0 Running Fox Papers juni 2006

Running Fox Papers

6e Jaargang nummer 39 ~ juni 2006 ~ Lezers schrijven - heel moedig - over hun angsten

Inhoudsopgave van deze nieuwsbrief

veer Citaat voor deze nieuwsbrief:

Het duister is het zaad waaruit het licht wordt geboren.

Yasmin Verschure

Een Schat aan inzichten

Inhoud

Citaat van de maand Yasmin Verschure
Inleiding Hans Brockhuis
Conversatie met Lubina en Moira

Magda

De dans van het leven Tonny de Ronde
Weg van jou Marjo Dohmen
Tja, ik weet eigenlijk niet Fleur
Vlak voor de zomervakantie Elles Lut-Nonhof
Depressie Anita Boom
Wat angst mij schenkt Nora
Angst Gertrud Althausen

Inleiding

Hans Brockhuis

In de vorige nieuwsbrief over het transformeren van angst heb ik jou, lezer, uitgenodigd om jouw eigen angsten op schrift te stellen en door middel van dit medium met anderen te delen.

Dat bleek een goed idee te zijn want van deze mogelijkheid is ruim gebruik gemaakt. Jij hebt het aangedurfd om jouw eigen angst, jouw eigen ervaring, jouw eigen verhaal op schrift te stellen zodat het voor jou en voor anderen misschien mogelijk zal blijken te zijn om tot een nog meer diepgaande verwerking te komen.

De binnengekomen verhalen heb ik op volgorde van binnenkomst in deze 'Lezers schrijven' geplaatst.

Running Fox wenst jou een totale verwerking toe.

Naar de inhoudsopgave

Conversatie met Lubina en Moira

Lieve lezer,

Ik wil je graag meenemen naar een ‘conversatie’ die ik enkele jaren geleden voerde met mijn geleidegidsen Lubina ‘de bereidwillige’ en Moira, over een angstvolle periode die ik kort daarvoor had ondervonden. Het helpt jou misschien om mogelijkheden te zoeken om met dit soort zaken om te gaan.

Ik heb alles in steno opgeschreven en uitgewerkt, zodat het gesprek zo helder mogelijk is weergegeven.

Liefs, Magda.

~*~*~*~

Magda Hallo Lubina, daar ben ik weer; hoe gaat het met jou?
Lubina Dag lieve Magda. Ik maak het goed en hoe kan het anders wanneer jij er bent.
Magda Dank je voor het compliment, ik ben er blij mee. Zoals je weet ben ik een beetje bedrukt. Ik vind het maar
  moeilijk om aan de ‘pressie’ van P. het hoofd te moeten bieden.
Lubina Ja dat voel ik wel hoor lieve Magda, maar je weet toch dat P. heel veel van je houdt en dat zij het ook niet
  kan helpen dat zij zo bezorgd is over jouw wel en wee. En dat drukt zich dan uit in, zoals jij dat noemt,
  pressie en daardoor ben jij bedrukt en verdrietig en je denkt dat je de wereld niet meer aankunt en je
  zelfvertrouwen slinkt en krijgt een dreun en al met al heb je weer het gevoel in een diepe put te zitten.
Magda Heb jij me die gedachte gestuurd over de spiegel dat P.’s gedrag omtrent deze zaken eigenlijk alleen maar
  een spiegel is van mijn eigen angsten?
Lubina Nee, dat was P’Taah, die via het boek dat je leest, tot je sprak. Je weet toch dat zulke dingen op een
  bepaald niveau werken, dat het lijkt alsof het op de ene manier is gegaan maar in werkelijkheid op een
  andere manier. Maar in feite is dat niet zo belangrijk wie de boodschap heeft verzonden. Belangrijk is dat
  het gebeurd is en nog belangrijker is het dat de boodschap is aangekomen.

Naar de inhoudsopgave

De dans van het leven

Door Tonny de Ronde

Wie is er niet bang?.., we zijn allemaal bang.

Bang dat we niet goed overkomen, bang dat we niet goed genoeg zijn.

We halen onszelf uit onze kracht, en doen we het niet zelf ...dan probeert/doet een ander dat wel voor ons. Waarom is het zo moeilijk om kracht te zien... of te hebben, waarom zijn we er zo bang voor?

Omdat kracht het licht in zich draagt, we zijn bang voor ons eigen licht, ...en de ander is bang voor jou licht.

Je bent bang dat je een ander in de schaduw zet als je je licht accepteert, en de ander is bang dat hij verblind wordt door jou licht en zijn eigen schaduw
op dat moment tegenkomt.
Niemand staat graag in de schaduw.

Maar als je elkaars schaduw zijden nou eens accepteert, kun je samen groeien naar het licht, ...jij bent jij en ik ben ik.
Jij mag zijn wie je bent, maar laat mij ook vrij, ... zet elkander in het licht/ in zijn kracht en samen word je... onoverwinnelijk.
Er is genoeg voor iedereen, wees niet afgunstig.
De bron is onuitputtelijk.

In je kracht staan is een natuurlijk iets, maar om de één of andere reden lukt het ons vaak niet.
Omdat we bang zijn, voor onszelf, of voor de ander.
We dansen om elkaar heen, we dansen om onze eigen angsten heen.

Angst is een gebrek aan liefde,.. heb jezelf en elkander lief en de angst verdwijnt, heb elkander onvoorwaardelijk lief en angst heeft geen wortels meer.
Liefde is ook hierbij het sleutelwoord.

Wortel je in jezelf/ in je kracht, kom op voor jezelf, geloof in jezelf, waardeer en respecteer jezelf, laat zien wie je bent en automatisch geef je de ander ook toestemming.
Laat je licht zien en geef een ander ook de kans, accepteer zijn/haar schaduwzijde, en hij/zij groeit naar het licht.

Waar licht is is nu eenmaal schaduw, accepteer dat feit,… maar laat het je niet weerhouden licht te zijn.
Dans mee met het spel van licht en schaduw, bied geen weerstand,... laat schaduw schaduw zijn,... laat licht licht zijn, beide onderdelen van elkaar, geen licht geen schaduw, geen schaduw geen licht.

Door schaduw, maak je kennis met licht, en door het licht maak je kennis met schaduw.

In feite zijn ze één, net als jij, jij bent één met alles om je heen, alles heeft zijn polariteit/tegenpool,.... in de vorm van een partner, of kijk naar de natuur, de dag de nacht, de maan de zon, warmte .. kou,.. liefde .... angst,...leven,..dood.
Maar alles hoort zo te zijn, zonder polariteit zou er geen leven zijn, geen lessen, geen eenheid.
Het is de dans van het leven.

De dans tussen leven en dood, en dan beginnen we weer opnieuw, we sterven en worden weer geboren, net als de seizoenen, komt alles weer terug, waarom zouden we angst hebben, kijk naar de natuur, ook jij bent onderdeel van de natuur, kijk naar de lente, zomer herfst winter,.... ook jij bent lente,( geboorte), zomer, (leven), herfst,( loslaten), winter,( rust.)
En alles begint weer van voren af aan.

Naar de inhoudsopgave

 

Weg van jou

Door Marjo Dohmen

Hier is een gedicht van mij over angst. Angst voor diepte van emoties en gevoelens, angst om erin te verdrinken.

Uiteindelijk kwam ik uit de angst. Maar af en toe kan er plots een zweem van angst weer opduiken. That's life. Of karma.

Met vriendelijke groet,
Marjo Dohmen

~*~*~*~

weg van jou
weg uit de nacht van vloeipapier
het zachte sepia van je huid
en stilte
achter oeverloze ogen

leer me zwemmen
vroeg ik je
je bent zo groot, zo diep
en ongekend
het water maakt me bang

maar jij zei niets
streelde mijn haren
blies een kus over mijn wang
en schreef in mij de klank
van lang vergeten zinnen

weg van jou
de schaduw van de angst voorbij
en meer
weer weg van jou
ik zal er morgen mee beginnen

Naar de inhoudsopgave

Tja, ik weet eigenlijk niet...

door Fleur

Tja, ik weet eigenlijk niet of het de bedoeling is om een mailtje als dit te zenden, maar ik ga het toch proberen.

Angst is voor mij een tamelijk onbekend gegeven. Het is te zeggen: ik ben eigenlijk nooit bang (toch niet voor iets wat mezelf kan overkomen, wel voor mijn kinderen). Onlangs liet ik een channeling doen, waaruit blijkt dat er heel veel angst in mij verborgen zit (vooral mijn onderste chakra's). Hoewel ik er geen voeling mee heb, wil ik best geloven dat het waar is.

Ik heb erover gemediteerd, ben al naar een therapeut geweest om via Voice Dialogue contact te maken met die angst, maar zonder resultaat. Volgens de channeling zou die angst er zijn van 4 levens geleden. Ik heb toen ook gevraagd of ik geen regressie zou kunnen doen naar dit leven om dit op te lossen, maar dat werd mij ten zeerste afgeraden omdat de angst te hevig en confronterend zou zijn.

Door die angst zijn mijn chakra's onvoldoende in evenwicht. Samen met die angst zou daar ook heel veel boosheid aanwezig zijn... Ook iets waar ik eigenlijk geen voeling mee heb.

Misschien zijn er lezers die mij hierbij kunnen helpen? Ik overweeg nog steeds een regressie en ben niet bang voor de gevolgen.

Liefs, Fleur

Naar de inhoudsopgave

Vlak voor de zomervakantie

Door Elles Lut-Nonhof

Beste Hans,

Hier een antwoord op jouw vraag persoonlijke ervaringen in te sturen over het transformeren van angst.

Vlak voor de zomervakantie van 2003 begon ik slecht te zien met mijn linkeroog, een netvliesloslating. Ik zal ieder het verhaal van mijn gang naar de diverse ziekenhuizen besparen, maar het kwam er wel op neer dat er door diverse artsen fouten zijn gemaakt.

Aanvankelijk leek alles goed te komen maar de laatste laserbehandeling ging totaal mis, glasvochtbloeding. Hierna volgden nog twee operaties. Na twee laserbehandelingen en drie operaties was ik praktisch blind aan mijn linkeroog. Ik had veel pijn gehad, erge nare ervaringen, veel bezoeken aan het ziekenhuis. Twee slechte jaren achter de rug en het netto resultaat was slechter dan voor de operaties. Je kunt je voorstellen dat ik me rot schrok toen ik ook aan het andere oog klachten kreeg.

Mijn angst om blind te worden was groot, tijdens mijn depressieve buien zag ik al voor me hoe mijn man overleed en hoe ik blind en moederziel alleen achterbleef.
Een mens lijdt nog het meest door het lijden dat hij vreest.

Ondanks deze ervaringen sliep ik wonderwel goed en had ik geen last van
nachtmerries. De gedachte dat ik nog veel wèl had, lieve man, geen financiële zorgen en mijn katten (en later ook honden) om mij heen hielden mij op de been. Ik heb geen antidepressiva hoeven te slikken en voel me goed. Kennelijk zit er diep in mij toch een innerlijke kracht die mij er ook weer uithelpt.

Groeten, Elles.

Naar de inhoudsopgave

Depressie is slechts een periode van diepe rust, waaruit jij kan opbloeien als een van de mooiste vlinders!

door Anita Boom

www.deep-rest.net


Gedurende twintig jaar van mijn leven ben ik depressief geweest. Het startte toen ik 13 was en het kwam tot een einde toen ik 33 was. Natuurlijk had ik in die periode mijn ups and downs, periodes dat het beter ging, maar ook tijden dat ik zelfmoord wilde plegen of in een psychose terecht kwam.

Mijn depressie werd gekenmerkt door een soort uitzichtloos gevoel en een constante beperking van mijn functioneren. Ik was vaak moe en mijn weerstand was minimaal. Ik werd maar van weinig dingen echt blij en achter iedere kleine blijdschap leek altijd weer diep verdriet te zitten.

Ik had vaak paniek- en angstaanvallen, maar wist die te verbergen voor mijn omgeving. Ik schaamde me voor mijn depressie en de uitbarstingen die ik daarbij had. Vaak had ik een schuldgevoel over wat ik anderen 'aandeed' en in mijn goede periodes probeerde ik het allemaal weer 'goed' te maken.

Ik ben geboren in 1968, dus nu 38 en sinds 5 jaar van de klachten af. Op momenten dat mij door therapeuten steeds werd verteld dat ik 'er maar mee moest leren leven' weigerde ik hen te geloven. En dat heb ik waargemaakt.

Op dit moment maken angst noch depressie deel uit van mijn leven. Ik ben gelukkig en trots op alles dat ik heb bereikt in mijn leven. Ik kan functioneren zoals ik zelf wil, heb een eigen bedrijf en een druk sociaal leven.

Ik werk als levens-leraar, facilitator en human guide en organiseer heel regelmatig bijeenkomsten op het gebied van bewustwording, persoonlijke ontwikkeling en spiritueel meesterschap/leraarschap.

Naar de inhoudsopgave

 

Wat angst mij schenkt

© Nora ~ 22 Juni 2006

Angst…. Wat roept dit op bij Mij, stel ik me de vraag.
Is Angst het gevoel dat je krijgt wanneer je leven letterlijk bedreigd wordt, je einde zich op een moment aanbiedt waar jij niet het gevoel hebt hiervoor gekozen te hebben?
Is het die angst genaamd Donker die mij jaren kwelde door vreemde wezens op mijn innerlijk scherm te projecteren, me belette om te Slapen en Rust te vinden?
Is Angst dat gevoel dat je overrompeld wanneer je namen genoemd wordt die niet thuis horen in de wereld zoals ik hem ken?

Is Angst het gevoel dat je zo klein maakt dat je geen woord meer durft uit te spreken wanneer je aangesproken wordt?
Of is Angst misschien de som van verdrietige gebeurtenissen in een moment, die De Mens wakker schudt, de kans geeft om uit Zijn Donkere Kant te stappen, zijn Kern van Waarde, zijn Kern van Licht te ontmoeten, weer verder te Delen en in alle Vrijheid zijn leven te Be-Zielen?

Als kind van een moeder die zowat haar leven lang een ware Akela was voor haar jongen en een erg Liefdevolle, maar door wortels van onmacht autoritaire vader, had ik al snel geleerd dat ik beter “niet sprak”. Tegenspreken deed je niet en als het echt te erg werd, dan sprak mama Akela wel voor me. Wat er ook gebeurde, ik durfde het niet aan om voor mezelf te spreken toen me onrecht aangedaan werd. Zelfs niet wanneer er incest gepleegd werd door een familielid.
Ik sprak niet, maar plantte zaden der Zwijgzaamheid terwijl er zoveel andere zaadjes in mij bewogen die niet naar buiten konden, die geen voeding kregen.

Die zaadjes vonden wel een uitweg hoor, ik begon te eten als ‘troost’ en kwam natuurlijk verschrikkelijk aan waardoor ik nu niet alleen moest leren zwijgen, maar ook de pijn van lelijke woorden hoorde leren te slikken. Dacht ik toch…
Nog kleiner werd ik toen. Al wat ik wou horen was “ik zie je graag”. Al wat ik wou voelen was Begrepen worden, goed genoeg Zijn.

Lees hier het volledige artikel

Naar de inhoudsopgave

Angst

door Gertrud Althausen

www.rodehemelwandelaar.nl

Angst
Gertrud Althausen
www.rodehemelwandelaar.nl

Beste Hans,

Ik wil wel even reageren op je artikel over angst.
De afgelopen 15 jaar heb ik de reis in mezelf gemaakt en alle negatieve delen opgeruimd.

De dag dat ik mijn angst voor het eerst op de achtergrond heb geschoven was in maart 1992 toen ik eindelijk had besloten in therapie te gaan.

Angst kent vele lagen en gezichten en deze passen bij emotionele misstanden, oude kindspijnen. Ik heb ze stuk voor stuk moeten opdiepen uit het onderbewuste.
Pas in de laatste drie jaar kon ik bij de diepste pijnen en meest negatieve stukken van de ziel komen. Dat waren de weigering om te leven en mijn taak te vervullen, de angst voor liefde en het onvermogen om hulp te vragen, want ik moest toch leren alles zelf te kunnen.

Er is meer voor nodig dan een paar affirmaties of boeken van welke new age goeroe dan ook. Het is echt werk – werken aan jezelf. Wat mij werkelijk diep heeft geholpen is juist mijn denkvermogen, mijn logica, want daardoor kon ik mezelf vinden, alles onderzoeken en uitstippelen om daarna de emotionele reis te gaan maken en het allemaal te voelen en te ontdoen van de oude meegebrachte patronen, de kindspijnen. De liefdesrelatie die ik de afgelopen 3 jaar heb gehad bracht het onderste uit de kan naar boven aan het licht van inzicht – liefde gaf me de moed om te gaan duiken – dat is wat echte liefde doet. Wij zijn inmiddels ieder onze eigen weg gegaan; de taak was volbracht.

Nu is het klaar en ben ik opgestaan, mijn transformatieproces is afgerond. Ik wens eenieder de moed om ook diep te gaan duiken.

Familieopstellingen waren een van de instrumenten om mijn ziel te bevrijden. Stichting Liemo, iemand andersen via shamanistische healings kon dat wat gevonden en verwerkt was uit mijn emotielichaam voorgoed verwijderd worden.

Alles, en daar ben ik het met je eens, heeft een zin gehad: me sterk maken.
Door de narigheid in mijn leven werd ik sterk.

Licht en liefde voor jou en allen die het misschien lezen

Gertrud

Naar de inhoudsopgave