0 Running Fox Papers mei 2010
Running Fox Papers

10e Jaargang nummer 71 ~ mei 2010

De wereld is een schouwtoneel

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

veer Citaat voor deze nieuwsbrief:

Inhoud

Citaat van de maand Wieslaw Brudzinski
De wereld als schouwtoneel. Hans Brockhuis
Grenzenloos Hans Brockhuis
In the spotlight Maandelijkse column van
Simone Awhina
Toneelgezelschap 'de 3e dimensie' Eugénie van der Kolk
Wat een spel ~ what a game Korani
Aanschouwing van de aarde Roely Anema
Het leven als toneel Passero
  colofon

De wereld als schouwtoneel ~ Hans Brockhuis

Je zult versteld staan hoe goed je, ondanks je twijfels, in staat bent geweest om de rol die je had voorgenomen te spelen, tot een goed einde te brengen en je krijgt een ‘open doekje’ van allen die om je heen staan.

Elvis Presley (ja, in mijn jonge jaren was ik Presley fan) zong het al. “You know, someone said: ‘The world’s a stage and each must play a part.’”  

Maar wij Nederlanders denken als het om dit soort dingen gaat vooral aan onze dichter des vaderlands, Joost van den Vondel (1587-1679), die ooit schreef: "De wereld is een schouwtoneel, elk speelt zijn rol en krijgt zijn deel."
Anderen zullen ongetwijfeld William Shakespeare (1564-1616) aanhalen die in ‘As you like it’ schreef: "all the world's a stage; And all the men and women merely players."

Steve Rother www.lightworker.com  herinnert ons er in zijn ‘Beacons of Light’ regelmatig aan dat we hier allemaal op aarde zijn voor het spelen van een rol. Een rol die is gekozen voordat jij hier ter wereld kwam.  
Bijvoorbeeld, in zijn channel van november 1999, liet ‘the Group’ via Steve onder meer het volgende optekenen:

Grenzenloos ~ Hans Brockhuis

De grens tussen de beide Nederlanden was tijdelijk geslecht geweest. Vlaanderen en Nederland waren voor een kort moment weer aaneen gesmeed, maar het moment was verstreken en in de realiteit van alledag gingen Nederland en Vlaanderen opnieuw hun eigen weg. Zowel politiek als intermenselijk...

Het was die dag een levendige bedoening aan de zeereep. De hemel was lichtelijk bewolkt en het waaide nog na van de vervlogen storm van een etmaal eerder. Een sportclub was ijverig aan het trainen en enkele ruiters m/v spoorden hun rijdieren aan tot grote spoed, waarbij het water alle kanten opspatte. De branding rolde in zijn immer voortdurende aanval op het strand. Een aanval die bij dit weer natuurlijk geen kans van slagen had. Slechts bij hogere windkrachten, en daar waren de sporen van te zien, heeft die aanval succes en verdwijnen kleinere en grotere stukken duin in het zilte nat.

Maar daar hadden wij geen oog voor. Starend in de lens van een voor ons uit op een trolley gemonteerde camera wandelden Kirsten en ik, met de presentator tussen ons in, langs de vloedlijn. Om de beurt werd ons een vraag gesteld die we zo oprecht mogelijk probeerden te beantwoorden.

Tijdens een draaipauze had ik gelegenheid om eens om me heen te kijken. Kirsten noch de presentator hadden oog voor mij. Er waren mensen met honden, met kinderen, met elkaar en ook waren er natuurlijk eenzame mensen; blije mensen; verdrietige mensen. Mijn blik werd getrokken door twee jonge vrouwen met een kindje van een jaar of twee die er genoegen in schepte om met zijn laarsjes door het water te banjeren, daarbij bij voorkeur steeds de diepere gedeelten opzoekend zodat het onvermijdelijk was dat de leren laarsjes ook binnenin met het water in aanraking kwamen. De dames lieten het glimlachend begaan. Maar toen was het weer tijd en de opnamen werden voortgezet.

In the spotlight

 

Maandelijkse column door Simone Awhina

 


Stel je eens voor, je staat op een podium, het spotlicht is op jou gericht, de gordijnen wijken uiteen en er kijken en luisteren duizend mensen naar je? Hoe voel jij je? Voel je zelfvertrouwen en vind je het fijn dat jij een deel van jezelf met anderen kan delen? Of sta je daar met knikkende knieën je af te vragen wat je in godsnaam op dat podium doet en kan je niet wachten totdat deze vreselijke ervaring voorbij is?

Als kind vond het ik het heerlijk om met de radio mee te zingen. Ik kende ieder lied uit mijn hoofd en voelde totaal geen remmingen om mijn stem te laten horen. Dat veranderde abrupt toen ik zeventien jaar was en mijn moeder hard brulde dat ik vals zong toen ik heerlijk met Eros Ramazotti aan het meegalmen was. Acuut besloot ik om niet meer te zingen als anderen mij konden horen. Pas jaren later heb ik weer kleine stapjes kunnen zetten om mijn angst hiervoor te overwinnen. Mijn innerlijke drang om te zingen was uiteindelijk zo groot dat ik niet anders kon dan er mijn beroep van te maken. Maar dan?

Jouw boek/passie/praktijk op Running Fox? ~ Vertaling of redactie nodig? ~ Klik hier voor RUNNING FOX CREATIEVE DIENSTEN

midden

Toneelgezelschap: 'de 3e dimensie'

Eugenie van der Kolk

Wij zijn vergeten dat wij we zelf de Goden zijn die ons hebben geschapen.” 

 

 


De regisseur van het toneelgezelschap ‘de 3e dimensie’ is gewend om zijn macht te laten gelden. Hij speelt zijn rol in dat spel met verve. Dat geldt ook voor de acteur die zijn knecht speelt. Die weet precies dat 'ja en amen' zeggen het best werkt om zijn rol niet te verliezen. In het toneelgezelschap spelen alle acteurs hun rol voortreffelijk. Maar nu, gedurende deze acte, zijn beiden, en de rest eigenlijk ook wel, een beetje van slag. De regisseur begint zich in zijn overheersende rol steeds ongemakkelijker te voelen. Hij valt vaker uit zijn rol en merkt dat vasthouden aan, en onderdrukken van, niet meer werkt als voorheen. 

De knecht gaat ook door gevoelens van verandering. Hij heeft al een tijdje geen zin meer in het ja en amen spel. Hij is al lange tijd thuis bezig om een andere rol te bedenken, te creëren, te schrijven en te herschrijven. Hij heeft het ruwe script al een paar keer weggesmeten in de kast achter gesloten deuren, omdat de tijd voor verandering hem een benauwd gevoel geeft; net als met de hoofdrol die hij in zijn nieuwe script wil gaan spelen. Bovendien lijkt het hem allemaal te ingewikkeld, en hij heeft nu nog een bepaalde zekerheid, zij het een zeer ongemakkelijke, die van slachtoffer.

midden

Wat een spel/What a game ~ Korani

  Weet je nog dat we ooit probeerden te leven zonder ons hart te raadplegen?  
  Weet je nog dat we eigenlijk vonden dat dit een realistische manier van leven was?!  
  Hoe was toch het mogelijk te functioneren zonder die constante bron van begeleiding, wijsheid en verwondering gebruik te maken?  
  Wat een merkwaardig spel was dat!  
  God zij dank (of godin/kosmos/goedertierenheid/IK BEN - kies maar) ontwaakten we!    

 

midden

Aanschouwing van de Aarde ~ Roely Adema

'Het zelf doen, het zelf ontdekken en daardoor zelf de antwoorden vinden is voor iedereen op eigen manier bereikbaar. Dit over jezelf te ontdekken is werkelijk een verrijking die ik iedereen van harte gun.'

Asmara loopt wat wazig door de weilanden naar huis. Ze heeft net een heel gesprek gehad met de oude man die ze regelmatig benadert als ze weer eens met vragen rondloopt waarop ze geen antwoord kan vinden.
Al heel lang laat ze zich bijscholen door begeleiders zonder lichaam. Soms roept deze scholing vragen bij haar op die ze dan toch het liefst bespreekt met iemand van vlees en bloed. Gewoon de aardse vragen van mens tot mens. Helaas zijn haar vragen nogal gecompliceerd en moeilijk te volgen voor iemand die niet ook van Venus komt en net zo vertrouwd is met het niet tastbare aardse leven.
Al vanaf het eerste moment dat ze deze oudere man sprak wist ze, hij komt ook van Venus, aan hem kan ik mijn vragen voorleggen. Hij is al zoveel langer op de aardbol, hij weet allang wat ik nog niet weet.

Vandaag heeft hun gesprek voor het eerst een vreemde wending gekregen. Eerst verliep het nog wel zoals ze gewend was. Ze had met hem in de stad afgesproken op hun vaste stekje, een terrasje aan het water van de Maas.
Asmara had, toen ze achter de koffie met gebak zaten, haar vragen weer één voor één op hem afgevuurd. Uiteraard was ze ook nu niet vergeten te vertellen van welke begeleiders zonder lichaam ze dit keer haar informatie had gekregen.
Maar vandaag kreeg ze geen antwoord op haar vragen. Dit keer zei de man haar zonder omhaal dat het voor haar tijd wordt om afscheid te nemen van haar begeleiders. Dat gidsen bij mensen luiheid en gemakzucht creëren.
Asmara begreep eerst niet wat hij daarmee bedoelde, ze vond zichzelf helemaal niet lui. De man vertelde haar toen dat deze begeleiders feitelijk niets anders doen dan informatie aanreiken die Asmara zelf ook uit haar eigen innerlijke levensbron en geheugencellen zou kunnen halen.

midden

Het leven als toneel/Life as a theater ~ Passero

  Gevoelens bespelen het gezicht  
  Mensen kijken naar het schouwspel  
  Als een soap volgen ze het  
  Wat zal er gebeuren?  
     
  Wie gaat er huilen, lachen?