de armen van hun ouders vallen, dat het uiteindelijk goed zal komen en dat er niet alleen in hun hart vrede zal zijn, maar ook in de harten van allen die elkander nu nog naar het leven staan.

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~

Belevenissen van een moeder van twee dochters

Irmgard Segerink ict.segerink@wanadoo.nl

Ik ben een moeder van twee dochters van 8 en 10 jaar. Deze meiden komen allebei met opmerkingen waarvan je denkt: “hoe komen ze eraan?”. Ik moet je zeggen dat ik zelf toen ik klein was al iets had met engelen, ik dacht ze op elke hoek van mijn bed, en voelde me heerlijk rustig daardoor. Zelf was ik een dromer en keek op de basisschool liever naar buiten dan dat ik oplette in de klas. Ik heb een psychologische test ondergaan of mijn I.Q wel 100% zou zijn. En tot op de dag van vandaag voel ik me daardoor een beetje beledigd. Ik kon als kind overdreven lachen of heel erg huilen al lopende achter mijn poppenwagen. Zomaar uit het niets kwam dat tevoorschijn. In de puberteit kreeg ik problemen zoals hyperventilatie en kon in één keer van het ene moment op het andere het idee krijgen flauw te vallen. Medisch gezien was alles in orde. Ook in drukke winkelstraten kreeg ik het plots. Ik heb het nu nog als ik bij IKEA loop, dat me dat benauwt. Ik weet ook niet waarom dat is. Doordat ik weinig had geleerd, kon ik moeilijk aan het werk komen en werk houden. Achter de kassa, nee hoor niks voor mij. Productiewerk? Nee niks voor mij.

De jongens kwamen ook niet zomaar. Daar heb ik wel wat voor moeten doen. Toen ik 28 was had ik het idee de ware te hebben ontmoet. Na 2½ jaar kochten we een huis en hadden plannen om te trouwen. Dit gebeurde in mei 1992. Toen we trouwden had ik het gevoel dat dit een huwelijk was dat niet voor altijd zou zijn. In december 1992 was ik zwanger van dochter Karlijn. Ook nu had ik het gevoel dat het niet vlekkeloos zou verlopen. Mijn gevoel bleek juist te zijn. Karlijn wilde er niet uit en moest met de zuignap worden geboren. Toen Karlijn wat ouder werd had ze de uitspraak: "de vorige keer had ik een andere mama en toen ging ik dood en toen kwam ik bij jou.” In maart 1998 ben ik weggegaan bij de vader van mijn kinderen, omdat hij een drinker was.

Ik moest naar de sociale dienst om mijn hand op te houden. Dit deed me heel erg pijn. Ik vond het een vernedering. Maar ik kon eigenlijk meteen aan de slag als stagiaire bij een apotheek en moest de cursus logistiek volgen. Toen ik daar zeven maanden werkte en veel met mijn neus in de medicijnkast zat, had ik nog vijf maanden om het allemaal te leren. Aangezien de tijd veel te kort was, kon ik op mijn vingers natellen dat het zo niet zou werken. Ik had nog een tijdje privé-les van een lerares en ondertussen deed ik ook een cursus intuïtieve ontwikkeling. Op deze cursus leerde je over de chakra's, aura’s, magnetiseren, wichelroedelopen, enzovoorts. Op een nacht droomde ik dat es de auto van mijn lerares kapot was door een aanrijding. De volgende ochtend toen ik les had van haar, werd ze tot mijn grote verbazing gebracht door een goede vriend van haar. Ik zei zomaar, ik wist dat je werd gebracht. Je hebt de auto kapot nietwaar? Ja zei ze, ik heb een technisch mankement aan mijn auto.

Het liep dus niet helemaal zoals ik het had gedroomd. In november 1998 was ik op een avond aan het strijken toen mijn dochters al op bed lagen en op een gegeven moment voelde ik iets achter mij. Ik keek om maar zag niets. Daarna nog een keer omgekeken, weer niets. Na mijn ervaring in de apotheek gaf ik mezelf op voor een opleiding in de verzorging op niveau 3. In september 1999 kon ik op de opleiding terecht. Toen we onze eerste toets hadden, waren er een paar mensen met spanningshoofdpijn. Ik dacht ik probeer wat en zie wel hoe of het gaat. Ik heb bij een stuk of drie klasgenotes de handen iets van het hoofd af gelegd, zoals ik het had geleerd op de cursus intuïtieve ontwikkeling en ze waren verlost van hoofdpijn. Ik dacht: “dat kan niet”. Toen vertelde een klasgenote tegen mij dat haar vriend zo ziek was en met erge hoofdpijn in het ziekenhuis aan de zuurstof lag.

Vervolgens dacht ik: “ik: zal eens een manier bedenken om te proberen of ik iets voor hem kan doen.” Ik ben gaan bidden en heb gevraagd of er genezing mocht komen. Helemaal niet meer aan gedacht, totdat ik mijn klasgenote moest bellen. Tot mijn verbazing ging het goed met hem. Of heb jij iets gedaan zei ze? Ik zei zo lachend: “ja, ik heb iets geprobeerd”. Mijn moeder doet aan countrydansen en haar danslerares zei dat haar buurmeisje heel erg ziek was. Het meisje (een jaar of 17) had een ernstige buikinfectie waarbij haar organen in het vocht lagen en ze zelfs al een licht hartinfarct had gehad. Haar ouders moesten rekening houden met het ergste. Ook hier heb ik hetzelfde gedaan als bij die vriend van mijn klasgenote. En het wonder geschiedde. Of dit nou gedachtekracht is? Toen ik over Reiki hoorde dacht ik: “dat wil ook wel leren”. Na de Reiki inwijding zei mijn oudste dochter: “mam er zit paars om je heen.” Als ik ga slapen zie ik nog met dit oog (wijzend op haar voorhoofd). Op de basisschool zeiden ze al dat het net leek of ze iets zag als de juffen en meester met haar in gesprek waren, want ze keek vaak langs hen heen.

Momenteel is ze heel erg druk en opstandig en zo half aan het puberen. Twee jaar geleden heb ik een gidsenworkshop gevolgd. De nacht die erop volgde, hoorde ik een stem die tot drie keer toe zei: “hallo, hallo, hallo”. Ik dacht: “wie maakt mij nou wakker op dit tijdstip?.” Helaas heb ik het nooit weer gehoord en ben er ook niet achter wie of wat het was. Zelf ruik ik soms wierook waar geen wierook wordt gebrand. En op mijn werk waar ik op 1 september ben begonnen had ik met een collega die ziek was geweest iets grappigs. Ze was een paar dagen afwezig geweest. Ik zei:"ben je vrij geweest?". “Nee” zei ze “ik ben ziek geweest, een lichte griep”. Ik zei: “maar je hebt toch ook hooikoorts?”. Dat heb je me toch verteld? Nee zei die collega, dat weet niemand en dat heb ik ook niemand verteld. Tijdens een workshop van een spiritueel centrum lag er iemand voor mij, te wachten op een Reiki behandeling. Ik zou dit ook ondergaan. Degene die de behandeling gaf was even pauzeren. Toen zong ik voor de grap (ik hou van humor) een lied, met als tekst: Hare Krishna, Hare Krishna enz.

Misschien ken je dat lied wel. Het meisje op de tafel heel verbaasd. “Waarom zing je dat lied eigenlijk?”, vroeg ze. Ik zei: “Ik weet het niet. Jij misschien?” “Ja” zei ze, “ik heb pas geleden een workshop gevolgd waarin Hare Krishna het thema was”. Wederom was ik verbaasd. Toen ik een vriend van mij een keer de handen op zijn hoofd legde, toen zag ik allemaal tekens/symbolen. En bij dezelfde vriend zag ik een keer toen hij voor een kaarsje zat de kleur paars rond zijn hoofd. Of dit nu was omdat hij zelf helderziend is of omdat het toeval is geweest dat weet ik niet. Vorig jaar heb ik een workshop “werken met engelenenergie” gevolgd. Een goede vriendin van mij wilde ook graag mee, maar ik had al van de cursusleidster gehoord dat de cursus vol zat en er niemand meer bij kon. Ik dacht; “ja het zal wel”. Dus ik kwam op 6 november van mijn werk en met mijn hoofd naar boven zei ik "kosmos en universum" mijn vriendin hoort eigenlijk ook bij die workshop laat haar alsjeblieft mee kunnen. De andere dag op de vrijdag (na mijn werk) kwam ik thuis en er was ingesproken op de voice-mail. Ik had Theresia aan de telefoon die de workshop gaf: “Ik wilde je even zeggen dat de cursus vol zit en je vriendin er niet meer bij kan.” Toen had ik nog een voice-mail. En je raadt het al. Het was Theresia weer die zei dat mijn vriendin mazzel had omdat iemand zich ziek had gemeld. Verbazing alom.

Mijn jongste dochter zei op een keer dat ze een meisje had gezien dat over de grond kroop en een meisje met vlechten en een man met een ooglapje. Ook is ze heel bang voor marsmannetjes. Hiervoor zoek ik nog hulp voor haar. Tijdens mijn stage in een verzorgingshuis was er een mevrouw die in het ziekenhuis lag met een gebroken heup. Op een nacht droomde ik dat haar appartement leeg stond. Die mevrouw is kort daarna overleden. Over een andere vrouw droomde ik dat ze van het balkon was gevallen. De volgende ochtend hoorde ik dat zij was gevallen en haar heup had gebroken. Ik kwam een keer met mijn dochters en mijn moeder van het dolfinarium en zei tegen mijn moeder: "misschien moet ik maar eens lid worden van de wegenwacht" want een vrouw alleen? Ik had het nog niet gezegd of ik kreeg een klapband en werd lid van de wegenwacht. Is dit de goden verzoeken? Iedereen die wil reageren mag dit doen via bovenstaand E-mailadres.

Naar de inhoudsopgave

~*~*~*~