0 Running Fox Papers juni 2009
Running Fox Papers

9e Jaargang nummer 63 ~ juni 2009

Onvoorwaardelijke overgave

Citaat voor deze nieuwsbrief:

Bewustwording is de volledige en onvoorwaardelijke overgave aan wat is, zonder rationalisatie, zonder scheiding van de waarnemer en het waargenomene.

-- Jiddu Krishnamurti –Vrijheid en het ware geluk

Een Schat aan inzichten

Inhoud

Citaat van de maand Jiddu Krishnamurti
Onvoorwaardelijke overgave Hans Brockhuis
Nadine Hans Brockhuis
Het was mijn tijd nog niet Isabel Beije
Chaco's 'terzee' bestelling Kathryn Jensen
Astrid, Margaret, Viviane, Jill, Liane en 'G.'
   
  colofon

wolk 19 juniOnvoorwaardelijke overgave~ Hans Brockhuis

Na de ietwat bedrukte nieuwsbrief van vorige maand onder de titel, weerstand, gaat het deze maand over een heel ander aspect van het leven. Vorige maand hebben we gezien hoe het mogelijk is om vanuit een hoger standpunt, vanuit een ander perspectief, allerlei obstakels die je in je leven tegenkomt, tegemoet te treden en op die manier te leren om anders tegen die weerstanden aan te kijken. Niet om ze te negeren, maar veel meer om de lessen die in die belemmeringen besloten liggen, te ondergaan, te (h)erkennen en ermee aan de slag te gaan.

De titel van deze nieuwsbrief luidt: ‘Onvoorwaardelijke overgave’. Op het eerste gezicht lijkt dat niet zo’n best uitgangspunt. Je gewonnen geven, capituleren, je overleveren aan? Onvoorwaardelijk nog wel! Moet je zomaar alles toelaten wat er met je gebeurt? Is het de bedoeling om je eigen waarden los te laten en je aan anderen of de omstandigheden over te geven, zodat je geen eigen inbreng meer zou hebben, je losgekoppeld zou zijn van je eigen gevoel en je alles maar over je heen moet laten komen.

Narrows BreckNadine ~ Hans Brockhuis

In het compartiment in de trein schuin tegenover me bevindt zich een jongedame waarvan ik zeker weet dat ik haar nooit eerder heb gezien. Ze fascineert me want hoe langer ik hierover nadenk komt het mij voor dat ik haar toch eerder gezien moet hebben, beleefd, gesproken. Op de een of andere manier ‘voelt’ zij bekend, er heerst een soort éénheid, een doordrongen-heid. Toch kan ik hierop geen vat krijgen. Deze bekendheid is, zo lijkt het, van een andere orde.

Dan geeft haar mobiele telefoon een riedel. Ze neemt op en zegt opgewekt: “Met Nadine”. Ze voert een kort gesprek met degene aan de andere kant van de verbinding.

Ik sluit mijn ogen en heb het gevoel dat ik het ben die dit gesprek voert. Terwijl het fysieke gesprek over heel andere dingen gaat, gaat het ‘binnendoor’ over verwachting, over hoop, over wat eens was en ooit weer zal zijn.
De zon schijnt fel in mijn gezicht en terwijl ik zit te mijmeren over wat zich zojuist schijnbaar heeft afgespeeld wentelen de mooiste kleuren zich door mijn blikveld. Goudgeel, scharlaken, amber en nog veel meer.
Dan duikt de trein een tunnel in en veranderen de kleuren spoorslags naar afwisselend een diepdonkerblauw, sepia, purper en tenslotte in wat ik niet anders kan omschrijven dan een wollig patroon van matblauwe ronde vlokken die eerst statisch zijn maar allengs gaan rondtollen rond een centrum. Er ontstaat een lichtpuntje dat steeds feller wordt. Het puntje wordt geleidelijk een schijfje, wordt intenser, vergroot zich, en terwijl het licht steeds feller wordt ontstaat een kanaal, een tunnel, waardoor ik als het ware word meegezogen naar onbekende verten.

Liane'Het was mijn tijd nog niet' ~ Isabel Beije

Bijna dertig jaar geleden balanceerde Liane op het randje van de dood. Ze heeft het gered, maar wat ze in die kritieke momenten heeft meegemaakt, draagt ze voor altijd mee in haar hart. Een onvergetelijke ervaring waardoor ze op een heel andere manier in het leven kwam te staan.

Het is 1980. Liane is eenentwintig jaar en pas getrouwd als ze ziek wordt. Wat zich aanvankelijk laat aanzien als een eenvoudige buikgriep, blijkt uiteindelijk ernstiger te zijn. ”Ik moest vaak overgeven en blééf maar last van diarree
houden, waardoor mijn lichaam onvoldoende voedingsstoffen opnam en ik me steeds zwakker ging voelen. Ik moest regelmatig van de huisarts naar het lab om mijn bloedwaarden te laten controleren. Tot ik zo verzwakt en duizelig was dat ik niet eens meer naar het lab kón gaan en er thuis bloed geprikt werd.”

De uitslag van het bloedonderzoek is dan zo verontrustend dat Liane met spoed wordt opgenomen in het ziekenhuis. Het kaliumgehalte in haar bloed is veel te laag, waardoor het risico bestaat op een hartstilstand. ”Eenmaal op bed leek het net alsof die hele ziekenhuiswereld om me heen vervaagde. Het lijkt wel of ik doodga, dacht ik. Ik voelde hoe ik als een spiraal uit mijn lichaam draaide. Ik keek naar beneden en zag mijn lichaam op het bed liggen, terwijl mijn bewustzijn ergens anders naartoe ging. Ik werd een tunnel ingezogen. Het ging razendsnel en ik kwam aan het eind van die tunnel in het licht terecht. Mijn bewustzijn werd erin opgenomen. Het was als thuiskomen. Ik had geen pijn meer en voelde geen uitputting.

Hookena BeachChaco's 'terzee' bestelling ~ Kathryn Jensen

Chaco de kat hield van het leven. Het was de missie van dit imposante huisdier om zijn vriend Mike te overtuigen van het belang om hem alles te geven waarom hij vroeg… affectie, goed voedsel en een warme plek op Mike’s bed. Chaco werd diep bemind.

Maar helaas werd Chaco erg ziek en Mike besloot dat het van grote compassie ten opzichte van zijn lieve vriend zou getuigen om hem naar de dierenarts te brengen om hem te laten inslapen. Mike kwam bij ons langs om het trieste  nieuws te vertellen. Alle aanwezigen zeiden gezamenlijk een gebed.

Maar vandaag voltrok zich een wonder. Tenslotte besloot Mike om Chaco’s as naar zijn favoriete strand te brengen dat bekend staat onder de naam: Hookena. Hij bewaarde de stoffelijke resten in een goed dichtgeknoopte plastic zak.

De warmte van de zon was weldadig en het kristalheldere zeeblauwe water was kalm, terwijl een kudde slaperige dolfijnen langzaam voorbij gleed in het kalme water van de baai.

talking stick Bijna Dood Ervaringen van lezers

Astrid, Margaret, Viviane, Jill, Liane en 'G.'

Naar aanleiding van mijn oproep daartoe hebben verschillende lezers en lezeressen gereageerd door hun eigen verhalen omtrent hun Bijna Dood Ervaringen in te sturen. Bovenstaande personen hebben aangegeven dit met anderen te willen delen. Het is voor mij dan ook een eer om ze hierbij aan jou - lezer - aan te bieden.

Mocht je hierin aanleiding zien om ook jòuw ervaringen met anderen te delen, stuur dan een E-mail naar runningfox@runningfox.nl zodat het mogelijk wordt om ook jouw ondervindingen op de grens van leven en dood te verbreiden.